Waar besteed jij je tijd en aandacht aan? / What do you devote your time and attention to?

~ for the text in English, please scroll down ~

Een tijdje geleden werd mijn aandacht getrokken door een artikel wat ik in mijn inbox ontving. Meestal wis ik de marketing emails, maar deze keer had ik het idee dat het belangrijk was om het te lezen.

De email ging over succes hebben in je werk, over hoe je een miljonair kunt worden. Niet iets waar ik mee bezig ben, maar de vraagstelling in het artikel was interessant.

Het ging niet om de gebruikelijke tips; het ging niet om geld. De vraag die aan deze miljonair gesteld werd was: 

Waar besteed jij je tijd en aandacht aan?

Het antwoord was nog interessanter. Deze persoon antwoordde:

Stap 1: Ik maak eerst een lijst met 25 doelstellingen die belangrijk zijn, zowel grote als kleine.

Stap 2: Dan zet ik de vijf belangrijkste doelen op de A-Lijst. De andere twintig op de B-Lijst.

Stap 3: Vervolgens besteed ik alleen tijd en aandacht aan de prioriteiten op de A-Lijst en pas als die volledig gerealiseerd zijn ga ik over op de B-lijst.

Dit triggerde mij om zelf een lijst te maken met waar ik allemaal mijn tijd aan besteed en wat mijn eigenlijke prioriteiten zouden moeten zijn om succesvol te zijn in mijn leven.
In plaats van de top 5 met mijn mind te bepalen, was ik voornamelijk geïnteresseerd in de antwoorden van mijn ziel en mijn spirituele gidsen. Dus ik vroeg hen die top 5 voor mij te bepalen.
De antwoorden die ik via mijn spirituele kanalen ontving over wat er op die A-lijst moest staan, voelde zo logisch en goed aan, al was het anders dan ik had verwacht!
Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik tot de conclusie kwam dat mijn tijd voornamelijk besteed werd aan andere dingen. Zeer belangrijker dingen, maar niet de meest belangrijke dingen! Dingen waarvan mijn mind zei dat het belangrijk was, of waarvan anderen vonden dat het belangrijk was, of omdat het nu eenmaal een gewoonte was om daar tijd en aandacht aan te besteden, of omdat ik het idee had, dat het nog niet het juiste moment was, of dat ik eerst dit of dat gedaan moest hebben voordat ik aandacht kon besteden aan... (maar dan was de dag meestal al voorbij) met als gevolg dat de daadwerkelijke prioriteiten op de A-lijst simpelweg te weinig tijd en aandacht kregen.
Kortom, dit was een interessant inzicht waar ik iets mee moest doen.

Hoe meer ik er op ging letten, hoe meer signalen ik kreeg wanneer ik iets deed van de B-lijst. Ik werd chagrijnig, mijn energie ging omlaag, alle rode lichten en alarmbellen gingen aan, er was zo’n stemmetje in mijn hoofd wat telkens riep “tweede keus…!” En niet alleen over het heden, maar ook terugkijkend in het verleden kreeg ik steeds meer inzicht hoeveel tweede keuzes ik had gemaakt om allerlei verschillende redenen, waardoor ik datgene wat het meest belangrijk was voor mij onvoldoende aandacht kon geven… Best confronterend!

Ik werd aangemoedigd om andere keuzes te maken. En het ene leidde tot het andere. Hoe meer ik bezig was met de eerste keuzes en de dingen geschreven op de A-Lijst, hoe blijer ik me voelde, hoe minder zin ik had in die tweede keuzes en dat werkte natuurlijk door op anderen, want ik zei vaker NEE….

De weerstand werd groter en groter. Groter in mij om me bezig te houden met dingen die voor mij geen prioriteit (meer) hadden, en groter om mij heen, want ik deed dat toch altijd, ik had in het verleden toch JA gezegd, het moest toch gebeuren, wie moest het anders doen… Het was en is een uitdaging om bij jezelf te blijven wanneer andere mensen andere belangen hebben J

Maar wat mijn gidsen aangaven was heel duidelijk. Als ik die Top 5 geen aandacht zou geven, maar alleen bezig was met andere dingen, zou ik niet komen waar ik zijn moest. Het is van het grootste belang om mijn aandacht te richten op die A-lijst. En dat is dus wat ik sindsdien doe en wat is er veel veranderd…. J

“Creëer een innerlijke harmonie waarin je liefhebbende ziel je fysieke gedrag leidt in plaats van je ziel altijd op de tweede plaats te laten komen.” ~ Wayne Dyer

We komen allemaal met een bepaald doel hier op Aarde. Onze ziel weet die opdracht voor dit leven en het contract wat we hebben getekend. De vraag is alleen of wij onze ziel de ruimte geven om ons te leiden die taak uit te voeren, en of we bereid zijn om te handelen naar de signalen van onze ziel en van onze gidsen (want iedereen heeft een prachtig team wat hem of haar begeleidt), of dat onze mind de boventoon voert of dat we ons door anderen laten leiden.

Wat zou er op jouw A-Lijst staan en waar besteed jij daadwerkelijk je tijd aan?
En nog belangrijker, wat is de reden daarvoor en hoe kun je het, indien nodig, verbeteren?
Ik nodig je graag uit om wat tijd te maken en zelf een A-Lijst en B-Lijst te creëren en eens te zien wat dit jou te zeggen heeft. Mijn leven is er enorm door beïnvloed en ik ben blij dat ik dit artikel en de spirituele leiding ontving, vandaar dat ik deze informatie graag met je deel in dit blog.

Leef jij conform de wensen van jouw ziel?
Vele mensen leven op basis van Mind over Matter, maar de beste manier is leven op basis van Soul over Mind over Matter. Jouw ziel draagt de ware kennis in zich en kan je hart, je geest en je lichaam aansturen om dat leven te leven waar het voor gekomen is.
Kun jij eerlijk tegen jezelf zeggen “I lived my life (did it) my soul's way?”

In liefde en licht,
Barbara

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/

Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

What do you devote your time and attention to? 

A little while ago my attention was caught by an article which I received in my inbox. Most of the time I delete those marketing emails,  but this time it felt important to read this one. The email was about how to be successful in work, and how to become a millionaire. Not something  I am focused on, but the question asked in the article was very interesting.

It wasn’t about useful tips or about earning money. The question asked to this millionaire was:

What do you devote your time and attention to?

The answer was even more interesting. This person said:

Step 1: I write down 25 goals which are important to me, big and small.

Step 2: I put the top 5 items in “List A” and the other 20 items go in “List B”.

Step 3: I only pay attention to and spend time on the priorities on List A. Until all priorities on List A are completed,  I do not spend time on List B.

This triggered me to make a list for myself and write down all the things I devote my time to and what actually should be my top priorities to be successful in my life. Instead of prioritizing the top 5 with my mind, I was curious about the answers of my soul and my spiritual guides, so I asked them to determine what should be put on List A.
The answers I received through my spiritual channels felt so natural and good, however it was different than what I had expected!

The more I thought about it, the more I came to the conclusion that I spent most of my time on other things. Still very important things, but not the MOST important things. Things of which my MIND told me that it was important, or things other people said it was important, or things I did out of a habit, because I was so used to spend time and energy on it, or even because I told myself that it was not the right time yet, or that I needed to do this or that first, before I could do the other things I wanted to do…. (but then most of the time the day was already over), resulting in a situation in which the main priorities on List A didn’t get the attention, time and energy they needed.

This was a very interesting insight. And I had to act upon it.

The more I paid attention to this, the more signals I received, when I was doing something, written on List B, I got cranky, my energy levels went down, there were all kind of red lights and alarm bells ringing, there was this voice in my head constantly repeating “second choice...”  En not only about the things in the present, but I also received lots of insights about the past, when I actually was making second choices as well, because of all kind of different reasons, preventing me to truly pay attention to what was so important for me in life. That was truly confronting.

