De liefde en bescherming van onze gidsen / The love and protection from our guides

~ for English please scroll down halfway through this page ~      

De liefde en bescherming van onze gidsen

Lieve lezers van mijn blog,

Gisteravond moest ik denken aan het verhaal van de Cherokee Indianen. Een verhaal dat ik graag met jullie deel.

Er is een oud ritueel voor een jongen om een man te worden, een toegangsritueel.
Zijn vader neemt hem mee naar het bos, doet hem een blinddoek voor en laat hem vervolgens alleen. De jongen moet de hele nacht op een boomstam doorbrengen en het is niet toegestaan om de blinddoek af te doen vóór de zon opkomt en het zonlicht door de blinddoek komt. Hij kan ook niet om hulp schreeuwen. Als hij de nacht goed doorkomt, dan wordt hij gezien als MAN. Vervolgens mag hij de andere jongens niets over het ritueel vertellen, omdat ieder van hen op een eigen manier door dit ritueel heen moet.

Uiteraard is de jongen bang. Hij hoort allerlei geluiden. Wilde beesten zullen vast om hem heen zijn. Misschien zijn er zelfs mensen die hem kwaad willen doen. De wind waait en doet zijn boomstam trillen maar hij moet daar stoïcijns blijven zitten, nooit zijn blinddoek afdoen. Uiteindelijk, na een lange zware nacht, komt de zon op en doet hij zijn blinddoek af.

Dan komt hij erachter dat hij niet alleen is. Zijn vader zit op de boomstam naast hem, en heeft daar de hele nacht de wacht gehouden, hem beschermd tegen al het mogelijke kwaad.

De vergelijking vond ik treffend met de spirituele reis die wij allen maken. Velen van ons zijn nog “geblinddoekt”. Niet in staat om door de sluier en de illusie heen te kijken en de zielenwereld te zien. Alleen als de lichtmeesters of je gidsen het toestaan en je derde oog openen kun je hen waarnemen.
Maar ze zijn er. Ze laten ons door onze eigen processen gaan, ze helpen ons groeien. Waken over ons, maar maken hun aanwezigheid niet altijd kenbaar.
Toen ik laatst midden in de nacht door mijn eigen processen ging en het steeds verder de diepte in ging en ik me afvroeg tot hoever dit zou gaan en of mijn hart dit wel aankon, toonden ze zich. Ze zaten om mijn bed en ik wist dat ik beschermd was, dat wat voor processen ik ook door moest, dat ze toekeken en het in de gaten hielden. Het gaf me een bijzonder veilig gevoel. En dus gaf ik me over en ging de diepte in, op zoek naar de inzichten die daar altijd te vinden zijn.

De spirituele reis is geen makkelijk reis. Het is niet een weg van een beetje meer liefde en licht toevoegen en hallelujah… alles is prachtig en o zo bijzonder. Nee het is een reis naar je ware zelf, waarbij je jezelf mag ontwikkelen, maar daarbij ga je door processen heen. Ze zeggen niet voor niets: “zonder modder, geen lotusbloem. Zonder regen, geen regenboog. Zonder enorme druk, geen diamant.”
Dat is met onze eigen vorming ook zo. Zonder alle interne processen waarbij je door je angst, je woede, je onzekerheid, je gebrek aan zelfliefde en wat het dan ook mag zijn wat jij in jezelf mag doorgaan om te groeien, zonder al die interne processen kan je niet verder komen. Het is iets wat we zelf door moeten, niemand kan het voor ons doen, maar onze gidsen zijn er altijd om ons liefdevol te begeleiden en ons te beschermen, ook als ze zich even in alle stilte op de achtergrond houden en het voelt of je alleen bent.
Ook dat is de liefde van je gidsen

In liefde en licht,
Barbara

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer and Teacher,  Gecertificeerd Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.com/

**********************************************************************************************

The love and protection from our guides

Dear readers of my blog,

Last night I remembered a story of the Cherokee Indians. A story I would like to share with you all.



The Cherokee Night Ritual Into Manhood

For a Cherokee Indian youth to be considered a man, he must endure the ‘Rite of Passage.’

