Sunday, 19 September 2021

Verbinding šŸ” Polarisatie / Connection šŸ” Polarization

~ for English please scroll down halfway through this page ~


Verbinding šŸ” Polarisatie 




lieve lezer,

De tegenstellingen in de maatschappij lijken groter en groter te worden en de verschillende meningen worden steeds krachtiger verwoord.
Toen ik gisteren iets plaatste op social media maakte het me duidelijk hoeveel verschillende percepties er zijn. En ieder kan op internet wel argumenten vinden om zijn of haar standpunt te onderbouwen. Datgene wat je zoekt zal je er vinden...

Ook ik heb uiteraard mijn perceptie van de werkelijkheid en mijn kijk op de maatschappelijke ontwikkelingen, gegrond op mijn ervaringen, mijn kennis, en ik kan alleen maar uitleggen wat ik bedoel, hoe iets is voor mij en vragen om begrip zonder iets in te vullen voor mij.

Ik heb heel lang mijn mond gehouden. Gezien, gelezen, gevoeld wat er in de maatschappij en op social media gaande was. En ik wilde me er niet in mengen. Maar mijn mond houden voelt niet goed meer. Zo kan ik niet leven waar ik voor sta: Open staan voor elke mening die er is en verschillende kanten leren zien en leren begrijpen zodat er een open communicatie kan zijn.

Op de rechtbank waar ik lange tijd als jurist heb gewerkt, ging het om gelijk krijgen. Toen al was duidelijk dat gelijk hebben en gelijk krijgen niet altijd hetzelfde is. Er werden door beide partijen argumenten aangedragen om de eigen visie kracht bij te zetten in de hoop dat ze daarmee de zaak zouden winnen. Zo lijkt het momenteel ook in de maatschappij te gaan. Vele argumenten en een heftige strijd om andersdenkenden te overtuigen of alleen maar de huid vol te schelden in de hoop te "winnen" of om "gelijkgestemden" te vinden.

Ik heb mijn toga aan de wilgen gehangen omdat ik me niet goed voelde bij al die oordelen, al die strijd. Diep van binnen ben ik voorstander van verbinding, van een ander in de waarde laten en niet te zoeken naar wat ons scheidt, maar naar wat ons verbindt. Ik ben niet graag "tegen iets", ik zoek graag naar versterking van waar ik "voor ben". Daar zit een belangrijk verschil tussen. Datgene waar je je aandacht op richt wordt versterkt, dus om die reden richt ik mijn aandacht bewust op wat ik wil zien groeien, niet op waar ik nou juist zo op tegen ben. 

En dan zijn er nog situaties waarbij het volgens mij beter is om geen gelijk te krijgen of te willen hebben en waarbij begrip belangrijker is dan winnen.
Ik herinner me een zaak waarbij ik als "mediator" optrad tijdens mijn stage en waarbij uiteindelijk beide partijen tevreden waren door ergens in het midden consensus te vinden na over en weer te luisteren naar elkaars standpunten en van beide kanten "water bij de wijn te doen". Consensus was belangrijker dan van de ander te winnen. In deze zaak "wonnen" daardoor beide partijen.

Er zullen altijd situaties zijn waarbij er verschillende visies zijn, die naast elkaar kunnen bestaan en die uitnodigen om het hart open te houden en te blijven communiceren en in te zien dat we in de diepste kern niet zoveel van elkaar verschillen.
Deze hele situatie rondom de pandemie is in mijn ogen zo'n situatie. Er is iets wat ons allen verbindt: In het algemeen gesteld wil iedereen gezond blijven en zo goed mogelijk door deze situatie heen komen. En daarnaast kent iedereen wel angst, of het nu gaat om de ene vorm of de andere, maar over het algemeen voelt iedereen diep van binnen wel ergens angst om iets te verliezen wat hem of haar dierbaar is.
En vanuit die wens om te blijven leven zoals men gewend is en de angst die op verschillende wijzen wordt gevoeld, en het benadrukken van de tegenstellingen, komt er meer en meer polarisatie als we stoppen met communiceren. Als we stoppen met verbinden en proberen de ander te begrijpen.

In mijn ogen handelt ieder op basis van de ervaringen en de kennis die men heeft.
Ik kan alleen voor mezelf handelen op basis van de ervaringen vanuit het verleden, en de kennis van nu. En mijn zorgen uiten van wat ik zie en voel om me heen. Het is mijn bestaande perceptie van de werkelijkheid en ik streef ernaar om mijn bewustwording van zoveel mogelijk verschillende kanten te vergroten, zodat ik niet achteraf kan zeggen: "ik wist het niet...."
Hopende dat ik het juiste doe voor de toekomst, die voor een ieder zo onbekend is.

En ik zal mijn mening blijven bijstellen aan veranderende omstandigheden als dat nodig is. Ik ben geen extremist, die de hakken in het zand zet en bij een mening blijft of mijn ongelijk niet zal toegeven. Ik heb wel zorgen en uit deze soms vanuit de grond van mijn hart in de hoop dat iemand anders wat input kan geven, een handvat kan aanreiken, een inzicht kan bieden die ik nog niet had wat me verder kan helpen. Net zoals velen wens ik mezelf en mijn dierbaren te beschermen op de meest passende wijze en wat het meest passend is, is zoeken. En eigenlijk is wat passend is voor iedereen verschillend, gelet op de verschillende achtergronden en de verschillende situaties waar we allemaal mee te maken hebben.

Ik besef meer en meer dat deze hele situatie rondom de QR-code en de vaccinatie meer en meer  polariseert. Er is een totale focus op een virusbestrijding en controle maar wat het allemaal aan ander leed veroorzaakt is bijna niet meer te overzien. Denk alleen maar aan de psychische problemen die meer en meer duidelijk worden, om maar Ć©Ć©n voorbeeld te noemen. Dat leed is zo langzamerhand net zo groot, zo niet groter dan wat dat virus zelf veroorzaken kan. Ook daarvoor mogen we de ogen niet sluiten. Ik hoor, zie en voel meer dan me lief is en als ik daarover zwijg doe ik velen tekort. Spreek ik uit, voelen anderen zich gekwetst... Dat zal altijd zo blijven. Het enige wat ik kan doen is proberen de balans te houden en in verbinding te blijven vanuit het hart niet vanuit de mind.

De postings die ik deze week op social media plaatste hebben geleid tot allerlei reacties die ik niet had voorzien, maar als ik er nu op terugkijk zie ik dat er vooral een mooie respectvolle discussie is ontstaan en dat er verschillende kanten zijn belicht. En die communicatie is precies wat in mijn ogen zou moeten gebeuren om de polarisatie tegen te gaan.

Dankbaar dat dit mogelijk is en dat er zovelen zijn die bereid zijn om in verbinding te blijven, om zo een tegenwicht te geven aan het zware gevoel wat ik al een tijd heb. Hoe alleen en verdrietig ik me soms voel wanneer de verbinding ver te zoeken is.
Natuurlijk zijn er ook mensen die alleen maar hun negatieve kritiek uiten en op geen enkele wijze opbouwend zijn in hun reacties. Die mensen zullen er altijd zijn. Mensen die alleen maar "luisteren" om een aanknopingspunt te vinden waar ze dan weer hun stellige visie op los kunnen laten. Dat zijn mensen die niet willen horen wat je zegt alleen maar willen reageren. Dat soort reacties leidt niet tot verbinding, maar bevestigt de polarisatie keer op keer.
Tegelijkertijd zie je op social media vele mensen die wel op een prachtige openhartige en opbouwende wijze hun mening en hun visie delen of vragen stellen om zo de ander proberen te begrijpen.

Laten we spreken, voelen en verbinden vanuit het hart en proberen de ander te zien als iemand die diep in de kern hetzelfde wil, alleen daar soms een andere uiting aan geeft.
Laten we zoeken naar de overeenkomsten in de verschillen.
Laten we zoeken naar wat ons verbindt in plaats van wat ons scheidt.
Laten we elkaar als mens blijven zien en behandelen en niet als bedreiging of mogelijke virusdrager. Laten we luisteren naar elkaar, in plaats van elkaar de verwensingen naar het hoofd te slingeren. 

We zullen hier gezamenlijk doorheen moeten, en hoe we dat doen, is een keuze.
We maken allen deel uit van een samenleving, en dat woord zegt het al, het gaat om SAMEN LEVEN.
Laten we zoeken naar de meest passende vorm om samen te blijven leven. Liefde en verbinding zal daarbij ondersteunen. Angst en polarisatie staat daaraan in de weg. En laten we ook vooral een manier vinden om te leven en niet voornamelijk te overleven. 