I was encouraged to make different choices. And one decision lead to the next. The more I focused on my first choices, and those things written on list A, the happier I felt. But it also caused a decrease in interest in doing things from List B and that made me say “NO” to others more often.
The resistance became bigger and bigger. More resistance inside of me, to do things which (no longer) had priority for me. And more resistance around me, because I said NO, while I had said YES before; because it should be done and if I was no longer going to do it, who else would be able to do it….  It was and is a challenge to stay true to yourself when other people have other interests J

But my spiritual guides were very clear. If I wouldn’t pay attention to the top 5 priorities on List A, but mostly would focus on other things, I wouldn’t get where I was supposed to be. It was truly important to focus mostly on the things on List A. So that is what I have been doing since then, and so many things in my life have changed… J

"Create an inner harmony where your loving soul guides your physical behavior, rather than having your soul always come in second place” ~ Wayne Dyer

We all come here with a specific purpose in life. Our soul knows about this purpose and knows the contract we signed for this life. The question is if we are willing to give space to our soul to guide us to fulfill this task and whether we are willing to act upon the signs our soul  and our guides (because everyone has  a beautiful team guiding him/her) are giving or that we are listening to our MIND or other people’s opinions.

What would be written on your List A and what are you actually devoting your time to?
And even more important, what is the reason for doing this and how can you change this situation for the better, if needed?

I would like to invite you to make some time and create a list A and list B and to see what this has to say to you.

My life truly changed and I am very grateful for the email and the spiritual guidance I received. Therefore I like to share it with you in this blog.

Are you living according your soul’s wishes?
Many people are living their lives based on Mind over Matter. But a better way to live your life would be based on Soul over Mind over Matter. Your soul carries all the wisdom and knowledge and knows how to direct your heart, your mind, your body and therefore guide your life and live it the way it came here for.
Can you truly be honest with yourself and say “I lived my life/did it my soul’s way?

With love and light, Barbara

  

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Certified Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akashic Records) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/
Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

LEVEN MET ME-CVS / A LIFE WITH ME-CFS

~ for English, please scroll down ~

SOUL HEALING en ME/CVS - deel 2:

LEVEN MET ME / CVS

Ik geloof dat ik dit het moeilijkste blog vind om te schrijven ooit, maar hoe kan ik je nu duidelijk maken wat soul healing voor mij heeft gedaan, zonder eerst te beschrijven hoe het was...in wat voor zwart gat ik zat voor ik eindelijk een uitweg vond. Heel lang heb ik hierover gezwegen, zelden details verteld, niemand toegelaten, want iedere keer als iemand ook maar iets hoorde kreeg ik al die kritiek en negativiteit, onwetendheid, goed bedoelde maar zo pijnlijke opmerkingen, pijn van de ander erbij of van die gezichten die boekdelen spraken: die griet spoort niet.... maar ze moesten eens weten dat ik wel degelijk alles op een rijtje had, maar gevangen zat in een lichaam dat me steeds verder in de steek liet. Dus leerde ik te zwijgen, leerde ik te doen of het wel meeviel, leerde ik te verbergen (voor zover dat ging) maar hier thuis, waar de maskers af konden, daar vond het werkelijke gevecht met al de ondraaglijke pijn en het onmenselijke lijden, drama, onmacht, woede en zo veel meer plaats. Ik zal je een glimp geven van hoe het was in die tijd, zodat je wellicht zult begrijpen dat ME/CVS niet zomaar moe zijn is... niet zomaar je aanstellen is.... niet zomaar profiteren van een uitkering is. Nee het is veel meer dan dat, hoewel er uiteenlopende gradaties zijn. Hieronder zal ik je een glimp geven van hoe het voor mij was. Ik wens niemand een leven met ME toe... 

Hoe het begon:

Het begon in 1993 met opgezette lymfeklieren, alsof er met spelden onder mijn oren werd geprikt. Hoofdpijn, iedere dag weer die hoofdpijn en van pijnstillers werd het alleen maar erger. Misselijkheid, onophoudelijke misselijkheid, hoeveel liter kruidenthee ik ook dronk en zó moe... Ik had nergens meer zin in, alsof alle levenslust uit me weggesijpeld was. Toen werd in mijn bloedonderzoek het EB-Virus gevonden en had ik officieel de ziekte van Pfeiffer, wat vanzelf over moest gaan.
Nou nee dus. Ik zat maanden als een zoutzak op die bank en werd gillend gek van het niets doen, maar mijn klachten veranderden niet van al die rust. Ik werd er alleen maar down en verdrietig van, want ik was altijd zo actief. Sportte 3x per week, speelde wedstrijden, was graag buiten maar was ook erg creatief en las vele boeken. Was één van de besten van mijn klas en miste het lezen en studeren zo...
Dus ben ik van pure ellende maar weer wat gaan doen want na maanden thuis zitten was er fysiek nog niets verbeterd maar ik ging er psychisch aan onderdoor als ik op die bank bleef hangen.

Tussenfase:

Jarenlang heb ik met hangen en wurgen een zo normaal mogelijk leven proberen te leiden. Ik studeerde maar volgde niet alle vakken van het trimester en had dus meer tijd nodig om af te studeren. Ik woonde op kamers en had dus een eigen huishouden te runnen. Ging af en toe uit om de sociale contacten te behouden, maar het was altijd alsof een deel van mij er niet echt bij was. Alsof een deel van mij niet meer leefde. Ik negeerde de hoofdpijn, dronk liters kruidenthee per dag maar die misselijkheid nam niet af. Probeerde te leven zoals mijn arts me had aangeraden, maar toch..... de klachten namen toe in plaats van af.

Toen ik was afgestudeerd en als jurist op de rechtbank ging werken hoopte ik dat het beter zou gaan, maar helaas... ik was goed in mijn werk, deed de moeilijkste zaken, maar ik was me er erg van bewust dat ik niet zo kon genieten van het werk als mijn collega's deden. Mijn collega's leek het geen moeite te kosten, terwijl ik na afloop van een dag werken kapot op de bank belandde en soms niet eens meer de energie had om eten te koken.
Hoezo... dit gaat vanzelf over als je maar een normaal leven gaat leven?
Dus zocht ik hulp bij een orthomoleculair diëtiste en slikte velen pillen per dag. Hielp het? nou niet echt, het hield me op de been, maar verbetering? Ho maar... Gedurende de jaren erna bezocht ik een acupuncturist en een homeopaat, ik probeerde bio-resonantie en bio-fotonen, oosterse geneeskunde en massages en noem het maar op... niets bracht verbetering van blijvende aard. Langzaam maar zeker ging ik achteruit tot ik in de volgende fase terecht kwam.
Ik kreeg er nog meer klachten bij. Mijn spieren werden stijf. Ik kreeg steeds meer pijn in mijn rug, mijn heup, mijn knieën. En ik nam dus vaker de lift in plaats van de trap om zodoende energie te sparen.
Mijn bloedsuiker ging fluctueren. Ik had om de zoveel tijd eten nodig want anders ging ik trillen en werd ik duizelig.
Mijn geheugen liet me in de steek. Waar ik gewend was om uren per dag te lezen en een bijna fotografisch geheugen te hebben, werd het steeds moeilijker om me te concentreren en om de informatie op het papier op te nemen. Dat is erg lastig als je op de rechtbank werkt en dossiers van 20 ordners te verwerken hebt in korte tijd.
Maar ik had één groot voordeel wat me werkelijk hielp, mijn spirituele kanalen. Ik kreeg precies door wat belangrijk was om te lezen en wat minder belangrijk was omdat ik dat wel op de zitting zou horen. Zo heb ik mijn werk nog lange tijd vol kunnen houden. Met pijn, met fysieke en mentale uitdagingen, met vele emoties van verdriet en schaamte dat ik niet net zo als een ander was, maar het ging nog....Ik leefde op wilskracht, het kostte moeite, maar ik leefde een enigszins sociaal geaccepteerd leven en kon het nog opbrengen om een masker op te zetten dat het allemaal nog wel ging.