His father takes him into the forest, blindfolds him and leaves him alone. He is required to sit on a stump the whole night and not remove the blindfold until the morning sun shines through it. He cannot cry out for help to anyone. Once he survives the night, he is a MAN. He cannot tell the other boys of this experience, because each lad must come into manhood on his own.

The boy is naturally terrified. He can hear all kinds of noises. Wild beasts must surely be all around him. Maybe even some human who might do him harm. The wind blows the grass and earth, and shakes his stump but he must sit stoically, never uncovering his eyes. Finally, after a horrific night, the sun appeared and he removes his blindfold.

It is then he discovers he is not alone. His father is sitting on the stump next to him, having been at watch the entire night, protecting his son from harm.


I believe the similarities between this story and the spiritual journey we all go, is striking. Many of us are still "blindfolded". They are not capable of seeing through the veil and the illusions and see the soul world. Only when the lightbeings or your guides give you permission and open your third eye,  you will be able to see them. But they are there. They allow us to go through our own inner processes, they help us grow. They watch over us, but they do not always make their presence known.

When I had to go through my own processes lately in the middle of the night, and I had to go deeper and deeper and I started to wonder how deep I had to go and whether my heart could handle it or not, my guides made their presence known. I was allowed to see them sitting around my bed, making me feel that I was protected, that no matter the processes I had to go through, they would be there watching over me. It made me feel very safe and therefor I was able to surrender and go deeper and deeper, in search for the answers which are always there to find at the bottom.

The spritual journey isn't an easy journey. It is not a path where you simply add some love and light to your life and then hallelujah... everything is just beautiful and oh so amazing... NO, it is a journey towards your true self. You need to develop yourself and have to go through lots of inner processes. It is said for good reason: "No mud, no lotus. No rain, no rainbow. No pressure, no diamonds".
It is the same with our growth and transformation. Without going through all the inner processes of fear, anger, insecurity, lack of self-love or whatever it is you have to go through for your own growth, without all those processes you can't move forward. It is something we have to do ourselves, no one can do it for us, but our guides are always there to assist us and to help us through with all their love and guidance and protection. They are there, even in times when they choose to be there silently on the background and it feels like you are all alone.
That also is love from your guides 

In love and light,

Barbara 

 True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer and Teacher,  Gecertificeerd Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nlBlog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.com/

Het belang van RUST / The importance of REST

~ for English please scroll down ~

“PRACTICE THE PAUSE.
When in doubt, pause.
When angry, pause.
When tired, pause.
When stressed, pause.
And when you pause, pray.”
- Unknown -

We leven tegenwoordig in een maatschappij waarin alles steeds sneller gaat. We moeten meer, sneller, beter. Velen zijn altijd bezig en een afspraak moet ver van tevoren gepland worden. We zijn druk, druk, druk...of zitten met onze neus op de smart phone. Het valt mij persoonlijk steeds meer op dat velen raar opkijken als je tijd neemt om niets te doen, gewoon even tot jezelf komen. Contact maken met jezelf en met de zielenwereld is niet zo vanzelfsprekend meer.

Niets doen? Daar heb ik geen tijd voor is een reactie die ik veel krijg...;) Velen zoeken continue naar afleiding of vermaak. 

Zolang je mee kan doen in alle hectiek, ben je je hier misschien niet zo van bewust, maar als je om wat voor reden dan ook niet meer mee kan doen, bijvoorbeeld vanwege een chronische aandoening, dan ontstaat er een minder prettige situatie.

Je moet vaak over je eigen grenzen gaan om toch vooral mee te kunnen doen aan het sociale plaatje, aan wat mensen van je verwachten.
Het is voor mij een hele lange weg geweest van verdedigen en constant over mijn grenzen gaan en niet mezelf kunnen of mogen zijn.
Dat het ook anders kan, leerde ik een paar jaar geleden. 