De vraag die me al een tijdje bezig houdt is: Als er meer mensen bewust kiezen voor verbinding,  bewust de liefde de boventoon laten voeren, kunnen we deze toenemende polarisatie dan nog keren? Is er nog een weg terug?
Of zijn de verschillen inmiddels zo groot geworden dat er, om in juridische termen te blijven, sprake is van "onverenigbaarheid van karakters" en een toenemende scheiding onvermijdelijk is en misschien zelfs wel onoverbrugbaar is geworden.

Ik zal mij blijven richten op verbinding en waar ik "voor" ben, in plaats van mijn focus te leggen op waar ik "tegen" ben. 
Welke keuze maak jij?

Ter inspiratie een advertentiefilmpje, hoe we vanuit standpunten die lijnrecht tegenover elkaar staan, tot elkaar kunnen komen:



In liefde en licht,

Barbara



~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer and Teacher,  Gecertificeerd Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder



Facebookhttps://www.facebook.com/PuurLicht.TaoHealing.Soulfulness

**********************************************************************************************


Connection šŸ” Polarization 


dear reader,

The contradictions in society seem to be getting bigger and bigger and the different opinions are being expressed more and more forcefully.
When I posted something on social media yesterday it made me realize how many different perceptions there are. And every one can find arguments on the internet to support his or her point of view. What you are looking for you will find there....

I too, of course, have my perception of reality and my view of social developments, grounded in my experiences, my knowledge, and I can only explain what I mean, how something is for me and ask for understanding without filling in anything for me.

For a very long time I kept my mouth shut. I have seen, read, felt what was going on in society and on social media. And I didn't want to get involved. But keeping my mouth shut doesn't feel right anymore. That way I can't live what I stand for: Being open to every opinion out there and learning to see different sides and understanding them so there can be open communication.

At the courthouse where I used to work as a lawyer, it was all about being right. Even then it was clear that prove yourself right and being right are not always the same thing. Arguments were put forward by both parties to reinforce their own views in the hope of winning the case. This is also how things seem to be at present in society. Many arguments and a fierce battle to convince dissenters or just to make fun of them/curse them in the hope to "win" or to find "like-minded people".

I hung up my toga because all those judgments, all those struggles, made me feel uncomfortable. Deep down, I am a proponent of connection, of allowing another person to have their worth and not looking for what divides us, but for what connects us. I do not like to be "against something", I like to look for reinforcement of what I am "for". There is an important difference between them. What you focus your attention on is reinforced, so for that reason I consciously focus my attention on what I want to see getting bigger, not on what I am so opposed to. 

And then there are situations where I believe, proving yourself right or wanting to be right, is both not the best option and that understanding each other is more important than winning.
I remember a case where I acted as a "mediator" during my internship and where in the end both parties were satisfied by finding consensus somewhere in the middle after listening to each other's points of view and both sides "watering down". Consensus was more important than winning the case, therefore, both sides "won".

There will always be situations where there are different views, which can coexist and actually invite us to keep the heart open and continue to communicate and see that at the deepest core we are not that much different.
This whole situation around the pandemic is, in my view, such a situation. There is something that connects us all: Generally speaking, everyone wants to stay healthy and get through this situation as well as possible. And besides that, everyone knows fear, whether in one form or another, but in general everyone feels deep inside somewhere the fear of losing something that is dear to him or her.
And from that desire to continue to live as one is used to and the fear that is felt in different ways, and emphasizing the opposites, there will be more and more polarization if we stop communicating. When we stop connecting and trying to understand the other.

In my view, each one acts on the basis of the experiences and knowledge one has.
I can only act for myself based on past experiences, and present knowledge. And express my concerns from what I see and feel around me. It is my existing perception of reality, and I strive to increase my awareness from as many different angles as possible, so that I can't say afterwards, "I didn't know...."
Hoping that I am doing the right thing for the future, which is so unknown to everyone.

And I will continue to adjust my opinions to changing circumstances as needed. I am not an extremist, who digs in his heels and sticks to an opinion or will not admit my wrongness. I do have concerns and sometimes express them from the bottom of my heart in the hope that someone else can give some input, provide a handle, offer an insight I didn't already have that can help me move forward. Like many, I wish to protect myself and my loved ones in the most appropriate way and what is most appropriate is something we have to find out. And actually what is appropriate is different for everyone, given the different backgrounds and the different situations we all face.

I realize more and more that this whole situation around the QR code and vaccination is becoming more and more polarizing. There is a total focus on a virus and control but what it all causes in terms of other suffering is almost impossible to overlook. Just think of the mental health problems that are becoming more and more apparent, to name just one example. That suffering is gradually becoming just as great, if not greater, than what the virus itself can cause. We must not close our eyes to this either. I hear, see and feel more than I sometimes want šŸ˜Ÿ, and if I remain silent about this, I do many people an injustice. If I speak out, others feel hurt.... That will always be the case. All I can do is try to keep the balance and stay connected from the heart not from the mind. šŸ’“

The postings I posted on social media this week led to all kinds of comments that I didn't expect, but looking back on it now I see that for the most part there was a nice respectful discussion and different sides were highlighted. And that communication is exactly what should happen in my opinion to counteract the polarization.

Thankful that this is possible and that there are so many who are willing to stay connected, to counterbalance the heavy feeling I have been having for a while. How alone and sad I sometimes feel when the connection is lost.
Of course there are also people who only express their opinions in a negative way and are in no way constructive in their responses. Those people will always be there. People who only "listen" to find a point of connection to which they can then release their firm view. Those are people who don't want to hear what you say. they only want to respond. That kind of reactions does not lead to connection, but confirms the polarization over and over again.
At the same time you see on social media many people who do share their opinion and their vision in a wonderful candid and constructive way or ask questions in order to try to understand the other.

Let's speak, feel and connect from the heart and try to see the other as someone who deep in the core wants the same, only sometimes gives a different expression to that core feeling.
Let's look for the similarities in the differences.
Let's look for what connects us instead of what divides us.
Let's continue to see and treat each other as human beings and not as threats or potential virus carriers. Let's listen to each other, instead of hurling expletives at each other's heads. 

We will have to get through this together, and how we do so is a choice.
We are all part of a society, and that word says it all, it's about LIVING TOGETHER.
Let's look for the most appropriate form to continue living together. Love and connection will support this. Fear and polarization stand in the way of that. And let's also find a way to live and not mainly to survive. 

The question that has been occupying my mind for a while is: If more people consciously choose for connection, consciously let love prevail, can we still turn around this increasing polarization? Is there still a way back?
Or have the differences become so great that, to stay in legal terms, there is talk of "incompatibility of characters" and an increasing separation is inevitable and may even have become unbridgeable.

I will continue to focus on connection and what I am "for" rather than putting my focus on what I am "against." 
What choice will you make?

For inspiration, an ad-lib video, how we can come together from positions that are diametrically opposed:




In love and light,


Barbara


~ True beauty is revealed only if there is light from within ~



Certified Soul Healer and Teacher,  certified Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) and Guan Yin Lineageholder





Monday, 16 August 2021

Herinner je wie je bent! / Remember who you are!

 

~ for English please scroll down halfway through this page ~


Herinner je wie je bent!  


Lieve lezer,


"Remember who you are!" (Herinner je wie je bent!)

Dat was de intrigerende opdracht die ik jaren geleden in een meditatieve staat ontving.
Sindsdien komen deze woorden geregeld terug in meditaties, in communicatie met de zielenwereld, in gedachten.

En daarmee ook de vraag: "Wie ben ik dan?".

Een deel van het antwoord is dat ik een naam, talenten en vele vaardigheden heb. Dat ik een lichaam heb en deel uitmaak van een sociale structuur.

Ik heb na het verkrijgen van die opdracht lange tijd mijn innerlijke werk gedaan en diep gevoeld of mijn fysieke leven wel matcht met wat ik graag zou willen of dat ik meegegaan was in de maatschappelijke verwachtingen. Ik interpreteerde deze opdracht als zodanig dat ze me ervan bewust wilden maken dat ik niet het leven leefde zoals mijn ziel dat wilde en ik "uit balans was" en niet langer in afstemming leefde. Ik heb vervolgens vele dingen in mijn fysieke leven veranderd en aangepast. Veel losgelaten wat niet meer passend was en mijn dromen gevoed en verwezenlijkt.