Breekpunt:

Tot het moment in december 2003 dat het kerstvakantie was. Ik had zo een ongelooflijke hoeveelheid werk op mijn bureau liggen want de werkdruk nam toe op de rechtbank. Met steeds minder mensen moesten we meer zaken afhandelen en mijn lichaam zat op het randje van wat het aankon. In de kerstvakantie, toen ik eindelijk rust nam, stortte ik in en lag ik in bed te klappertanden.
Na een week werken in het nieuwe jaar, lag ik het weekend weer ziek op bed, maar toch dacht ik op 13 januari weer een nieuwe werkweek te beginnen. Toen de wekker echter ging kon ik bijna niet uit bed. Ik was volkomen verkrampt en stijf, van top tot teen. Wat was dit nu weer? Dit had ik nog niet eerder gehad. Ik sleepte me naar de douche in de hoop dat een hete douche me zou helpen, maar toen ik eenmaal aangekleed was besefte ik dat het gekkenwerk was om zo naar het werk te rijden. Ik was een gevaar op de weg.... Ik had zo een druk in mijn hoofd en mijn lichaam was zo traag dat ik echt niet kon autorijden zo.
Dus besloot ik me ziek te melden, in de hoop dat als ik nog een weekje rust zou nemen ik wel weer in orde zou zijn. Helaas.... het was de eerste dag van jaren in bed en op de bank.

Gevangen in mijn lichaam:

Nu denk je wellicht dat het fijn was om even uit te rusten. Ja, in eerste instantie was dat ook zo. Deuren dicht, gordijnen dicht en even helemaal niets meer moeten. Geen maskers, niet mezelf groot houden, niet doen zoals een ander doet, niet verbergen hoe ik me van binnen echt voelde, niet doen of het wel meevalt, maar gewoon even toegeven dat het niet meer vol te houden was zo.
Maar na een week begon ik me te vervelen en me ook zorgen te maken want er zat geen verbetering in. Mijn lichaam deed zo zeer en de druk in mijn hoofd was zo groot.
Doktersbezoeken draaiden op niets uit. Bloedonderzoeken waren oké volgens de berichten van mijn huisarts. Dus dan maar verder zoeken. Het hele scala aan therapeuten heb ik gehad.
Ik moest van de bedrijfsarts naar de psycholoog, maar dat maakte me alleen maar woedend. Dit zat niet tussen mijn oren, er was iets grondig mis en het ondermijnde mijn lichaam. Dit was niet iets wat ik mezelf aanpraatte. Ik voelde me zo boos, verdrietig, machteloos, down van deze benadering. Dit was echt geen psychosomatische aandoening, iets wat ik mezelf aandeed...Wie doet zichzelf nu zo iets aan? Ik droomde juist van reizen, buiten zijn, kinderen...niet van hele dagen in bed liggen.
Uiteindelijk werd ik doorgestuurd naar de psychiater en die man keek me aan en zei, je bent woest..... maar daar heb je alle reden toe. Ik heb echter geen enkele aanwijzing dat jij een psychiatrische aandoening hebt, dus ik stuur het dossier zo terug. Jij hebt andere hulp nodig.
Tja.... maar welke hulp dan?

Foto genomen door een lotgenootje in NL
die anoniem wenst te blijven. 

Ik heb vele mensen bezocht, onderzoeken gehad, vele pillen voorgeschreven gekregen en er op sommige dagen 48 geslikt. Het heeft me een vermogen gekost en als het nou zou helpen dan zou ik al die pillen met plezier hebben geslikt, maar ik voelde me er eigenlijk alleen maar slechter door. Ik klampte me aan strohalmen vast, maar zonder succes.

De klachten namen nog verder toe...Immense zenuwpijnen, ik kon me bijna niet meer bewegen. Van de bank tot aan het toilet waren letterlijk 7 stappen. Die 7 stappen voelden als een marathon en daar deed ik lang over..... vaak te lang en dan haalde ik het toilet te laat....
Als ik dan op het toilet zat was ik zooooo uitgeput en alles deed zoveel pijn dat ik er vaak 2 uur zat om kracht te winnen voor ik weer op kon staan en die 7 stappen terug kon. Kruipen was geen optie dat deed veel te veel pijn in mijn benen....
En ik kan je zeggen 2 uur op een toiletbril zitten is geen comfortabele positie...
En dan als ik eindelijk weer op de bank lag, moest ik uren liggen.. totaal uitgeput. Dus geen drinken, want dan moest ik weer naar die wc... geen eten want daar was ik te uitgeput voor. En vaak ook nog geen slaap, omdat mijn lichaam niet in staat was om te ontspannen.
Naar de keuken lopen was 16 stappen.... je snapt wel dat dat een nog grotere opgave was. Er waren dagen dat ik het moest doen met wat er binnen handbereik van de bank stond en anders had ik honger... En als ik kon eten dan werd het vaak nog niet opgenomen ook, want mijn lever, mijn milt, mijn spijsverteringssysteem deden chronisch pijn en het meeste voedsel kwam er via diarree weer uit. Ook ontwikkelde ik voedsel intolerantie. Gevolg was ondervoeding en ik woog uiteindelijk nog maar 48 kilo, met een lengte van 1.70 meter. Ik was mager....
En de dokter maar volhouden dat hij het niet wist....

Het was een drama om zo te leven en ik sliep dan ook het grootste deel van de tijd, soms wel 16 uur per dag, want die druk in mijn hoofd was niet mee te leven.
Alle informatie kwam verkeerd binnen. Geluid en beweging rondom waren een groot probleem voor mij. Het triggerde mijn zenuwstelsel nog meer.
Toen die druk in mijn hoofd het ergst was, was ik volledig in de war. Waar ik zo gewend was aan een fotografisch geheugen kon ik nu bijna niets meer opnemen want alles kwam verkeerd binnen. Het leek wel of mijn hersenen niet meer met elkaar communiceerden en de neurotransmitters niet meer naar behoren werkten.
Lezen werd onmogelijk. De letters dansten op papier. Een woord van 6 letters zag ik bijvoorbeeld in drie delen, de eerste twee letters, de middelste twee letters en de laatste twee letters, maar een woord met betekenis kreeg ik er niet uit. Op beeldscherm was het iets beter om te lezen maar toch, het kostte zo veel energie.
En dan was er nog zo iets als geluid. Ieder geluid om me heen was teveel dus leefde ik 24/7 met oordoppen. Toch hielp dat maar deels. De TV van de buren kwam er de hele avond dwars doorheen en als zij de voordeur of de balkondeur dicht knalden wist ik niet waar het geluid vandaan kwam: was het bij hun of bij mij? Kwam er soms iemand binnen? Een verbouwing in de flat hield mij urenlang in dezelfde positie op de bank want bewegen was niet te doen.
Al die triggers op mijn zenuwstelsel maakten dat de druk steeds groter werd in mijn hoofd.
Soms was het zo erg dat ik met mijn rechterhand mijn linkerarm kon aanraken en niet wist wat ik deed. Ik voelde dat iets mijn linkerarm raakte. Ik voelde dat ik iets met mijn rechterhand beet had, maar de combinatie werd niet meer gemaakt.
Op dagen zoals deze, was eten heel lastig. Ik kon dan bijvoorbeeld een kwartier naar een aardbei staren. Was het een aardbei? was hij goed of was hij geschimmeld. kon ik dit eten? het drong niet tot me door. En als ik het dan eindelijk als veilig had herkend, en er kwam een onverwacht geluid, dan werd alles weer gewist en kon ik opnieuw beginnen, want ik wist niet meer wat ik vast had.
Op de ergste dagen ging het zelfs nog een stap verder. Ik herkende bijna niets meer. De bank waarop ik lag, de meubels, waar ik ook was.. continue die vraag, wat is het, waar ben ik...Soms herkende ik het aan de kleur, soms aan de vorm, soms aan het aantal stappen dat ik had gezet (wat ik dus altijd telde om een houvast te hebben), soms aan helemaal niets, dan kwam niets door zoals het zou moeten en dus zette ik dingen weg op vaste plekken op momenten dat ik helder was, zodat ik wist waar ik iets kon vinden als die druk weer te heftig was. Ik kon alleen iets onthouden in heldere momenten.
En zo leefde ik dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit. En de artsen maar zeggen: Meisje we kunnen niets vinden....
Douchen, het huis schoonmaken, naar buiten toe... Je snapt dat dat echt een brug te ver was.
Terwijl iedereen fijn beneden op het strand onder mijn raam van de zomer genoot, lag ik klappertandend op de bank onder een deken. Dromend over wat ik zou willen gaan doen als alles makkelijker zou worden en ik ooit ook weer buiten kon leven, de seizoenen kon beleven en de warmte van de zon op mijn huid kon voelen.