In december 2010 werd ik uitgenodigd om een groepsbijeenkomst bij te wonen. Ik was op dat moment erg ziek en ik deed mijn uiterste best om zo goed mogelijk over te komen maar mijn lichaam dacht daar duidelijk anders over. Na enige tijd was mijn energie op, mijn zenuwstelsel overprikkeld en kwamen de spasmes die ik nu juist zo graag had willen voorkomen met al hun kracht en voor iedereen zichtbaar naar boven. Ik schaamde me diep. Ik was bang voor de reacties en had het liefst kunnen verdwijnen.

Maar wat er gebeurde was iets wat ik niet gewend was. De gastvrouw, die ik die dag voor het eerst ontmoette, keek me aan met ogen vol compassie en een open hart en ze zei me dat ik maar moest blijven want zo kon ik toch niet naar huis rijden. Ze bood me een tandenborstel, haar pyjama en de logeerkamer aan en er was geen enkel verwijt, zelfs geen gevoel van ongemakkelijkheid bij haar (wel bij mij want zo een reactie was voor mij totaal nieuw :)) . Ik mocht mezelf zijn en ze was absoluut niet bang voor deze situatie.

Voor haar was het normaal om zo te handelen, voor mij was het een totaal nieuwe ervaring die me tot op de dag van vandaag bij is gebleven. Ik wilde ook leren om zo in het leven te staan. 

Ze creëerde een ruimte waarin ik volledig mezelf mocht zijn, ziek en met spasmes en al. Ik hoefde

me niet beter voor te doen, ik hoefde me niet te verdedigen en al mijn tegenwerpingen werden opzij geschoven. Ik was geen belasting en was welkom. Ik moest helemaal niets...

Die dag heeft mij veranderd. Ik heb lange tijd met haar gesproken en besefte dat ze me op geen enkele manier iets verweet, het enige wat ze zag was iemand die hulp nodig had en haar hart stroomde over van compassie. Later leerde ik dat haar derde oog ver geopend was en dat ze iedere persoon ziet als de prachtige ziel die in het lichaam huist en ze voorbij alle beperkingen van het lichaam kijkt.

Die ontmoeting heeft vele aspecten in mijn leven veranderd, maar bovenal de wijze waarop ik naar mezelf keek en hoe belangrijk het was om mezelf te leren zijn. 

 

Zoals ik in het vorige blog schreef heeft iedere ziel kwaliteiten en een doel in dit leven.

Door in verbinding met je eigen ziel te leven kun je die kwaliteiten naar buiten brengen. Door allerlei omstandigheden en keuzes in mijn leven was ik ver uit die verbinding geraakt, en het was tijd om terug te keren naar wie ik werkelijk was en wat zij in me zag op die bewuste dag in december 2010. 

Ik besefte steeds dieper dat er twee manieren zijn om met ziekte om te gaan: je kunt vechten tegen of je ogen sluiten voor wat je niet wilt, of je kunt onderzoeken en promoten wat je wel wilt. Dat eerste is wat velen doen. Er is een ziekte en die moet worden bestreden of mensen willen erkenning van een ander en zijn continue gericht op het verkrijgen van die erkenning. Erkenning is fijn en belangrijk voor je emotionele welbevinden, maar neemt (vaak) niet de ziekmakende factoren weg.

Je kunt ook je aandacht richten op een andere wijze. Je richten op datgene wat je nodig hebt om je gezondheid terug te krijgen. 

Dat eerste, mijn aandacht richten op alles wat niet in orde was, heb ik in het begin gedaan en dat bleek niet zo effectief. Ik werd er zelf alleen maar zieker en negatiever van.

Toen ik met het onderricht van Master Sha en soulfulness in aanraking kwam en me meer ging verdiepen in de ziel, begreep ik ook min of meer waarom dat gebeurde.

Daar waar je je aandacht op richt, dat wordt versterkt.  

Toen ik via mijn open spirituele kanalen de zielenwereld om hulp vroeg hoe ik na al die jaren (tevergeefs) vechten tegen een virus (waar het allemaal mee begonnen was) en alle gevolgen daarvan, mijn gezondheid terug kon krijgen, was de boodschap die ik ontving:

Richt je niet op het virus of op het bestrijden van het virus, richt je op wat je nodig hebt om sterker te worden en dan zal je lichaam zelf zorg dragen voor het virus.