In de loop der tijd leerde ik echter dat er nog een ander antwoord is op deze opdracht/ vraag.
Er is ook een niet-fysiek deel van mij. Een essentie, dat geen zichtbare vorm heeft en dat ook een deel van mij is.
In mijn beleving is dat deel onderdeel van een allesomvattende, creƫrende energetische kracht, die verschillende namen kent, zoals de Creator, God, Spirit, Bron, Tao etc.

In de quantum fysica is bekend dat het allerkleinste materiƫle deeltje, dat niet langer gedeeld kan worden in energie overgaat als het botst met een ander deeltje. Dit resulteert in de stelling dat vorm, ontstaat uit het vormloze, uit energie.
Er is een shift van energie naar vorm als iets wordt gecreƫerd. En vorm keert terug naar energie als iets ophoud te bestaan in de materiƫle wereld.

In de Bijbel is te lezen dat alles is ontstaan vanuit God en God is Liefde. (1 Johannes 4)

De Tao Te Ching schrijft in hoofdstuk 40: Being is born of non-being, zijn ontstaat uit het niet-zijn.

De vraag waar we vandaan komen lijkt dus zowel in de fysica als in de metafysica op gelijke wijze beantwoord te worden. De vorm komt voort uit het vormloze.
Maar als we voortkomen uit het vormloze, dan is het vormloze dus onderdeel van ons. We zijn immers een deel van het geheel.
Een deel omvat de essentie van het geheel waar het vandaan komt. Denk maar aan een kopje water uit een meer, het bevat de essentie van het meer. Of een bloedmonster, wat informatie geeft over het lichaam waar het uit komt. Of een DNA monster. Of een houtsnijwerk wat de essentie in zich draagt van de boom waar het hout van afkomstig is.

Als we dat doortrekken naar ons leven en wie wij zijn, dan is het dus aannemelijk om te denken, dat als wij voortkomen uit de alomvattende creƫrende energie, dat wij die energie in essentie ook in ons dragen. Het is niet alleen om ons heen, maar ook binnen in ons.
In mijn persoonlijke overtuiging zijn we een deel van de Creator / God/ Tao. En dragen wij dat dus ook in essentie in ons.

Ons fysieke lichaam is een expressie in de vorm van die essentie en tijdens ons leven kunnen we ons best doen om zo goed mogelijk uiting te geven aan deze prachtige essentie. Hoe sneller onze vibratie is, hoe dichter we in de buurt komen van deze essentie. De hoogste vibraties zijn in afstemming met de Bron, de Creator, God. En de hoogste vibratie die we kennen is de energie van Liefde.



Als ik/ je er zo naar kijk(t) dan zijn we dus allemaal een geĆÆndividualiseerde expressie van Liefde.
Maar gedurende onze levens zijn we deze kern vergeten of verwijderd geraakt van deze originele essentie.
Elke gedachte, elke emotie, elke handeling die we hebben brengt ons ofwel dichter bij de Bron, ofwel als deze niet gebaseerd is op liefde, brengt ons verder weg van waar we vandaan komen en wie we in essentie zijn. Het creƫert dan disconnectie. We gaan uit de verbinding en het is juist de bedoeling in het leven om in verbinding te leven. In verbinding met jezelf, in verbinding met elkaar, in verbinding met die allesomvattende creƫrende Bron van Energie, Liefde en Licht..


Een van mijn favoriete quotes van Rumi is:


“Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it.”

~ Rumi


Het is niet je taak om naar liefde te zoeken, maar eerder om alle barriĆØres tegen de liefde die je in jezelf hebt opgebouwd op te sporen en ongedaan te maken.

~ Rumi




Het antwoord op die opdracht die ik jarengeleden gekregen heb: “Herinner je je wie je bent”, krijgt daarmee een diepere en wezenlijkere betekenis.

Ik ben niet alleen Barbara Kuipers in menselijke gedaante, maar tevens een onderdeel van die allesomvattende Liefde. En die allesomvattende Liefde is mijn essentie. Als ik terug wil keren tot mijn essentie, zal ik moeten terugkeren tot de zuiverste expressie van die liefde en mijn hart en ziel openen om die essentie vorm te geven.

En mezelf steeds opnieuw afvragen en herinneren: Is datgene wat ik denk, spreek, doe gebaseerd op Liefde? Kom ik dichter bij die essentie door wat ik nu denk, zeg of doe, of raak ik er juist verder van verwijderd. Kom ik meer in verbinding of raak ik juist uit de verbinding.
Het is een constante herinnering aan Liefde: Liefde zijn en expressie geven aan Liefde.

Hoe meer we ons hart kunnen openen voor Liefde, hoe meer we in verbinding komen met ons ware zelf, hoe meer ons leven in positieve zin kan veranderen.

Hoe meer wij uiting geven aan de liefde naar anderen toe, hoe meer we kunnen bijdragen aan het tot stand brengen van een liefdevollere samenleving.

En is dat niet waar we in deze tijden van diepe Transformatie naar toe werken?

(Noot: Deze tekst is als inleiding geschreven voor de groepshealing sessies die ik op dinsdagavond 17, 24, 31 augustus en op 7 september vanaf 20.00 uur zal geven.
De groepshealing sessies zullen iedere deelnemer helpen om datgene wat aan barriĆØres is opgebouwd om die liefde te zijn en te leven, te helpen transformeren zoals dat gepast is voor iedere deelnemer.

Wil jij na het lezen van deze informatie ook graag mee doen met de groepssessies? Dat kan!  ✅
Meer informatie over de groepssessie en de aanmelding vind je hier: https://www.puur-licht.nl/diensten/groepshealing-sessies/

Tijdens de groepshealingsessie van 10 augustus 2021, met als thema "Overgave", ontving ik via mijn spirituele kanalen de volgende boodschap:

mijn meest geliefde deelnemers,
Geef je meer over, vertrouw erop dat jullie allemaal geliefd zijn, dat er voor jullie gezorgd wordt en dat jullie beschermd zijn. Alles wat je hoeft te doen is terug te keren naar heelheid, eenheid. Dat is waar deze reis allemaal om draait. Laat al het menselijke los, alle zorgen, alle pijn, alle angst, en herinner je wie je bent...
Je bent een deel van de hele schepping, een deel van de allesomvattende Liefde en het Licht. Het is in je, het is waar je van gemaakt bent. Het is om je heen, omringt je de hele tijd. Open je hart en ziel om te voelen, om je te verbinden en het kan je voeden. Laat alles los wat er tussenin staat. Dat is de evolutie van de mensheid, om terug te keren naar die Liefde, dat Licht. En om alles los te laten wat de meesten van jullie willen vastgrijpen. Het ego moet zich weer overgeven.
Zijn jullie bereid om terug te keren?




Graag deel ik als afsluiting en ter inspiratie dit prachtige gedicht:



WORD, WORD, WORD!

Ik: Hey God.
God: Hallo, mijn liefste.

Ik: Ik val uit elkaar.
Kun je me weer in elkaar zetten?
God: Dat doe ik liever niet.

Ik: Waarom?
God: Omdat je geen puzzel bent.

Ik: En al die stukjes van mijn leven die op de grond vallen dan?
God: Laat ze daar maar even liggen. Ze zijn er niet voor niets afgevallen.
Neem wat tijd en beslis of je het nodig hebt om die stukjes terug te hebben.

Ik: U begrijpt het niet! Ik ben aan het instorten!
God: Nee - jij begrijpt het niet.
Je breekt door.
Wat je voelt zijn gewoon groeipijnen.
Je bent de dingen en de mensen in je leven aan het afwerpen die je tegenhouden.
Je valt niet uit elkaar.
Je valt op je plaats.
Ontspan je.
Haal een paar keer diep adem en laat de dingen die je niet meer nodig hebt van je afvallen.
Houd op met vasthouden aan de stukken die niet meer bij je passen.
Laat ze eraf vallen.
Laat ze gaan.

Ik: Als ik daarmee begin, wat blijft er dan van mij over?
God: Alleen de allerbeste stukjes van jou.

Ik: Ik ben bang om te veranderen.
God: Ik blijf je zeggen - JE VERANDERT NIET!!! JE BENT AAN HET WORDEN!