Emotioneel had deze ziekte dus ook grote effecten. Je organen zijn verbonden met verschillende emoties, dus als die organen niet meer goed functioneren, heeft dat ook emotionele gevolgen. En andersom....
Ik merkte dat mijn lichaam niet meer ontgiftte zoals het moest, mijn urine was kleurloos als water, zelfs na uren niet drinken was het kleurloos. Geen goed teken...... Mijn lever deed ook ontzettend veel pijn en al die gifstoffen hoopten zich op, vandaar dus het neurologisch effect en het effect op mijn hersenen en mijn huid. En ook op mijn emoties, ik was woedend, machteloos, bang.

De zenuwpijnen in mijn centrale zenuwstelsel (mijn hersenen, mijn ruggenmerg), waren soms niet vol te houden, met spasmes tot gevolg, maar geen pijnstiller hielp me. Medicatie maakte het alleen maar erger. Het enige wat toen nog hielp was de druk verlichten door huilen... alleen die tranen brachten verlichting. Maar huilen kon ik niet zomaar. Er is een aanleiding nodig.
Jaren heb ik amper kunnen huilen, want emoties voelen, emoties laten gaan, betekende energieverlies. En dan kon ik zeker niet meer lopen, niet meer eten, niet meer drinken. Dus mijn lichaam hield zichzelf op alle manieren in stand. Alle energie ging naar de vitale functies van ademen, hartslag, eten en drinken en het voelde of de rest werd geblokkeerd. 

Ik zat gevangen in een lijf waarin iets mij van binnenuit verteerde. En tussen die vier muren zat ik in een diep donker gat.

Deze ziekte beïnvloedde me echter niet alleen fysiek, mentaal en emotioneel, maar ook spiritueel.
Ik had namelijk ook nog mijn spirituele kanalen open. Toentertijd wist ik dat echter niet. Ik was zo opgegroeid en dacht dat iedereen dat had en de informatie doorkreeg en de beelden zag. Nee dus.... Pas een paar jaar geleden leerde ik dat niet iedereen dit heeft. Nu weet ik dat het helderwetendheid wordt genoemd en een geopend derde oog, maar dat wist ik toen nog niet.
Maar het was niet bepaald bevorderlijk voor mijn situatie, want ik wist hoe mijn lichaam stap voor stap achteruit ging en dat als er niets zou gebeuren dat ik dood zou gaan.
Ik zag hoe donker het was en wist waar de problemen in mijn lichaam zaten. Ik zag ook wat er om me heen gebeurde.

Iedere nacht zag ik hoe minder fijne zielen me lastig vielen, me wakker hielden, ik hoorde de stemmen.
Vele mensen spreken over engelen en lichtwezens, maar ik kan je zeggen dat er ook wezens zijn met minder licht, die tamelijk donker zijn op zijn zachtst gezegd...
Op een nacht lag ik in bed en ik zag hoe ik omringd was door die donkere wezens. Ik was doodsbang... Ik kroop weg onder de deken, maar ja, dat helpt niet zo bij een geopend derde oog, want ik bleef het zien en die deken beschermde me echt niet. Tot mijn grote verbazing zag ik ook een hand op mijn schouder die gouden licht uitstraalde. En door die hand op mijn schouder ontstond er een cirkel waarin ik veilig was. Die donkere wezens konden me niet bereiken. En ik voelde me zo veilig.

Ik snapte er niet zo veel van, kon niet zien van wie die hand was, maar wat was ik die gouden hand dankbaar. Iedere keer als ik me weer zo bang voelde, moest ik daaraan terug denken en dat hielp me om te ontspannen.Gelukkig werd mijn verzoek om dat niet meer te hoeven zien gehonoreerd. Maar die donkerte niet meer zien, betekende niet dat ik het ook niet meer voelde. Ik voelde de donkerte als het weer aanwezig was, iedere nacht...
Jarenlang heb ik zo geleefd. Starend naar het plafond. Boeken lezen ging niet meer, de radio was geen optie, de televisie werd ook steeds lastiger want een conversatie volgen ging niet meer, dat drong niet meer tot me door. De ondertiteling was vaak te snel weer verdwenen voor ik het had kunnen lezen, dus ging ik over op tekenfilmpjes als de broodnodige afleiding. Biker Mice, Road Runner, De Fabeltjeskrant... ik heb het honderden keren gekeken.
Telefoneren werd ook een probleem. Die bel van de telefoon was te veel, gesprekken voeren steeds moeilijker. Ik vroeg wel tientallen keren hetzelfde... want het antwoord drong niet altijd door. En je snapt wel dat bezoek in zo'n situatie me echt niet aantrok, want ik had niet meer de kracht om me beter voor te doen dan ik was, en na afloop van het bezoek had ik dagen nodig om weer enigszins te herstellen.

De reis begint.

Er is meer, maar ik zal niet verder in details treden. Ik denk dat je zo genoeg gelezen hebt om te beseffen dat het niet makkelijk was om zo meer dan 7 jaar door te brengen (tot ik eind 2010 Dr. en Master Zhi Gang Sha leerde kennen). Ik ben me er ook van bewust dat je ondanks dat je nu enige informatie hebt, je niet werkelijk zult weten hoe het voelt, maar ik hoop dat je zult begrijpen dat ME/CVS meer is dan "chronisch moe zijn...". Die moeheid is slechts een deel, maar niets meer kunnen, volledig afhankelijk zijn... en zonder enig vooruitzicht op verbetering weer wakker worden, dat was wat me het meeste pijn deed.
En ik wist dat ik iets moest doen, want als ik niets deed, zou ik het niet overleven.
Het was donker in mij, het was donker om me heen, pikzwart is misschien wel beter verwoord. Ik had licht nodig....!
Gevolg was dat ik dag en nacht het licht aanliet. Het was uiteraard niet het licht wat ik nodig had, maar het was iets.... een houvast als ik midden in de nacht weer al die donkerte om me heen voelde en soms zag, dan had ik een lamp om me op te richten. Nog steeds laat ik 's nachts een lamp aan, zodat het niet helemaal donker is als ik naar het toilet moet in de nacht.
Mensen spreken wel eens van Hemel op Aarde... nou ik leefde meer in Hel op Aarde.
En ik moest een uitweg vinden, want een leven met ME op deze wijze voor de komende decennia dat hield ik niet vol. En zo begon mijn zoektocht naar het licht. Licht aan het einde van deze donkere tunnel. Een zoektocht die resulteerde in een ongelooflijke wending in mijn leven en wat ben ik dankbaar... zo intens dankbaar. En nu ik weer even terug ga in de tijd en dit allemaal opschrijf en me nog meer bewust wordt van het verschil tussen toen en nu, hoe dankbaarder ik ben. Ik wil nooit meer terug naar die tijd, die dagen, weken, maanden en jaren.... nooit meer. 

In de komende delen zal ik je meer vertellen over die wending maar eerst zal ik je in deel 3 meer inzicht schenken in het gevolg van deze ziekte: Isolement.


In liefde en licht, Barbara

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/

Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

Soul Healing and ME/CFS - part 2:

A LIFE WITH ME

I believe this has been the blog that was most difficult for me to write so far, but how can I make you understand what soul healing has given me, without giving you a description of the situation I was in… the black hole I was in before I found a way out. I have been silent for a long time, hardly shared details with anyone, let nobody in, because every time somebody heard a part of it, I was facing so much criticism, so much negativity, so much unawareness and I received so many benign but for me painful advices and I took over so much pain from the other person. Their faces often were telling me: This girl has lost her mind, she doesn’t mesh completely….