Mijn aanpak werd vanaf dat moment anders. Ik ging niet uit van het bestrijden van een ziekte. Ik stopte het gevecht tegen wat ik niet wilde en zocht naar wat er nodig was om de gezonde situatie te bewerkstelligen en bevorderen. Ook dat was een gevecht hoor, want ik kreeg het niet cadeau, maar de aandacht was verlegd naar het doel dat ik wilde bereiken.

Wat algemeen bekend is voor het behouden of verkrijgen van een goede gezondheid is het belang van

1) goede voeding en voldoende water drinken

2) de juiste vorm van beweging

3) stress management

4) goede nachtrust

5) verandering van ziekmakende gewoontes om zo een optimale gezondheid te bevorderen

6) spirituele aspecten als dankbaarheid, compassie, verbinding met anderen.

Al deze aspecten werken door op het cellulaire niveau van ons lichaam. Over elk van die onderwerpen kan een apart blog geschreven worden, maar waar het mij hier nu om gaat is het belang van het creëren van rustmomenten.

Toen ik namelijk via mijn spirituele kanalen vroeg wat mijn lichaam het meeste nodig had, was het antwoord meestal: 

Rust en Zuivering (hier kom ik later op terug)

Rust is erg belangrijk voor het fysieke lichaam om te herstellen, stress te verminderen, de gezondheid van de hersenen etc. Er zijn vele aanwijzingen dat in rust en ontspanning het lichaam de kans krijgt te helen. Rust is ook heel belangrijk voor het immuunsysteem.

Maar dan ook wel daadwerkelijk rust. Wat betekent dat nu? In ieder geval niet liggen terwijl je volledig in stress en vechtmodus blijft. Of eerst over grenzen gaan en roofbouw plegen op je lichaam om dan lange tijd te crashen en de benodigde rust te pakken om te herstellen.  

Rust nemen betekent ook niet gaan liggen en je hoofd overuren laten draaien door je heel druk te maken over van alles en nog wat of naar films vol negatieve boodschappen kijken.

Rust betekent ook niet om continue je aandacht naar buiten te richten, via een smartphone of frustratie jegens een ander.

Het duurde een tijdje voor ik begreep wat ze dan wél bedoelden met rust nemen.

Met rust nemen doelden de zielen die tot mij spraken op de tijd die ik moest nemen voor mezelf, om diep naar binnen te gaan en te luisteren naar mijn eigen ziel. Te luisteren naar de zielencommunicatie met de lichtwezens die bij me kwamen. Te onderzoeken wat er in mij geheeld moest worden opdat ik mijn ziel, hart, geest en lichaam weer in één lijn met elkaar kon krijgen en de yin-yang balans terug te brengen. 

Rust nemen betekende niet dat ik niets moest doen, maar juist actief bezig zijn op andere manieren, dat ik de weg naar binnen moest gaan. Vol aandacht, eerlijk en open naar mezelf kijken en alle pijn durven onderkennen. En ik werd gevraagd om met de antwoorden die ik vond, aan de slag te gaan!

En dat is best wel druk bezig zijn :) In die momenten mocht ik actief aan de slag met mijn ego (ik wil....) en mijn gehechtheden loslaten; oude pijn en negatieve emoties omzetten in acceptatie, compassie, licht, liefde, eigenwaarde, vergeving etc.; mijn hart verder openen voor mezelf en anderen; mijn lichaam de kans geven om in lijn te komen met datgene wat mijn ziel wilde doen in dit leven, niet wat de maatschappij van mij wilde; mijn traumatische ervaringen verwerken.

Het betekende ook dat mijn spirituele kanalen steeds verder geopend werden, want terwijl mijn lichaam in rust was, werkten de lichtwezens aan mijn ontwikkeling.

Rust nemen betekende geen afleiding zoeken. Dus gewoon even "zijn". We zijn immers menselijke wezens, geen menselijke doeners. En door in alle rust te zijn, kunnen we juist heel veel doen. Het is niet voor niets dat de krachtige Tao Masters naar de bergen gingen, waar ze zich volledig konden richten op zich verbinden met de Tao, zonder alle verleiding en afleiding in de drukke maatschappij. 