Ik: Wie aan het worden?
God: Worden wie ik je geschapen heb te zijn!
Een persoon van licht en liefde en naastenliefde en hoop en moed en vreugde en barmhartigheid en genade en mededogen.
Ik heb je voor meer gemaakt dan de oppervlakkige dingen waarmee je jezelf hebt willen versieren en waar je je zo hebberig en angstig aan vastklampt.
Laat die dingen van je afvallen.
Ik hou van je! Verander niet! Word! Word! Word!
Word degene die ik gemaakt hebt om te zijn.
Ik blijf je dit zeggen tot je het je herinnert.

Ik: Daar gaat weer een stuk.
God: Yep. Laat het zo zijn.

Ik: Dus...ik ben niet gebroken?
God: Nee - maar je breekt door als de dageraad. Het is een nieuwe dag.
Word! Word!


Auteur ~ John Roedel




In liefde en licht,

Barbara



~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer and Teacher,  Gecertificeerd Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

**********************************************************************************************


Remember who you are!  


Dear readers,  


"Remember who you are!"

That was the intriguing assignment I received years ago in a meditative state.
Since then, these words have recurred regularly in meditations, in communication with the soul world, in thoughts.

And with it, the question arose, "Who am I?"

Part of the answer is that I have a name, talents and many skills. That I have a body and am part of a social structure.

For a long time after getting that assignment, I did my inner work and felt deep wthin whether my physical life matched what I would like or whether I had gone along with societal expectations. I interpreted this assignment as a way to make me aware that I was not living the life my soul wanted and I was "out of balance" and no longer living in alignment. I subsequently changed and adjusted many things in my physical life. Releasing much of that which was no longer appropriate and nurturing and following my dreams.

Over time, however, I learned that there is another answer to this assignment/question.
There is also a non-physical part of me. An essence, that has no visible form and is also a part of me.
In my experience, that part of me is part of an all-encompassing, creating energetic force, which has various names, such as the Creator, God, Spirit, Source, Tao etc.

In quantum physics, it is known that the tiniest material particle, which can no longer be divided, turns into energy when it collides with another particle. This results in the proposition that form, arises from the formless, from energy.
There is a shift from energy to form when something is created. And form returns to energy when something ceases to exist in the material world.

The Bible says that everything comes from God and God is Love. (1 John 4)

The Tao Te Ching writes in chapter 40: Being is born of non-being.

So the question of where we come from seems to be answered equally in both physics and metaphysics. Form arises from the formless.
But if we arise from the formless, then the formless is therefore part of us. After all, we are a part of the whole.
A part includes the essence of the whole from which it comes. Think of a cup of water from a lake, it contains the essence of the lake. Or a blood sample, which gives information about the body it came from. Or a DNA sample. Or a wood carving which holds the essence of the tree the wood came from.

So if we extend that to our lives and who we are, it is plausible to think that if we come from the all-encompassing creating energy, that we also carry that energy within us in essence. It is not only around us, but also within us.
In my personal belief, we are a part of the Creator/God/Tao. And so we also carry that within us in essence.

Our physical body is an expression in the form of that essence and during our lives we can do our best to express this beautiful essence as best we can. The faster our vibration is, the closer we are to this essence. The highest vibrations are in alignment with the Source, the Creator, God. And the highest vibration we know is the energy of Love.


So when I/you look at it this way, we are all an individualized expression of Love.
But throughout our lives we have forgotten this original state of Being or we seperated ourselves from this original essence.
Every thought, every emotion, every action we have either brings us closer to Source, or if it is not based on love, brings us further away from where we came from and who we are in essence. It then creates disconnection. We go out of alignment and the very purpose in life is to live in connection. In connection with yourself, in connection with each other, in connection with that all encompassing creating Source of Energy, Love and Light....

One of my favorite quotes from Rumi is:



“Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it.”
~ Rumi



The answer to the assignment I received years ago, "Remember who you are," thus acquires a deeper and more substantial meaning.

I am not only Barbara Kuipers in human form, but also a part of that all-encompassing Love. And that all-encompassing Love is my essence. If I want to return to my essence, I will have to return to the purest expression of that love and open my heart and soul to that essence.

I have to ask myself over and over again: Is that which I think, speak or do based on Love? Am I getting closer to that essence by what I am thinking, saying or doing now, or am I getting further away from it. Am I getting more connected or am I just getting more out of alignment and seperated.
It's a constant reminder of Love: being Love and expressing Love.

The more we can open our hearts to Love, the more we connect with our true selves, the more our lives can change for the better.

The more we express love to others, the more we can contribute to creating a more loving society.

And isn't that what we are working towards in these times of deep Transformation?


(Note: This text is written as an introduction to the group healing sessions I will be giving on Tuesday evenings, August 17, 24, 31 and September 7 starting at 8:00 pm CEST /2 PM EST/ 11 AM PST.
The group healing sessions will help each participant transform barriers they have built up against being and living that Love, all as is appropriate for each participant.

Would you like to join the group sessions after reading this information? You can! ✅!
More information can be found here: https://www.puur-licht.nl/en/spiritual-healing-group-sessions/

During the group healing session on August 10, 2021, with the theme "Surrender," I received the following message through my spiritual channels:

my most beloved participants.
Surrender more, Trust that you are all loved, taken care of and protected. All you have to do is to return to wholeness, oneness. That is what this journey is all about. Let go of all the human stuff, all worries, all pain, all fear, and remember who you are
You are a part of all creation, a part of the all encompassing Love and Light. It is within you, it is what you are made of. It is around you, surrounding you all of the time. Open your heart and soul to feel, to connect and it can nourish you. Let go of all which stands in between. That is the evolution of mankind, to return back to that Love, that Light. And to let go of all which most of you wants to grasp. The ego needs to surrender again.
Are you willing to return?


Happy to share this beautiful poem in closing and for inspiration:



BECOME, BECOME, BECOME!


Me: Hey God.
God: Hello, my love.

Me: I'm falling apart.
Can you put me back together?
God: I would rather not.

Me: Why?
God: Because you aren't a puzzle.

Me: What about all of the pieces of my life that are falling down onto the ground?
God: Let them stay there for a while. They fell off for a reason.
Take some time and decide if you need any of those pieces back.

Me: You don't understand! I'm breaking down!
God: No - you don't understand.
You are breaking through.
What you are feeling are just growing pains.
You are shedding the things and the people in your life that are holding you back.
You aren't falling apart.
You are falling into place.
Relax.
Take some deep breaths and allow those things you don't need anymore to fall off of you.
Quit holding onto the pieces that don't fit you anymore.
Let them fall off.
Let them go.

Me: Once I start doing that, what will be left of me?
God: Only the very best pieces of you.

Me: I'm scared of changing.
God: I keep telling you - YOU AREN'T CHANGING!! YOU ARE BECOMING!

Me: Becoming who?
God: Becoming who I created you to be!
A person of light and love and charity and hope and courage and joy and mercy and grace and compassion.
I made you for more than the shallow pieces you have decided adorn yourself with that you cling to with such greed and fear.
Let those things fall off of you.
I love you! Don't change! Become! Become! Become!
Become who I made you to be.
I'm going to keep telling you this until you remember it.

Me: There goes another piece.
God: Yep. Let it be.

Me: So...I'm not broken?
God: No - but you are breaking like the dawn. It's a new day. Become!! Become!!


Author ~ John Roedel

 

In love and light,


Barbara


~ True beauty is revealed only if there is light from within ~



Certified Soul Healer and Teacher,  certified Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) and Guan Yin Lineageholder


Facebookhttps://www.facebook.com/PuurLicht.TaoHealing.Soulfulness

Tuesday, 29 June 2021

Compassie in het ziekenhuis / Compassion in Hospital

~ for English please scroll down halfway through this page ~

www.puur-licht.nl

Een paardenbloem gedijt ook in moeilijke omstandigheden,
vandaar dat ze algemeen wordt geassocieerd met de kracht
om uit te stijgen boven de uitdagingen van het leven.

Compassie in het Ziekenhuis


lieve lezers,


Op 20 juni 2021, bracht ik ineens totaal onverwachts mijn zondag door op de spoedeisende hulp.

Niet zoals ik het gepland had of wat ik me zelfs maar kon voorstellen....
Ik hou van de rustige ontspannen zondagen, maar dit was alles behalve dat.
Het begon een paar dagen daarvoor met buikpijn, niets om je zorgen over te maken dacht ik. Maar de problemen werden groter, de pijn nam toe, verplaatste zich naar verschillende delen van mijn lichaam en werd zo hevig dat ik niet meer wist hoe ik moest zitten, staan, lopen, liggen of zelfs maar hoe ik naar de wc moest gaan. Elke beweging, zelfs een centimeter, veroorzaakte ongelooflijke pijn en zette druk op de groeiende zwelling die ik in mijn lichaam opmerkte.