If only they had known that I hadn’t lost my mind, but was trapped in a body which was failing on me more and more. I learned the hard way to keep my mouth shut, to act like everything was fine, to hide (to the extent that this was possible). However, I could let go of the masks whenever I was alone at home and that was the place where the real battle was taking place. All the incredible pain, inhuman suffering, the drama,  the inability to get to grips with the real issues, the anger, the powerlessness and so much more was kept hidden for most of the people. But I will give you a glimpse now on how it was during these years, so maybe you will understand that ME/CFS is not just being tired… not just affectation… not just enjoying social benefits. No, it is much more than that, however there are varying degrees. Below I will give you a glimpse of how it has been for me. I would not wish anyone to experience a life with ME….

How it all started:

It started in 1993 with swollen lymph nodes and the feeling of needle pricks under my ears. Headache, incredible headache each and every day and pain medication only made it worse.  Nausea, constant nausea, no matter how many liters of herbal tea I drank, and sooo tired… I didn’t feel like doing anything, it felt as if all the life force seeped away. Then in the blood test the Epstein-Barr Virus was found, so I officially was diagnosed with mononucleosis and was told it had to heal by itself. 

Well… NO it didn’t heal by itself. I was transforming into a couch potato, and over time felt  more depressed because I was not capable of doing the things I loved to do.  My illness however didn’t heal at all, no matter how much rest I took. It only made me feel down and sad, because I used to be so active. I used to play sports 3 times a week, was part of a team playing matches, loved to be in nature, but was also very creative and was reading lots of books. I used to be one of the best students of my class and I missed studying so much….
Out of sheer misery I picked up some activities, because being at home for months doing nothing had not bring any physical improvement at all. But I was mentally and emotionally broken by doing nothing. So I needed to turn this situation around.

Intermediate:

I succeeded by the skin of one’s teeth to live a life as normal as possible. I went to university but didn’t attend all courses in each Trimester, so I needed more time to to graduate from Law school.  I lived in lodgings, so also needed to take care of housekeeping. Occasionally I went a night out, to keep in touch with friends and to have some fun, but it always felt like a part of me was missing, as if a part of me was no longer living. I ignored the headache, drank lots of herbal tea but it didn’t take the nausea away. I tried to live, like my doctor had told me to do, but…. the number of disease symptoms only increased instead of decreased, like I was hoping for.

When I graduated and started my job at the courthouse, I was hoping that it would get better, but unfortunately….
I was good at my job, was taking care of very difficult cases, but I was also very aware of the fact that I couldn’t enjoy my work in the way my co-workers did. It took my co-workers no effort at all, while I was completely exhausted at the end of the day and sometimes there was no energy left to cook diner.
My doctor had told me this disease would disappear by itself, as long as I would live and have fun. Really??
I thought it was time to seek for professional help. I visited someone trained in orthomolecular medicine and took many supplements during the day. Did it help me? Not really…. It kept me going, but I didn’t experience any improvement. So over the years I visited an acupuncturist, a homeopath. I tried bioresonance therapy, biophotonen therapy, Traditional Chinese Medicine, massage therapy, and so much more…. Not one of the treatments brought me permanent relief. Slowly I was going down until I entered the next stage.

The number of symptoms were increasing. My muscles got very stiff. I got more and more backpain, pain in my hips, my knees. I started to take the elevator instead of the stairs so I could save my energy.
I started to experience fluctuating blood sugar levels and needed to eat every few hours to prevent trembling and dizziness.
My memory let me down more and more. I was used to have an almost photographic memory and I could read many hours a day, but it was getting more difficult to concentrate en to absorb all the information from paperwork. I can tell you that it is not really convenient when you are working at the courthouse and need to process cases of 20 files each in short periods of time.
But I had a huge benefit which was really helpful, my spiritual channels. I received the information what was really important for me to read and what was less important because I would hear about that in court. In this way I was able to continue my work for some time. I was able to manage, even though I was in pain, had physical and mental challenges, many emotions of sadness and shame that I was not just like my co-workers, but I managed…. I was living on willpower. It took me a lot of effort, but I was living a kind of socially accepted life and was able to put on a mask and pretend that all was fine.

Breakpoint: 

Until the moment in December 2003, the holiday season started. I had so much work waiting for me on my desk, because the workload was increasing. With fewer people we had to deal with more court cases and my body was on the brink of what it could handle.  During the Christmas holidays, when I finally took the necessary rest, my body collapsed and  I was in bed shivering with fever.

After another week at work the same thing happened in the weekend. When I woke up on January 13 to go to work again I could hardly get out of bed. I was quite cramped and stiff all over my body.
What was going on now? I never experienced that before. I dragged myself out of bed and into the bathroom, hoping a hot shower would help. But when I was finally dressed I realized it was totally crazy to drive to work in that condition. I was a danger on the road…. There was so much pressure in my head en my body reacted so slowly that I really couldn’t drive my car safely.

So I decided to call in sick, hoping that if I would rest for a week or so I would be fine again. To my great sorrow however, it was the first day of many years in bed and on the couch.

Trapped in my body:

Maybe you think right now that it was a pleasure to take some rest. In the beginning I indeed enjoyed it. I closed the doors, closed the curtains, and didn’t have to do anything. No more masks, no more putting a good face on it, no more copying behaviors of others, no more hiding of what I was feeling inside, no more pretending, but just giving in to the fact that this situation was no longer sustainable.
One week later however I started to feel bored and worried, because there was no improvement at all. My body was hurting so much, head to toe, and the pressure in my head was almost unbearable.

Nothing came out of the visits to my doctor. There was no indication of any abnormality in the blood tests my doctor did. And whoever I visited, no one seemed to be able to help me.
Then I had to visit the company doctor. She sent me to a psychologist. I was furious. This sickness wasn’t in my head, there was something really wrong with my body. I didn’t talk myself into this sickness. I was angry, sad, powerless, and so down because of this approach. This truly wasn’t a  psychosomatic disorder…. Who would talk herself into this kind of suffering? I was dreaming of traveling, being outside in nature, having children… not of lying down in bed all day.
Eventually they sent me to a psychiatrist and that man looked at me and said, you are furious and you have the right to be angry, but there is no indication that you are suffering of a mental illness, so I am sending you back to the company doctor. You need another kind of help.
Yes… he was so right, I really needed help, but where could I find the help I needed?

Photo taken by another ME patient in the Netherlands,
who likes to remain anonymous

I visited many people, had many doctor examinations, and received many descriptions of many, many pills. There have been days that I took 48 pills… It costed me a fortune, and if it would only help me, I would have taken all these pills happily, but reality was that I even felt worse….  I eagerly grasped at straws, without any relief.

My symptoms were increasing even further. Nerve pain, incredible nerve pain. I could hardly move. It only took me 7 steps to walk from the couch to the washroom, but those 7 steps felt like running a marathon and it took me a long time to get there, often too much time to get to the toilet in time….
And if I finally was sitting on the toilet I was so exhausted and in so much pain, that I often had to sit there for 2 hours in order to get some strength to walk those 7 steps back. To crawl on the floor was not an option, that was too painful for my legs…
I can tell you, it is not comfortable at all to sit on the toilet for 2 hours….that is not a choice…
And when I was finally back at the couch again, I had to lay down for hours, every part of my body was crashing. So no water, because then I had to use the washroom again. No food, because I was too exhausted to eat and digest food. And most of the time even no sleep, because my body was not able to relax.
Going to the kitchen was even more challenging, that took me 16 steps…. You may understand by now that it was even a bigger effort. There have been many days that I had to eat what was within my grasp, and close to the couch and otherwise I was hungry for the rest of the time. And if I was able to have something to eat, my body most of the time could not digest and absorb it, because my liver, my spleen, my digestive system hurt all the time and most of the food came out as diarrhea. I also developed food intolerance. The result of all of this was of course malnutrition and weight loss. I weighed only 48 kilo, while I am 1.70 meter tall… so you can say I was skinny.

And the doctor still insisted that he had no idea what was wrong with me.

It truly was very dramatic and traumatizing to live a life like this and because of that I slept most of the time, sometimes even 16 hours a day, because the pressure in my head was intolerable. Information was processed incorrectly. Sound and movement around me were very hard to cope with. It all triggered my nervous system even more.
When the pressure in my head was reaching its peak, I was completely disorientated. While I once was used to have that photographic memory, I could now hardly absorb any information. All information came in in a wrong way. It felt like my brain didn’t communicate in a proper way anymore and like the neurotransmitters didn’t function like they used to do.  