Als je op internet zoekt, vind je vele prachtige quotes omtrent rust:

• Zo las ik een tekst van een martial arts teacher die het wel goed omschreef: "Be patient in times of inactivity". The grander gift is to notice that "inactivity" can be filled with unseen activity. A creator knows that energy has its own activity. Energy has its own dynamic. Allow all of the dynamics in creation to take place in the best possible way.

• Rumi schreef: The only real rest comes when you're alone with God.

• Lao Tzu schreef: "if you can master the art of non-doing, you would be able to accomplish anything you want." Do nothing and get everything undone’, says he. Follow Nature's Way. The key thing is that you act on what is required by nature, NOT your desire. You allow nature to takes its course, rather than imposing on nature your desires.

• Dr. en Master Sha schreef in zijn prachtige boek: Living Divine Relationships pag. 149:  Allow your heart to rest in this place of no place. Rest with ever so subtle awareness that has no thought and no "I". Rest as quietly as you can as if suspended between breaths. When the power, the energy, the visions, the teachings suddenly open to you, still continue to rest and suspend yourself as long as possible.

• “Take rest; a field that has rested gives a bountiful crop.”  -Ovid
  
   

Eindelijk begreep ik de diepere betekenis van rust nemen. Je verbinden met de Tao, met de Bron, met je hogere zelf en in de rust de diepe wijsheden mogen ontvangen, opdat je ziel gevoed kan worden en kan groeien. Zodat via de kracht van de ziel transformatie op andere niveaus plaats kon vinden.

De ziel heeft enorme kracht om blokkades in de geest, in de energie of de materie te transformeren. We gebruiken over het algemeen echter minder dan 5% van die zielenkracht! Wanneer je leert om meer en meer gebruik te maken van de kracht van je ziel, leer je de mogelijkheden te zien in plaats van de beperkingen of blokkades.

Tao is de Bron, de essentie van al het leven, het zuivere licht. Het is de onzichtbare aanwezigheid in ons en om ons heen dat al het leven voedt. 

Verbind je met deze alom aanwezige bron en je ontvangt datgene wat je ziel nodig heeft en dat zal je helpen om dichter bij jezelf te komen en dieper inzicht en helderheid te verkrijgen over jezelf.

Iedere diepgaande sessie met mezelf in alle rust, gaf meer inzicht waar ik de verbinding met mezelf verloren had. ME gaf me letterlijk "Me-time" - tijd met mezelf... iets wat kennelijk heel erg nodig was.

Het ware doel van jouw leven draag je in jezelf. De kracht om te helen heb je ook in jezelf. Je kunt leren je te verbinden met die kracht in jou. Je kunt leren je te verbinden met de krachtige zielen die je daarbij kunnen helpen. Je kunt leren luisteren naar de boodschappen, de inzichten, de beelden die naar je toe komen in de stilte.

Het is voor mij iedere dag een manier om dichter bij mezelf te komen, om datgene wat niet bij me past los te laten, om me dieper te verbinden met mijn ware kern en die te voeden, opdat er zo meer kracht van binnen uit is om ziel, hart, geest en lichaam op één lijn te brengen en werkelijk heel worden te bevorderen. Het is een manier om mijn spirituele kanalen verder te openen. Het is als een ui die afgepeld wordt, steeds door een diepere laag heen en hoe dichter ik bij de kern kom, hoe meer schillen er vanaf vallen, hoe meer mijn lichaam aan kracht wint. 

Door te zijn in alle rust en openheid, creëer je een ruimte waarin niet alleen jijzelf, maar ook anderen zichzelf kunnen zijn, waarin ook zij niets moeten maar er ruimte is voor wat is.

Door op deze wijze te leren leven, om de weg van de natuur te volgen, heb ik mijn situatie kunnen veranderen. Vechten voor erkenning is omgezet naar kracht vinden in mezelf.