Ik ben gewend aan pijn en mijn lichaam reageert niet goed op pijnstillers, dus gebruik ik ze al heel lang niet meer. Ik heb ze zelfs niet in huis.
Als je zo gewend bent aan pijn, lijk je meer aan te kunnen, alsof je lichaam zich aanpast. Maar dit.... Dit was ondraaglijk.

Eerst ondersteunde ik mijn lichaam op een natuurlijke manier en met veel rust. Het vertoonde alle tekenen van ontsteking, maar er ontbrak Ć©Ć©n ding, ik had geen koorts, dus het was duidelijk dat mijn immuunsysteem niet in staat was om de wortel van het probleem te bereiken.
En ik merkte dat het probleem groter en groter werd. Tot ik zondagochtend wakker werd en delen van mijn lichaam in brand leken te staan en de zwelling nog groter was geworden. Ik wist dat mijn lichaam dit niet alleen kon genezen. Dus om 7.15 uur belde ik de spoeddienst, hyperventilerend van de pijn. Ik deelde mijn ervaringen, maar de belangrijkste vraag voor deze vriendelijke vrouw aan de andere kant van de lijn en het antwoord waar ze het meest in geĆÆnteresseerd was, of ik koorts had....., vanwege de Covid maatregelen... als ik koorts had, mocht ik niet naar een dokter....
Werkelijk? hoorde ik dat nou goed? 
Ik was zo verbaasd dat dit belangrijker was dan waar ik voor belde, maar ze volgde gewoon de regels zei ze.

Ik had een heleboel problemen en verschillende klachten, maar het enige symptoom dat ontbrak en dat voor mij zeer alarmerend was, was... koorts....  Dat leek me nu echter te redden. Wat voor mij alarmerend was, was haar ontspannend...
Dus beloofde deze assistente me dat een dokter me zo snel mogelijk zou terugbellen om mijn situatie te bespreken. Ik moest helaas 2,5 uur wachten, voordat ik eindelijk het verlossende telefoontje kreeg. Maar daarna mocht ik langs komen voor verder onderzoek.

Mijn ouders waren zo lief om me te brengen en toen begon het allemaal.
Ik ontmoette eerst een geweldige vrouw, een huisarts die het eerste onderzoek deed en ze vertelde me wat er aan de hand was in mijn lichaam. Eigenlijk bevestigde ze wat ik al vermoedde en ook dat mijn lichaam niet in staat was om dit zelf te genezen. Maar toen zei ze, ik ga je niet naar huis sturen en je laten wachten tot maandag. Je hebt te veel pijn dus je hebt zo snel mogelijk hulp nodig, ook al is het zondag, ik zal het ziekenhuis bellen en kijken of je nu kunt komen....
Enige tijd en een paar mensen aan de telefoon later, kreeg ze te horen dat het erg druk was, maar dat ze tijd voor me zouden maken. WOW...dat had ik niet verwacht, dus we gingen naar het ziekenhuis en ik werd naar een privƩ kamer gestuurd.
 
Toen kwam er eerst een lief jong meisje binnen dat nog duidelijk in opleiding was en mij wat basisvragen moest stellen...
Toen kwam er een tweede jonge vrouw, ouder en meer ervaren, maar ook nog lerend... nog meer vragen.
Toen kwam een derde vrouw om de standaard procedure te doen met temperatuur en bloeddruk, 
Nog steeds geen dokter..... maar allemaal lieve, vriendelijke, meelevende vrouwen die wilden dat het snel beter met me ging.
Ik was dankbaar om zoveel medeleven te ervaren, maar mijn pijn nam van minuut tot minuut toe, dus hoopte ik dat de dokter toch echt snel zou komen.
Maar uiteindelijk na een paar uur, wat voor mij een eeuwigheid leek, was daar dan eindelijk het bezoek van de dokter... Ze deed het volgende onderzoek en vertelde me dat mijn lichaam dit niet alleen kon genezen en dat een operatie nodig nog.
Een operatie?  Ook dat nog.... šŸ˜•
Er werden mij 2 opties aangeboden, naar de operatiekamer gaan en onder narcose gaan of een ruggenprik krijgen. Bij beiden zou ik niets voelen van de ingreep.
Of de tweede optie: een iets minder ingrijpende operatie onder plaatselijke verdoving maar wel met wat langere termijn effecten en dat zou dan daar worden gedaan, meteen, maar alleen door een andere dokter... de dokter die ik nu zag was niet gekwalificeerd om dit soort operaties te doen.

Aangezien ik al 27 jaar problemen heb met mijn zenuwstelsel, (lees: met mijn hersenen en ruggenmerg), was ik echt geen voorstander van een ruggenprik.
Bovendien heb ik mijn hele leven al problemen met medicijnen. Ik reageer nooit op een "normale manier" op chemicaliƫn. Ik heb altijd bijwerkingen die ze niet verwachten.
Lopen is al vele jaren moeilijk, dus om geen gevoel in mijn benen te hebben voor een operatie was geen optie voor mij... Als ik alleen al dacht aan mijn ervaringen met medicijnen, en de vele onverwachte bijwerkingen die ik had... kon ik maar aan Ć©Ć©n ding denken: wat als die ruggenprik permanente bijwerkingen zou geven voor mijn benen???? Wat als iets dat verondersteld wordt het gevoel in het onderste deel van mijn lichaam slechts tijdelijk weg te nemen, weer heel anders zal uitwerken in mijn lichaam? Dat idee maakte me erg bang.
De andere optie, narcose en je van alles totaal niet bewust zijn, was ook niet leuk, omdat het hersenmist zou kunnen veroorzaken of andere permanente bijwerkingen voor de hersenen.
Ik heb zo lang en zo hard gewerkt om veel symptomen van deze chronische aandoening die ik heb te overwinnen, dat ik geen enkel risico wilde nemen op welke vorm van terugslag dan ook... Ik vertrouwde gewoon op mijn gevoel dat de risico's te groot waren.
Dus koos ik voor de tweede optie, plaatselijke verdoving.
De dokter zei dat ik nog steeds zou voelen wat ze doen, maar zonder pijn... OkƩ dacht ik, ik vind het niet erg om te voelen dat ze binnen in me aan het werk zijn. Dus mijn keuze was duidelijk.

Ik moest opnieuw lang wachten, maar toen kwam de andere arts, degene die gekwalificeerd was voor dit soort operaties. Wat een geweldige vrouw, ik voelde me meteen helemaal veilig bij haar. En hopelijk kon ze eindelijk die ondraaglijke pijn die ik nu al een paar dagen had, wegnemen of verminderen. Ze vroeg me hoeveel pijn ik voelde op een schaal van 1-10 en ik zei, nou ik ben gewend aan pijn, maar dit is niet te vergelijken. Dit is iets anders.... Dus op een schaal van 1 tot 10, waarbij 10 het hoogst is, kun je wel zeggen dat dit een 10+ is.

Ze was zo meelevend en legde me alles uit wat ze ging doen, zodat ik voorbereid zou zijn.
Maar...
Toen ze met de procedure begon realiseerde ik me al snel dat ik hier niet op voorbereid was...
Zoals gezegd reageer ik vaak totaal anders op medicatie dan de bedoeling is. 
Ook deze keer reageerde ik niet op de manier waarop ik verondersteld werd te reageren. Het voelde alsof de plaatselijke verdoving helemaal niet werkte, of in ieder geval niet goed werkte. Ik voelde alles.
Ik probeerde me te beheersen, wilde niet schreeuwen, wilde geen geluid maken... maar ik had het niet in de hand en ik bleef me verontschuldigen. Deze pijn was te veel.

Om je een beter beeld te geven, moet je weten dat ik een 26-jaar lange geschiedenis heb met artsen in de reguliere geneeskunde die mij nauwelijks geloofden. Ik kreeg altijd te horen dat ze de symptomen niet konden verklaren maar dat het allemaal wel meeviel, dat ik me niet zo moest aanstellen, dat het allemaal in mijn hoofd zat, dat het allemaal niet zo erg kon zijn wat ik meemaakte, of dat ik gewoon een beetje harder moest zijn, moest doorzetten, meer moest leven enzovoort... ze gaven me altijd het gevoel dat ik niet sterk genoeg was en dat ik sterker moest zijn, niet zo moest zeuren..... Soms deden ze wat basistests en als er niets te zien was, zeiden ze dat ik gewoon naar huis moest gaan omdat er niets aan de hand was, waardoor ik altijd het gevoel kreeg dat ze dachten dat ik deed alsof. Maar... afwezigheid van bewijs omdat een simpele test geen bewijzen oplevert... wil niet zeggen dat er bewijs is van afwezigheid.