Reading became impossible. It was like the letters were moving on the paper. A word of 6 letters was difficult to read. I saw the first two letters, the central two letters and the last two letters, but couldn’t see them together forming a word with any meaning. It was easier to read for me on a computer screen, but still it took lots of energy.
And then there were the issues with sound. Every sound around me was too much, so I used ear plugs 24/7. But it only helped partially. The sound of the television of my neighbors came through every evening and when they banged their front door or the door at the balcony, I had no idea where that sound came from. Was it their door or mine? Did someone enter my house? An alteration in the apartment building where I live, kept me in the same position for hours on the couch, because it wasn’t easy to move.
All those triggers of my nervous system increased the pressure in my head. Sometimes it was so bad, that I could touch my left arm with my right hand not knowing what I was doing. I could feel something was touching my left arm. I could feel I was touching something with my right hand, but the combination that it was my own right hand, holding my left arm, was not perceived in my brain.
On days like that it was also very difficult to eat something. I could watch a strawberry for example for 15 minutes, wondering if it was truly a strawberry, could I eat it or was it moldy. Was it safe to eat it? I didn’t register the correct information. And when I finally received the information, and there was an unexpected sound, my memory was erased again and I could start all over again.
On the worst days it even went one step further. I hardly recognized anything around me. Not the couch I was laying on, not the furniture, not where I was… I was continuously wondering what I was looking at, where I was… Sometimes I only recognized something by its color, or by its shape, sometimes only because of the number of steps I had taken (which I was always counting just to know where in the house I was), sometimes I didn’t register any of the information coming in. So in those moments my brain was functioning a little bit better, I put things away at certain places, just in case the pressure would increase again and I couldn’t recognize things anymore. Then at least I knew where it was.
And that is how my life was, day after day, week after week, year after year. And the doctors would only say to me: Girl we can’t find anything wrong….
Taking a shower, cleaning the house, going outside… I guess you can imagine it simply was a bridge too far.

While everybody was enjoying a day at the beach underneath my window, I was under a blanket on the couch, shivering from the cold, dreaming of what I would do if there would ever come a time when everything would be easier and I could go outside again, experience the seasons and feel the warmth of the sun on my skin.

Emotionally this condition had huge impact too. Your organs are connected to different emotions, so if your organs do not function well, it also has emotional consequences. And vice versa….
I noticed that my body didn’t purify well, my urine looked colorless like water, even after many hours without drinking, my urine was colorless. That is not a good sign… My liver hurt terribly and all the toxins were accumulating in my body, which had a huge impact on my nervous system, my brain and my skin. And of course also on my emotions, I was angry, powerless and afraid.

I sometimes could hardly bare the pain in my central nervous system (including my brain and spinal cord). The pain led to spasms. Painkillers however didn’t bring any relief. They actually only made the situation worse. The only thing that helped me at that time to reduce the pressure was crying…. Only tears brought some relief. But I couldn’t just cry. I needed an occasion.
For years I hardly was able to cry, because to feel emotions, to release emotions, resulted in a loss of energy. And when the energy was depleted it was certain that I wasn’t able to walk, to eat, to drink. So my body protected itself in various ways. The little energy that was left was saved for the vital organs, to breath, to have a heartbeat, to eat and to drink. It felt like all other things were blocked.
I was trapped in a body, with something causing havoc from the inside out. And the four walls of my apartment have been my prison for a long time.

This illness not only affected my physical, mental and emotional body. It also affected me spiritually.
I had my open spiritual channels. But at that time I wasn’t aware at all that I had spiritual channels and that they were open. I grew up with them and I thought everybody had them. I thought everybody received the same information and saw the images that I saw. Well, that was a misconception.
Only a few years ago I learned that not everybody lived with open channels. I now know it is called a “direct knowing channel and an open third eye” but back then I had no idea.
Having open spiritual channels in a situation like that was not really pleasant all the time, because I knew my health was deteriorating and the disease was progressing and also that if nothing would change, I was going to die.
I saw the darkness around me and knew where the problems were inside my body. I also saw what was going on around me.

Every night I saw unpleasant souls bothering me, keeping me awake, I heard the voices.
Many people speak about angels and light beings, but I can tell you that there also are beings with very little light, looking quite dark actually….
One night I was lying down in bed and I saw I was surrounded by those dark beings. I was terrified. I crawled under the blanket, hiding, but of course that was not helpful with an open third eye, because I kept seeing them and the blanket didn’t protect me. To my surprise I also saw a hand on my shoulder, radiating golden light. And because of that hand on my shoulder a circle of light was created. A circle in which I was safe. Those dark beings couldn’t reach me. And I felt so safe.

I didn’t completely understand it, for I couldn’t see who’s hand was on my shoulder, but I was so grateful for that hand. Every time I was scared again, I remembered this moment and it helped me to relax. Fortunately my request for not having to see this again was being fulfilled. I didn’t see them quite often anymore, but I could still feel their presence, every night….

I have lived like this for years, staring at the ceiling. I couldn’t read books. To listen to the radio was no option either. To watch television was also getting more difficult each month because it was very hard to follow conversations. I was missing most of the meaning of the sentences. Subtitling was gone before I was able to read the whole line. So the only thing I could watch in the end were cartoons. Biker Mice, Road Runner, De Fabeltjeskrant… I have watched it hundreds of times, just to have some distraction.
Also the telephone became an issue. The ringing of the phone was too much to bear, listening to conversations was too difficult. I asked the same question over and over again, because I could not remember the answer. To have visitors was even less attractive to me. I didn’t had the strength anymore to appear better than I was. And after the visitor had left, it took me days to recover.  

The journey starts

There is more, but I won’t go deeper into horrible details now. I think you have read enough to realize that it hasn’t been easy to spent 7 years of my life in this way (until the end of 2010 when I met Dr. and Master Zhi Gang Sha). I realize very well, that just because you have some information about what I felt, you will not really understand how it felt, but I hope you came to the point of understanding that ME/CFS is more than just being chronically fatigued…  The fatigue is just a part of it, but not being able to do anything, being completely dependent… and waking up each day without any perspective on improvement was what hurt me the most.
I knew I had to do something, because I would not survive without any interference. It was dark inside me, it was dark all around me, pitch-black maybe even is a better description. I needed light….!

This resulted in keeping the lights on day and night. It of course wasn’t the kind of light I really needed, but it was something to hold on to in the middle of the night when I could feel the darkness and sometimes still saw the darkness, then at least I had a lightbulb to focus on. I still keep a little light on during the night, so it won’t be completely dark when I need to go to the washroom in the middle of the night.

People speak about Heaven on Mother Earth.. well, I lived more in a place like Hell on Mother Earth.
I needed to find a way out, because living with ME in the way I just described for the next decade was not possible for me. And so I started my journey to the light. To find light at the end of the darkness. A journey that led me to an incredible turn in my life and I am still so unbelievably grateful for that, so immensely grateful.
Going back now to those times and writing all of this down makes me even more aware of the difference between then and now and makes me even more grateful. I never want to go back to that time again, those days, those weeks, those months, those years…. never again....

In the next episodes I will share more of this turn in my life, but first I will give you in part 3 more insights of the consequences of this illness: isolation.

With love and light, Barbara

  

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Certified Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akashic Records) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/
Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

Hope for the Hopeless / Hoop doet Leven

Hope for the hopeless

Like I said, I was hoping to get some information that evening, October 6, 2010, about how to become a student. During the break I was introduced to Master David Lusch, one of the World Wide Representatives of Master Sha in Europe and a Divine and Tao Channel.
Before I even could ask a question about a trainingprogram, he asked me, if I was feeling alright. 
And to be honest I was feeling quite sick because it had been a very intensive day for me. Master David was so kind to offer me a Soul Healing Blessing. That was my first experience with receiving a soul healing blessing and it was quite a strong experience.
I could feel a lot of vibrations in my body, like I hadn’t felt before. But when he asked me if I felt better, I had to be honest that I didn’t feel better at all. I actually felt worse. For me it was quite normal to feel worse after a treatment, because that was what happened all the time. So I wasn't worried, it only meant for me that it was effective. But Master David said it was quite unusual to feel worse after a soul healing blessing and that, when that happens, it is a very strong sign that you need Master Sha personally, so he invited me to come back the next day when Master Sha would lead a special Soul Healing evening.