Jarenlang heb ik ME/CVS als straf gezien, altijd maar rusten en niet kunnen doen wat ik wilde, maar het was precies wat mijn ziel nodig had. Een situatie om tot een besef te komen dat ik mijn leven om moest gooien en eindelijk moest gaan leven vanuit mijn hart en ziel. Leven betekent niet per se dat je meedoet aan de hectiek van de maatschappij. Je kunt ook aanwezig zijn...

Ik heb mogen leren om mezelf te zijn, te gaan staan voor wie ik ben, mijn open spirituele kanalen te gebruiken voor goede dingen en leer elke dag steeds meer bij.

De medische wereld kan veel en er gebeuren daar mooie dingen waar ik veel respect voor heb, maar daar waar ze het even niet meer weten hoeft er geen wanhoop te zijn. Ook je eigen lichaam kan veel. En je ziel kan nog veel meer. Maak gebruik van die zielenkracht! Vraag anderen met meer ervaring daarin om hulp, zodat zij je kunnen helpen om deze weg te gaan.
Ik heb ervoor gekozen om me daarop te richten. Ik heb mezelf veranderd omdat wachten op een antwoord en een behandeling in de medische wereld mij te lang ging duren en me te wanhopig maakte. Voor zover ik weet is er nog steeds geen reguliere behandeling voor ME voorhanden, maar mijn leven is toch behoorlijk veranderd nu. 

Wanneer je de kracht in jezelf gebruikt om jezelf te veranderen, verandert de wereld om je heen mee. Met innerlijke transformatie komt te zijner tijd transformatie van de wereld om je heen. 

Zo binnen zo buiten....

As above, so below, as within, so without, as the universe, so the soul…~ Hermes Trismegistus ~

The world has been waiting for our transformation because it, too, wants transformation. When we are transformed, the world is transformed, because we and the world are one. 
~ Deepak Chopra ~

Het lastige was dat er maar weinig mensen zijn die je leren hoe je bij jezelf kunt komen of die überhaupt geloven hoeveel potentieel wij in ons hebben. Je hoeft "alleen maar" te leren hoe je dat potentieel kunt openen, hoe je jezelf kunt zuiveren, je geest tot rust kunt brengen, harmonie en flexibiliteit kunt brengen in je lichaam en je hart en ziel kunt openen en en hoe je weer verbinding kunt maken met je ware zelf. Hoe je terug kunt keren tot je meest zuivere vorm. Simpel is het niet, maar het is het zeker waard! 

Soulfulness zoals dat onderwezen wordt door Master Sha, heeft me vele simpele technieken geleerd die ik de afgelopen jaren heb toegepast om door dit proces te gaan en mijn doel, om met net zo veel compassie en openheid in het leven te staan als degene waar ik hierboven over schreef dat kon doen voor mij, meer en meer te realiseren. Het heeft me krachtige affirmaties en oefeningen geleerd, zielgeleide meditaties, de vijf kracht-technieken, mijn spirituele kanalen geopend, geleerd hoe ik de boodschappen van mijn eigen ziel en van de zielen om me heen duidelijker kan ontvangen en nog veel meer.
Dit innerlijke pad moet gaandeweg bewandeld worden, en het is iets wat oefening en volharding vergt. Het zal niet van vandaag of morgen resultaat bieden. Net als iemand die begint met een sport, zul je moeten oefenen en volhardend zijn wil je goede resultaten neerzetten. Maar de connectie met jezelf aangaan is in mijn ogen een geschenk aan jezelf en iedere uitdaging die je daarbij tegenkomt is het waard om te overwinnen.

Jij bent het waard! Ook jij kan het leren! Ook jij kan leren vanuit verbinding en in het licht te leven en je innerlijke kracht te versterken. Meer daarover kun je lezen op dit blog of op mijn website. Je mag ook altijd vrijblijvend contact opnemen.

Ik wens een ieder mooie inzichten toe tijdens die momenten van rust.