Ik had gewoon een aandoening die ze niet genoeg begrepen of niet genoeg herkenden en ik had te maken met ernstige symptomen.
Al dat ongeloof van dokters in de afgelopen jaren, was echter duidelijk nog steeds een programma dat op de achtergrond van mijn systeem draaide... Barbara, geef ze niets om je weer te vertellen dat je doet alsof of dat je harder moet zijn of wat dan ook.
Ik verontschuldigde me non-stop voor de pijn die ik voelde. Maar deze geweldige vrouw met haar prachtige gezicht vol compassie bleef me zeggen, stop alsjeblieft met je te verontschuldigen... Je doet het heel erg goed. Je moet wel heel veel pijn hebben, dus schreeuw alsjeblieft zoveel als je wilt. 
Ik schreeuwde niet zoals ik eigenlijk in mijn hart wilde... maar mijn lichaam vertelde haar een ander verhaal. Ik was kortademig, mijn autonome zenuwstelsel deed mijn lichaam trillen en verkrampen van de pijn, ik had overal spasmes en het enige waar ik me zorgen om maakte was: houd alstublieft je lichaam onder controle, schop niet met je benen en doe de dokter geen pijn Het kostte me zoveel kracht om die spasmes onder controle te houden dat ik me echt niet goed voelde door gebrek aan zuurstof vanwege dat vreselijke mondmasker dat je nog steeds moet dragen vanwege de Covid situatie ... maar ik moest de regels volgen.
Tot die geweldige dokter mijn gezicht zag en zei: "Neem je masker af en adem. Alsjeblieft, doe het af..."
Ik vroeg haar, of dat mocht, en ze zei weer: "Je moet ademen, dus haal het alsjeblieft weg. Adem diep in. Adem uit. Probeer je te concentreren op je ademhaling."
Ze brak gewoon alle regels... om het makkelijker te maken voor mij....
Het was ongelooflijk hoeveel ze begreep van de dingen die ik niet deelde, maar die mijn lichaam communiceerde zonder woorden. En hoe meelevend ze was.

Al deze bijzondere vrouwen hebben me die zondag de andere kant van de reguliere geneeskunde laten zien. Een kant die ik in het verleden nauwelijks heb ervaren. Dat er nog steeds veel mensen zijn met een hart vol liefde en medeleven, die je alleen maar willen helpen en je beter willen laten voelen.
Mensen die mij en mijn situatie zagen en me niet naar huis stuurden, zoals ik keer op keer had meegemaakt.
Mensen die mijn inzichten wilden horen en bevestigden, in plaats van geĆÆrriteerd reageerden dat ik zoveel medische kennis heb.
Toen de medische ingreep eindelijk achter de rug was... kon ik alleen nog maar denken aan deze vrouwen, die mijn ervaring tot dan toe met de reguliere geneeskunde hadden herschreven... ze lieten me de andere kant zien en dat is wat ik voor altijd in mijn hart mee zal nemen.
Ik voelde me gezien, ik voelde me begrepen, ik voelde me op zoveel manieren gesteund.

Na de operatie was de pijn er helaas nog steeds, omdat het omliggende weefsel nog steeds gezwollen en ontstoken was en dat was iets wat ze niet konden verhelpen. Ze konden alleen de cyste openen om de druk weg te nemen, de wortel van het probleem wegnemen, en de rest van al het aangetaste gebied was iets wat mijn lichaam met de tijd en op een natuurlijke manier moest genezen. En dus ging ik terug naar huis, de adrenaline nog altijd gierend door mijn lijf.

Het was de volgende dag nog altijd niet echt tot me doorgedrongen wat er de dag ervoor feitelijk had plaatsgevonden. Mijn lichaam functioneerde nog steeds op adrenaline en overleven. Ik was stijf van top tot teen, had zwarte kringen onder mijn ogen door wat ik heb moeten doorstaan, ik ben minstens 3-4 kilo afgevallen in slechts een paar dagen tijd... maar dat zal wel helen. Als ik opnieuw moest kiezen, zou ik dezelfde keuze maken. Echt waar!
Ik ben niet bang voor pijn... pijn zal stoppen, ellende zal voorbijgaan. Mijn grootste angst is om een terugslag te krijgen en blijvende schade aan mijn zenuwstelsel op te lopen door verkeerde reacties op een behandeling. Het is in het verleden al te vaak gebeurd dat ik gewoon geen risico meer kan nemen.
Het eerste waar ik de dag na de ingreep aan dacht toen ik wakker werd en naar het toilet schuifelde: Ik kan nog steeds lopen....
Wat als ik voor een ruggenprik had gekozen en ik zou die onverwachte reactie op de chemicaliƫn krijgen, net als bij de plaatselijke verdoving, dan zou het mogelijk kunnen zijn dat ik niet meer zou kunnen lopen.
Ik was me zo bewust van het feit dat mijn benen nog konden lopen. Zo diep dankbaar voor elke stap, ook al kwam ik die dag niet verder dan schuifelen, voetje voor voetje, kleine stapjes, maar stappen... staand op eigen benen. 

Langzaam begonnen alle dingen te bezinken. Het programma in mijn hoofd, dat onbewuste programma dat op de achtergrond draait, dat ik zwak was omdat ik de pijn niet onder controle had en dat ik me moest verontschuldigen omdat ik niet sterker was,... dat programma veranderde langzaam aan in, mijn hemel, wees niet zo hard voor jezelf.
Ik leerde zachter te zijn.  Ik begrijp nu beter hoezeer al die dokters die ik in het verleden heb gezien me hebben beĆÆnvloed in de manier waarop ik naar mezelf kijk.
En deze vrouwen in het ziekenhuis hebben me zo geholpen om het anders te leren zien. De eerste dokter die me niet naar huis wilde sturen kon ik al omhelzen, maar de laatste zal ik me nog lang herinneren.
Ik ben me ervan bewust dat ze gewoon "haar werk" deed... maar voor mij zorgde dat gezicht en de energie die haar omringde ervoor dat ik me veilig voelde, wat ze ook met me moest doen. Het was de eerste keer dat ik me veilig voelde bij een dokter in de reguliere geneeskunde.

Na afloop van de operatie, verontschuldigde ik me opnieuw voor de manier waarop mijn lichaam  had gereageerd en ze zei me, maak je geen zorgen, als ik daar problemen mee zou hebben, had ik een ander beroep moeten kiezen.
Ze nam gewoon alles wat me dwars zat, van me weg.
Ze heeft niet alleen de oorzaak van het probleem weggenomen, maar ook veel meer "uit mij" gehaald en veel meer genezen dan alleen mijn lichamelijke pijn.
Ze ging zelfs nog verder. Ze realiseerde zich dat ik me nog steeds afvroeg hoe dit had kunnen gebeuren en wat ik anders had kunnen doen om dit te voorkomen. En ze zei: "Weet je, we weten eigenlijk niet waarom dit gebeurt. We kennen de oorzaak niet. Het is niet zo dat als je dit beter had gedaan, of als je dat niet had gedaan... het niet zou zijn gebeurd. Het is niet jouw schuld. Dit is iets dat gewoon gebeurt. Geef jezelf niet de schuld!"
Ik was zo dankbaar voor deze woorden.

De medische wetenschap weet misschien niet wat de oorzaak is. Maar ik wel. Ik herinner me het exacte moment waarop deze situatie begon en dit proces werd geactiveerd. Ik voelde en zag iets op zielsniveau gebeuren een tijdje geleden. Ik kon de impact ervan op mijn fysieke lichaam voelen en ik herinner me dat alles aanvoelde alsof het even pauzeerde, alsof mijn bewustzijn zich ervan bewust werd dat er iets op zielsniveau plaatsvond. Ik begon allerlei informatie te ontvangen over vorige levens. Vorige levens waarin mij iets was overkomen en iemand een enorm trauma had veroorzaakt in precies dat deel van mijn lichaam. Een trauma waar ik me tot ik die informatie kreeg, in dit leven niet meer bewust van was, maar blijkbaar droeg mijn wezen die informatie van dat trauma nog steeds in zich. En de herinneringen werden ongeveer 2 weken geleden getriggerd en in een fractie van een seconde begon mijn lichaam te reageren. Het moest helen op een heel diep niveau en die negatieve herinnering moest weg... 