My mind was kind of panicking by the idea that I had to travel again the next day in my condition, but my mouth just spoke out the words, “yes of course, I will be there tomorrow”.
Deep down inside I was so happy with this invitation because I just knew I had to be there. This invitation was just a confirmation for me. The only thing was, how to do that?
So after a very short night I woke up the next morning to prepare myself to go back. I had no choice, If I wanted to find out why I needed to be there, like everything in me so clearly said, I had to go.
The message I received through my spiritual channels that morning was “Let’s go all the way tonight”. I had no idea what was going to happen, but I just knew, that it was not going to be a normal evening J Thank God they didn’t tell me what was going to happen, because maybe if I would have known, I would not have had the courage to go.
When I sat down in the audience and the evening started, Master Sha chose a few people as a demo, and I was so blessed to witness the power of Master Sha’s healings. When he offered the healing to the demo persons I could feel the frequency and vibration, even though I was just sitting in the audience.

It was like Heaven was coming down to Mother Earth.
The light and the power was unbelievable.

And while I was observing it, so sensitive as I was, my body responded strongly to the light all around me. It was hard to sit up straight. Master David and another Worldwide Representative of Master Sha and a Divine and Tao Channel, Master Francisco Quintero, took care of me the rest of the evening with so much love and compassion. I knew they were trying to help me, but whatever they did, it didn't help my body to respond in a less intensive way. And I continuously received a message through my own spiritual channels, that this was the way to meet Master Sha personally. I just had to go through all the strong responses first without any relief coming from the help that was being offered to me so kindly, because that was the way that I would have a personal conversation with Master Sha.So I just waited patiently until the end of the evening and went through all the pain my body was going through. And then it happened. I indeed had a personal conversation with Master Sha, because my body was still responding in a strong way to the high frequencies in the room. Let's say I had a very unique way of meeting master Sha :) But I felt so blessed, so grateful.
To have a personal conversation with someone like Master Sha was really such a big gift. Once again it was made very clear to me, that the path to the most beautiful gift is never easy, but in fact very challenging. I had experienced that so many times before. I always had to go through lots of challenges and then the most beautiful unexpected gift came. And this time it was exactly that. First the challenges, to see if I would hold on, and then the gift.

Never fear shadows. they simply mean there is light nearby! 

So there I sat, next to Master Sha, who carries such an unbelievable strong light within him. And he asked me a lot of questions about my health. And he gave me answers to my questions too! So far, the answer that I was used to, was that the person in front of me had no idea how to help me. But that evening it was different. Master Sha gave me so much information, so many answers.

What was most important, was that he could explain to me why I was sick, and that I was just in time, because I had only about 2 months to live. That was no surprise to me, I knew I was dying and I knew I wouldn’t be on Mother Earth for too long anymore if nothing would change.
But contrary to all the doctors and therapist who I had met before, Master Sha didn’t tell me that there was nothing he could do for me. Instead he said he could help me! It would not be fast, it would not be easy, but he could help me and in about 2 years I would feel much better. All he asked of me was to believe and to trust and then he invited me to come to the workshop so I could learn more about soul healing.

I could hardly believe what was happening to me. Finally there was someone who offered me help and I intuïtively knew he was speaking the truth. And also that it was not going to be easy, but how could I expect it to be easy and fast. I was sick for more than 17 years, head to toe, skin to bone, and my body was almost ready to give up life. That was not something that could heal overnight. I had to be realistic.

Master Sha gave me answers, he gave me tools, he gave me the help I was looking for, and he asked one of his top teachers to guide me, so I would not be alone anymore. But most importantly, he gave me HOPE!

I didn’t mind that it would take about 2 years.  “2 years before I could be healed” sounded much better than “2 months and then you will die.”
And it was the truth! After almost 2 years there was a huge shift in my health condition and I felt so much better! Every word Master Sha spoke to me that evening, was the truth.

That evening, October 7^th, 2010, no matter how difficult it was to be there, no matter how sick I felt, I left the venue as the luckiest girl on Earth.
I came with nothing to lose. I left with HOPE.
And hope was the most important thing I could receive that evening. For the first time in a long, long time, there was something to look forward to, there was something to work on.

Master Sha, his Worldwide Representatives/Divine Channels
and Soul Healing bring hope to the hopeless.

They brought hope to me.

And I would like to pay it forward to those in need.

After four years of intensive training, I would like to bring this hope to those in similar circumstances as I was in, through this blog, through my soul healing service, through my experiences. I have been through so many things, only to learn from the experiences, so I can help others in a different way then just by learning from the books.
I am sharing my personal experiences to show you, that I was in very difficult circumstances too, when I started my soul healing journey. That there was no hope for me, until I learned about the power of Soul Healing. And now my life is totally different!

My Soul Healing Journey has not been easy, but it is the most beautiful journey I could ever dream of.
Soul Healing brought me the miracle I was hoping for. And it brought so much more.
It is not an ordinary life I am living nowadays. It is a life filled with the most extra-ordinary and beautiful moments. To be a soul healing teacher and healer now is something I wouldn’t believe to be possible, if someone would have told me 5 years ago, when I was fighting for my life. But the transformation in my life after I started to study soul healing is huge!
And it is possible for each and everyone who is open to believe and to receive the healing.

There is hope for the hopeless.

Believe.

And let the healing begin.  

Are you ready and interested to learn more and to transform your life?

Hoop doet leven

Zoals gezegd, hoopte ik die avond, 6 oktober 2010, enige informatie te verkrijgen over hoe ik een student zou kunnen worden. Tijdens de pauze werd ik voorgesteld aan Master David Lusch, één  van de Wereldwijde Vertegenwoordigers van Master Sha in Europa en een Goddelijk en Tao Kanaal.

Voordat ik ook maar een vraag kon stellen over het trainingsprogramma, vroeg hij me of ik me wel goed voelde. En eerlijk gezegd, voelde ik me behoorlijk ziek omdat het zo een intensieve dag was voor mij. Master David was zo vriendelijk om me een Soul Healing aan te bieden. Dat was mijn eerste ervaring met het ontvangen van een Soul Healing en het was een behoorlijk krachtige ervaring.

Ik voelde van alles in mijn lichaam gebeuren, zoals ik dat nog niet eerder had gevoeld. Maar toen hij me vroeg of ik me beter voelde, moest ik toch eerlijk zeggen dat ik me allesbehalve beter voelde. Ik voelde me juist slechter. Voor mij was dat heel normaal om me slechter te voelen na een behandeling, omdat dat altijd gebeurde. Dus ik maakte me er niet zo’n zorgen om, omdat het voor mij alleen maar aangaf dat het effectief was. Maar Master David zei dat het nogal ongebruikelijk was om je slechter te voelen na een Soul Healing en dat, als dat gebeurde, dat het een duidelijke aanwijzing was dat ik Master Sha persoonlijk nodig had. Daarom nodigde hij me uit om de volgende dag terug te komen, wanneer Master Sha een speciale Soul Healing avond zou leiden.