Toen deze dokter tegen me zei: Barbara, jou treft geen blaam... voelde het alsof ze me iets vertelde wat ik in die andere tijd had moeten horen. Dat wat mij toen was overkomen, in dat andere leven, ook niet mijn schuld was....

De dag na de ingreep, op maandag, voelde ik me anders. Alsof er iets geheeld was op zoveel verschillende lagen. Ook al was het de pijnlijkste dag van mijn leven, ik weet dat het tegelijkertijd een dag van diepe heling was. Ik had nog steeds geen idee hoe ik normaal moest zitten, lopen of staan, maar ik vertrouwde erop dat dit mettertijd beter zou worden. Het was al beter dan het afgelopen weekend was.
Ik realiseerde me echter gaandeweg de dag dat ik in een shock terecht was gekomen. Ik voelde me verdoofd, alsof ik op de bodem van de diepzee zat en alles vertraagd binnenkwam.
Ik heb vaker een staat van shock meegemaakt en wist dus wat de kenmerken waren en waar ik doorheen moest gaan. In de daarop volgende dagen ging ik door vele stadia heen:
Verdoofd gevoel, dissociatie, woede, verdriet, depressie, eenzaamheid, verkramping, extreme vermoeidheid, vele tranen, veel slaap, hoofdpijn en nog veel meer... ik ben overal doorheen gegaan tot het moment dat eindelijk de pijn afnam en ik weer terug in mijn lichaam kon komen en mijn spirituele kanalen weer open gingen. 
Dat was het moment dat ik besefte dat ik al die tijd weliswaar om hulp kon vragen, maar niet verbonden was met de zielenwereld zoals ik dat gewend ben. Er was geen communicatie, er waren geen beelden, alleen maar verdoving.
Toen mijn spirituele kanalen weer open gingen en ik weer kon ontvangen zag ik Guan Yin (de Godin van Compassie) en ik realiseerde me, dat ik als Guan Yin Lineage Holder altijd verbonden ben met haar en heel haar team. Dat ze me ook in het ziekenhuis geholpen hadden en dat dat de reden was geweest dat ik me zo omringd voelde door compassie. 
Ze hadden mijn spirituele kanalen en zintuigen deels afgesloten om me erdoorheen te helpen, zodat ik niet al te veel ervaringen had. Maar genoeg ervaring om hun aanwezigheid te voelen en me in een wolk van compassie gehuld te voelen. En ook dat ik me de volgende dag vooral die compassie herinner en niet al die pijn. 
En dat ik zo snel door al die verschillende stadia van shock heen ga. Alsof het proces versneld gaat door hun hulp. 

Ik ben tot op de dag van vandaag ontroerd dat er zoveel hulp was in het ziekenhuis maar ook de dagen erna. Omringd door een energieveld gevuld met compassie.
Compassie dat uithoudingsvermogen, vitaliteit, energie en wilskracht versterkt... en me zo door deze operatie heen hielp, daar waar de verdoving het liet afweten.

Mijn dank gaat uit naar al die fijne vrouwen in het ziekenhuis, alsmede naar Guan Yin en ieder in haar team die mij die dag in het ziekenhuis en de dagen erna heeft bijgestaan. En, last but not least, naar mijn ouders, die er altijd zijn als ik hulp nodig heb. 

In liefde en licht,
Barbara


~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer and Teacher,  Gecertificeerd Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder



Facebookhttps://www.facebook.com/PuurLicht.TaoHealing.Soulfulness



********************************************************************************************** 


www.puur-licht.nl


A dandelion also thrives in difficult conditions,
hence it is commonly associated with the power
to rise above life's challenges.

Compassion in Hospital


Dear readers,  

On June 20, 2021, I suddenly and unexpectedly spent my Sunday in the Emergency department. 

Not how I had planned or what I could even imagine….
I love the peaceful relaxed Sundays, but this was everything but that.
It started a few days ago with abdominal pain, nothing to worry about I thought. But the problems increased, the pain increased, moved to different areas in my body and got so high that I had no idea how to sit, stand, walk, lay down or even how to use the washroom. Every movement, even a centimeter, caused incredible pain and put pressure on the swelling I noticed in my body.

I am used to pain and my body doesn’t respond well to painkillers so I haven’t used them for a long time. I don’t even have them in my cabinet.
When you are so used to pain, you seem to be able to handle more, like your body is adapting. But this…. This was unbearable.

First I supported my body in a natural way and with lots of rest. It showed all signs of inflammation, but there was one thing missing, I didn’t have fever, so it was clear that my immune system was not able to reach the root of the issue.
I noticed the affected area got bigger and bigger. Until Sunday morning I woke up and parts of my body felt on fire and the swelling had gotten even bigger. I knew my body couldn’t heal this alone. So at 7.15 AM I called the emergency department, hyperventilating from the pain. I shared my experiences but the most important question for this friendly woman and what she was most interested in was if I had fever….., because of the Covid measures… If I had fever, I was not allowed to see a doctor
Really? Did I hear that right?
I was so surprised that this was more important than my actual situation, but she was just following the rules she said.

I had a lot of issues, but the one symptom that was missing and that for me was very alarming was… fever…. That however, seemed to save me now, What was alarming for me, was relaxing her…
So this assistant promised me that a doctor would call me back as soon as possible to discuss my situation. Unfortunately, I had to wait 2,5 hours, before I finally received the redeeming phonecall. Then I was asked to come for a visit and further examination.

My parents were so good to bring me and then it all started.
I first met this amazing woman, a general practitioner who did the initial examination and she told me what was going on in my body. Actually she confirmed what I already suspected and also that my body was not able to heal this. But then she said: "I am not going to send you home and let you wait until Monday. You are in too much pain so you need help a.s.a.p., even though it is Sunday, I will call the hospital and see if you can come now…."
After some time and a few different people on the phone, she received the message that it was very busy, but they would make time for me. WOW…I had not expected that, so we went to the hospital and I was sent to a private room.
 
Then a lovely young girl who was still learning came in first and had to ask me some basic questions…
Then a second young woman came, older and more experienced, but also still learning… more questions.
Then a third woman came to do the standard procedure with temperature and blood pressure, …
Still no doctor..., but all lovely, friendly, compassionate women who wanted me to be okay.
I was grateful to experience so much compassion, however, my pain was increasing minute by minute so I was hoping the doctor would come soon.
Then finally after a few hours, what to me seemed like forever, there was the doctor… She did the next examination and told me that my body could not heal this alone. Surgery was needed.
Surgery? Gosh,, just what I needed...šŸ˜•
I was offered 2 options, to go to the Operation Room and have anesthesia or an epidural. With both of them I would not feel anything of the surgery.
Or the second option, a less invasive surgery with local anesthetic, but with some more lasting effects for a while, and that could be done there, right away, but only by another doctor… this doctor I was seeing now was not qualified to do this kind of surgery.

As I have a history of 27 years of issues with my nervous system (read: with my brain and spinal cord), I was not happy with an epidural at all.
Besides that I have issues with medications all my life. I never respond in a “normal way” to chemicals. I always have side effects that they do not expect.
Walking has been hard for many years, so to have no feelings in my legs for a surgery was not an option for me… Thinking about my experiences with drugs, and the many unexpected side-effects I had… I could only think about one thing: what if that epidural could have permanent side effects for my legs??? What if, something that is supposed to take away the feeling in the lower part of my body just temporarily, will work out in my body completely different again. That idea was scaring me a lot.
The other option, anesthesia and be completely unaware of everything, was not nice either, as it could cause brain fog or other permanent side effects for the brain.
I have worked so long and so hard to overcome many symptoms of this chronic condition I have, that I didn’t want to take any risk of any form of setback… I just trusted my gut feeling that the risks were too high.
So I chose the second option, local anesthetic.
The doctor said I will still feel what they do, but without pain… Okay I thought, I don’t mind to feel that they are working inside of me. So my choice was clear.

I had to waited for a long time again until the other doctor came, the one who was qualified for this type of surgery. What an amazing woman, I felt totally safe with her right away. And hopefully she could finally take away or reduce this unbearable pain I was in for a few days now. I was asked how much pain I felt on a scale from 1-10 and I said, well I am used to pain, but this can’t be compared. This is something else…. So on a scale from 1 to 10 with 10 being the highest, it is a 10+.