Mijn hoofd raakte meteen in paniek bij het idee dat ik de volgende dag opnieuw zo lang zou moeten reizen in de lichamelijke conditie waarin ik verkeerde, maar mijn mond sprak alleen maar de woorden: “Ja natuurlijk, ik zal er morgen zijn.”
Heel diep van binnen was ik zo blij met de uitnodiging, omdat ik wist dat ik daar behoorde te zijn. Deze uitnodiging was eigenlijk alleen de bevestiging voor mij. De enige vraag die over bleef was, hoe ik dat nu toch moest doen?
Na een vrij korte nacht, werd ik de volgende morgen wakker met het plan om me voor te bereiden om toch weer terug te gaan. Ik had immers geen keus. Als ik wilde weten waarom ik daar moest zijn, zoals alles in mij aangaf, dan moest ik gaan.
De boodschap die ik die morgen via mijn spirituele kanalen ontving was “Laten we tot het uiterste gaan vanavond”:) . Ik had geen idee wat me te wachten stond, maar ik wist wel dat het geen normale avond zou gaan worden. God zij dank hebben ze me niet gezegd wat er zou gaan gebeuren, omdat ik anders misschien wel niet de moed zou hebben gehad om daadwerkelijk te gaan.
Toen ik in het publiek ging zitten en de avond begon, koos Master Sha een paar mensen uit als demo persoon, en zodoende was ik zo bevoorrecht om de kracht van de healings die via Master Sha gegeven werden te kunnen aanschouwen. Toen hij een healing gaf aan de demo personen kon ik de frequentie en vibratie duidelijk voelen, zelfs al zat ik in het publiek.

Het was of de Hemel naar Moeder Aarde afdaalde.

Het licht en de kracht was ongelooflijk.

En terwijl ik het allemaal observeerde, zo gevoelig als ik ben, reageerde mijn lichaam heel sterk op het licht dat overal om mij heen was. Het was moeilijk om rechtop te blijven zitten. Master David en een andere Wereldwijde Vertegenwoordiger van Master Sha en ook een Goddelijk en Tao Kanaal, Master Francisco Quintero, zorgden de rest van de avond voor me met zoveel liefde en compassie. Ik wist dat ze me probeerden te helpen, maar wat ze ook probeerden, het zorgde er niet voor dat mijn lichaam minder sterk reageerde. En ik bleef maar de boodschap ontvangen via mijn eigen spirituele kanalen, dat dit de manier was waarop ik Master Sha persoonlijk zou ontmoeten. Ik moest alleen eerst door al die sterke reacties heen, zonder enige vorm van verlichting door de hulp die me zo vriendelijk geboden werd, omdat dat de manier was om een persoonlijk gesprek met Master Sha te krijgen. Dus wachtte ik maar geduldig af tot het einde van de avond en ging door alle pijn heen. En toen gebeurde het. Ik kreeg inderdaad een persoonlijk gesprek met Master Sha, omdat mijn lichaam nog altijd sterk reageerde op de hoge frequenties in de zaal. Laten we het er maar op houden dat ik een unieke manier had om Master Sha te mogen ontmoeten :). Maar ik  voelde me zo ongelooflijk bevoorrecht en zo dankbaar.

Om een persoonlijk gesprek met iemand als Master Sha te hebben is werkelijk een groot voorrecht. Opnieuw werd het me duidelijk, dat de weg naar het mooiste resultaat nooit makkelijk is en vaak vol uitdagingen. Ik had dat al zo vaak ervaren. Ik had eerder vele uitdagingen moeten overwinnen, voordat de mooiste en meest onverwachte beloning kwam. En nu was het precies zo. Eerst de enorme uitdagingen, om te zien of ik wel vol zou houden, en vervolgens de beloning. 

Wees nooit bang voor schaduwen, ze betekenen alleen maar dat er licht in de buurt is!

En daar zat ik dus, naast Master Sha, die zo een ongelooflijk sterk licht in zich draagt. Hij stelde me vele vragen over mijn gezondheid. En hij gaf me ook vele antwoorden op mijn vragen! Het antwoord waar ik tot op dat moment aan gewend was om te horen, was dat de persoon tegenover mij absoluut geen idee had hoe hij/zij  mij zou kunnen helpen. Maar dat was die avond totaal anders. Master Sha gaf me heel veel informatie, en vele antwoorden. 

Wat het belangrijkste was, was dat hij me kon uitleggen waarom ik ziek was. Maar ook dat ik net op tijd was, omdat ik nog ongeveer 2 maanden te leven had. Dat was geen verrassing voor mij. Ik wist dat ik stervende was en ik wist ook dat ik niet zo lang meer op Aarde zou zijn, als er niet snel iets zou veranderen. 

Maar in tegenstelling tot de artsen en therapeuten die ik voorheen had ontmoet, zei Master Sha me niet dat hij niets voor me kon doen. In plaats daarvan zei hij me dat hij me kon helpen! Het zou niet snel gaan, het zou ook niet gemakkelijk worden, maar hij kon me helpen en na ongeveer 2 jaar zou ik me aanzienlijk beter voelen. Het enige wat hij van me vroeg was om erin te geloven en erop te vertrouwen en toen nodigde hij me uit om naar de workshop te komen zodat ik meer over Soul Healing zou kunnen leren.

Ik kon nauwelijks geloven wat me overkwam. Eindelijk was er iemand die me hulp aanbod en ik wist intuïtief dat hij de waarheid sprak. Maar ook dat het niet eenvoudig zou worden, maar hoe kon ik verwachten dat het makkelijk en snel zou zijn. Ik was immers 17 jaar ziek, van top tot teen en mijn lichaam was er bijna aan toe om het leven op te geven. Dat was niet iets wat van de ene op de andere dag zou kunnen genezen. Ik moest gewoon realistisch zijn.

Master Sha gaf me antwoorden, hij gaf me de middelen, hij gaf me de hulp waar ik naar op zoek was, en hij vroeg één van zijn top leraren om mij te begeleiden, zodat ik er niet langer alleen voor stond. Maar bovenal gaf hij me HOOP.
Ik vond het niet erg dat het 2 jaar zou duren. “2 jaar voordat je  je veel beter zal voelen” klonk vele malen aantrekkelijker dan “nog 2 maanden en dan zal je sterven”.
En het was waar! Na bijna 2 jaar was er een enorme verandering in mijn gezondheid en ik voelde me zo veel beter. Ieder woord dat Master Sha die avond tegen me had gezegd, was waar.

Die avond, 7 oktober 2010, hoe moeilijk het ook was om er te zijn, hoe ziek ik me ook voelde, vertrok ik als het gelukkigste meisje op aarde.
Ik kwam met niets te verliezen. Ik vertrok met HOOP.
En hoop was het belangrijkste wat ik die avond kon krijgen. Voor het eerst in lange tijd was er iets om naar uit te kijken, iets om aan te werken.

Master Sha, zijn Wereldwijde Vertegenwoordigers/Divine Channels en Soul Healing brengen hoop in uitzichtloze situaties.

Ze gaven mij hoop.

En dat is wat ik nu door wil geven aan hen die het nodig hebben.

Na 4 jaar van intensieve training, zou ik die hoop willen brengen naar hen die in soortgelijke situaties leven als waar ik ooit in zat, door middel van dit blog, door middel van mijn Soul Healing service, via mijn ervaringen. Ik ben door zo veel dingen heen gegaan, alleen maar om ervan te kunnen leren. Met als doel dat ik anderen kan helpen op een andere wijze dan alleen maar via de verkregen kennis uit de boeken. 

Ik deel mijn persoonlijke ervaringen om te laten zien, dat ik ook in hele moeilijke omstandigheden zat toen mijn soul healing reis begon. Dat er eigenlijk geen hoop meer was voor mij, totdat ik leerde over de kracht van Soul Healing. En nu is mijn leven totaal veranderd! 

Mijn Soul Healing reis is niet gemakkeijk geweest tot nu toe, maar het is de mooiste reis die ik me kan voorstellen.

Soul Healing bracht mij het wonder waar ik op hoopte. En het bracht me nog zoveel meer.

Het leven wat ik tegenwoordig leef is geen normaal leven. Het is een leven, gevuld met de meest uitzonderlijke en mooie momenten. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden dat ik nu les zou geven in Soul Healing en een healer zou zijn. Ik had het niet geloofd als iemand me dat 5 jaar geleden zou hebben verteld, toen ik nog voor mijn leven vocht. Maar de transformatie die in mijn leven heeft plaatsgevonden sinds ik begonnen ben met het bestuderen van soul healing is enorm!

En het is mogelijk voor iedereen die ervoor openstaat om erin te geloven en om de healing te ontvangen.

Hoop doet Leven.

Geloof

en laat de healing beginnen.

Ben jij er klaar voor en erin geïnteresseerd om meer te leren en om je leven te veranderen?