She was so compassionate and explained to me everything she was going to do so I would be prepared.
But…
When she started the procedure I realized pretty fast that I was not prepared for this….
Like I said before, my body often responds to medication other than intended.
This time I didn’t respond in a way I was supposed to respond either. It felt like the local anesthetic didn’t work at all, or at least it didn’t work properly. I felt everything.
I tried to control myself, didn’t want to scream, didn’t want to make any sound… but it was out of my control and I kept on apologizing. This pain was too much.

To give you some background information, I have a 26 years of history with modern medicine and doctors who hardly believed me. I was always told that they couldn't explain my symptoms, or I wasn’t right, that I had to get over it... that it was all in my head, that it couldn’t be that bad what I was experiencing, or that I just had to be a little harder, push more, live more and so on… they always gave me that feeling that I was not strong enough and I had to be stronger, that I shouldn't neg about it….. Sometimes they did some basic tests and when there was no evidence at all, they said I just had to go home because nothing was wrong. Always making me feel like I was faking it. But… absence of evidence because a simple test doesn’t show any signs… doesn’t mean that there is evidence of absence.

I just had a condition they didn’t understand enough or recognized enough and I had to deal with severe symptoms.
All that disbelief of doctors, clearly was still a program running on the background of my system… Barbara, don’t give them anything to tell you again that you are faking it or that you need to be harder or whatever.
I was apologizing non-stop for the pain I felt. But this amazing woman with her beautiful face full of compassion continued to tell me, please stop apologizing… You are doing so well, you must be in a lot of pain, so please scream as much as you want.
I didn’t scream the way I actually wanted within my heart … but my body was telling her another story. I was short of breath, my autonomic nervous system made my body tremble and go into spasms because of the pain. I had spasms all over my body and all I worried about was, please control your body, do not kick your legs and hurt the doctor. It took so much of my strength to control these spasms and I was really not feeling well because of lack of oxygen because of that awful facemask you still need to wear because of the Covid situation… but I had to follow the rules.

Until  this amazing doctor saw my face and said: "Take away your mask and breath. Please, take it away… "
I asked her, if that was allowed, and she said again: “You need to breath, so please take it away.” Breath in deeply. Breath out. Try to focus on your breath."
She just broke all the rules… just to make it easier for me.
It was unbelievable how much she understood of the things I didn’t share, but my body was communicating without words. And how compassionate she was.
All these amazing women showed me that Sunday the other side of western medicine. A side I hardly experienced in the past. That there are still many people with a heart full of love and compassion, who just want to help and make you feel better.
People who saw me and my situation and didn’t sent me home, like I had experienced over and over again.
People who wanted to hear my insights and confirmed them, instead of being irritated that I have so much medical knowledge.
When the surgery was finally done… all I could think about was these women today who had re-written my whole experience with western medicine… they showed me the other side and that is what I will take with me in my heart forever.
I felt seen, I felt understood, I felt supported in so many ways.

After the surgery the pain infortunately was still there, as the affected area and tissues were still swollen and inflamed and that was something they couldn't heal. They could only open the cyst to take the pressure away, so the root has been taken away and the rest of all the affected area was something my body needed to heal with time and in a natural way. And so I went home, with all the adrenaline still rushing through my veins. 

The next day it still had not dawned on me what actually took place the other day. My body was still functioning on adrenaline and survival. I was stiff head to toe, had black circles underneath my eyes because of what I had to endure, I lost at least 7 pounds in just a few days… but that will heal. If I had to choose again, I would make the same choice. Really!
I am not afraid of pain… pain will stop, it will pass……. My biggest fear is to have a setback and to have permanent damage to my nervous system because of wrong responses to a treatment. It has happened in the past too many times that I just can’t take any risk again.
The first thing that crossed my mind when I woke up the next morning and shuffled to the washroom: I can still walk….
What if I had chosen for an epidural and I would have that unexpected respons to the chemicals, just like the other day with the local anesthetic, then it could be possible that I wouldn’t be able to walk anymore.
I was so aware of my legs still being able to walk. So deeply grateful for every stepm even though I wasn't able to do much more that shuffling, one feet in front of the other, tiny steps, but... they were steps, I was standing on my own two feet.
Slowly all the things were sinking in. The program inside of my head, that unconscious program running on the background, that I was weak because I couldn’t control the pain and that I had to apologize for not being stronger,.. that program also slowly changed. It transformed more into oh my goodness, … don’t be so hard on yourself.
I learned to be softer I understand deeper now how much all these doctors I have seen in the past influenced me in the way I look at myself.
And these women in the hospital that day have helped me to see it differently. I could already hug the first doctor who didn’t want to send me home, but the last one I will remember for a long time.
I am aware she just did “her job”… but for me that face and the energy that was surrounding her made me feel safe, no matter what she had to do to me. It was the first time I felt safe with a doctor in modern medicine.

Right after the surgery, I still apologized for the way my body responded and she said, don’t worry, if I would have problems with that, I should have chosen a different profession. 
She just took everything that was bothering me, away from me.
So not only did she take away the root of the issue, she took much more “out of me” and healed much more than just my physical pain.
And you know what? She'd go deeper. She realized that I was still wondering how this could have happened and what I could have done differently to prevent this. And she said: "You know, we actually don’t know why this happens. We don’t know the cause. It is not that if you would have done this better, or if you wouldn’t have done that.. it wouldn’t have happened. You are not to blame. This is something that just happens. Don’t blame yourself!"
I was so grateful for these words.

Medical Science may not know what is the cause. But I do. I remember the exact moment when this situation started and this process was activated. I felt and saw something happening on a soul level a little while ago. I could feel the impact on my physical body and I remember that everything just felt like it was pausing for a second, like my conscious became aware that something took place on a soul level. I started to receive all kind of information about past lives. Past lives in which something had happened to me and someone caused huge trauma in exactly that area of my body. A trauma I was not aware of anymore in this life before I started to receive the information, but apparently my being still carried that information of that trauma inside. And the memories were triggered about 2 weeks ago and in a split second my body started to respond. It needed to heal on a very deep level and remove that negative memory.

When this doctor told me: Barbara you are not to blame… it felt like she was telling me something I needed to hear in that other life time. That what had happened to me then, in that other lifetime, was not my fault either…

The day after the surgery, on Monday, I felt different. Like something has healed on so many levels.
Even though it was the most painful day of my life, I know that at the same time it was a day of deep healing. I still have no idea how to sit, walk or stand in a normal way, but I trusted this would get better over time. It already was better than it was that weekend.
However, I realized as the day went on that I had gone into shock. I felt numb, like I was at the bottom of the deep sea and everything was slowing down. I have experienced a state of shock before so I knew what the characteristics were and what I had to go through. Over the next few days, I went through many stages:
Feeling numb, dissociation, anger, sadness, depression, loneliness, cramping, extreme fatigue, many tears, lots of sleep, headaches and much more.... I went through everything until finally the pain subsided and I could get back into my body and my spiritual channels opened up again. 
That was the moment I realized that although I could ask for help all this time, I was not connected to the soul world in the way I was used to. There was no soul communication, there were no images, just numbness. 
When my spiritual channels opened again and I could receive again I saw Guan Yin (the Goddess of Compassion) and I realized, that as a Guan Yin Lineage Holder I am always connected to her and all her team. That they had also helped me in the hospital and that that had been the reason I felt so surrounded by compassion. 
They had partially shut down my spiritual channels and senses to help me through, so I didn't have too many experiences. But enough experience to feel their presence and feel enveloped in a cloud of compassion. And they also helped me the next day to remember mostly that deep compassion and not all that pain. 
It was also because of all the support in the soul world that I went through all these different stages of shock so quickly. As if the process is accelerated by their help. 
I am moved to this day that there was so much help in the hospital but also in the days after. I felt constantly surrounded by an energy field filled with compassion.
Compassion that strengthened stamina, vitality, energy, and willpower and thus helped me through this operation, where anesthesia failed.
My thanks go to all those wonderful women at the hospital, as well as to Guan Yin and everyone on her team who assisted me that day at the hospital and in the days that followed. And, last but not least, to my parents, who are always there when I need help. 


In love and light,

Barbara


~ True beauty is revealed only if there is light from within ~



Certified Soul Healer and Teacher,  certified Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) and Guan Yin Lineageholder


Facebookhttps://www.facebook.com/PuurLicht.TaoHealing.Soulfulness