Wie het doel weet, voelt zich zeker, wie zich zeker voelt komt tot rust, wie tot rust komt kan vrede brengen, wie vrede heeft kan plannen maken, wie een levensplan heeft kan slagen 
~ Confucius ~

In liefde en licht,

Barbara

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer and Teacher,  Gecertificeerd Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.com/

The significance of REST  

“PRACTICE THE PAUSE.
When in doubt, pause.
When angry, pause.
When tired, pause.
When stressed, pause.
And when you pause, pray.”
- Unknown -

Nowadays, we live in a world where everything goes faster and faster. We need to do more, faster and better. Many people are busy all the time and when you want to see them it needs to be planned far ahead. We are busy, busy, busy... or we are totally focused on our smartphones. Personally I have noticed that many people are surprised to hear that I take time to do nothing at all, just to be present. To connect with oneself or with the soulworld isn't so self-eveident anymore as it used to be.
Take time to do nothing? I don't have time for that, many people respond. They are constantly looking for distraction or entertainment.

As long as you can be part of that hectic society, you may not be aware of it, but when you are no longer able to take part of it, for example because of a chronic illness, a little less pleasant situation occurs.
You are asked to continuously push your boundaries to meet people's expectations.
For me it has been a long journey of defending myself and pushing boundaries and of no opportunities to be able or to be allowed to be myself.
That it can be otherwise, I learned a few years ago.

In December 2010 I had been invited for a group meeting. At that time I was pretty sick at that time, but I did my very best to present myself as good as I could. However, my body clearly had a different idea about that. After a while my energy was running low, my nervous system was over-stimulated and the spasms which I so dearly would have prevented showed up, visible for everyone. I was deeply ashamed. I was afraid for the reactions and I wished I could just disappear.
But what actually happened was something I never had experienced before. The hostess of the meeting, who I met that day for the first time, looked at me with her eyes overflowing with compassion and an open heart and she told me that it was better for me to stay at her place, because I was clearly unable to drive home. She offered me a tooth-brush and her payama and the guestroom and there was not one unkind word, no awkward feelings at all in her (in me though there were many awkward feelings, because this response was a total new situation for me :) ) I was allowed to be myself, and she absolutely didn't show any signs of fear because of my illness.
For her it was normal to act like that, for me it was a total new experience which has stayed with me until this day. I also wanted to learn to be like her.

She created a space, in which it was totally fine to be myself, with illness and spasms. It was all okay.

I didn't have to pretend to be better than I really was. I didn't have to defend myself or the situation. And everything that I said was abstained. I was welcome to stay and I was no burden at all. Nothing was required...
That day has changed me. I spoke with her for a long time and I realized that she didn't held anything against me, the only thing she saw was someone in need of help and her heart was just overflowing with compassion. Later in time I found out she has a very advanced third eye and that she sees the beauty of the soul in every person, allowing her to see beyond the limitations of the physical body.
That meeting has changed many aspects of my life, but most of all the way I looked at myself and the importance of learning to be myself.

Like I already shared in my last blogposting, every soul has its own qualities and a purpose in this life. By living in alignment with your own soul, you can bring out those qualities. Because of many situations and choices I had made in my life, I had gone far out of alignment and it was time to reconnect again with my true self and with the soul that lady saw in me on that particular day in December of 2010.

I realized more and more that there are two ways to respond to illness: You can fight against, or close your eyes for what you don't want in your life, or you can focus on and promote what you do want in your life. The first option is what many people are doing. There is an illness and it needs to be tackled. Or people just want to receive the recognition that they are ill and are constantly seeking for that recognition. Indeed it is very helpful for your emotional wellbeing if other people acknowledge that you are no longer in good health, however that (often) doesn't take away the causative factors.
The other option is that you focus your attention on what you do need to get your health back.

The first thing, focus your attention on what you don't want, is what I have done in the beginning and to be honest, it wasn't so effective. I actually only felt more sick and more negative.
When I learned about the teachings of Master Sha and soulfulness, and started to learn to take a close look at the soul, I understood more of what was happening.

What you focus your attention on, is what will get stronger.

When I asked the soul world for help through my open spiritual channels, how I would be able to get my health back, after all these years of trying to tackle the virus (in vain) and all the other symptoms caused by it, I received a very suprising message:
Do not focus on the virus and do not try to control the virus. Focus on what you need to get stronger and then your body will take care of the virus.

From that moment on my approach changed. I no longer was fighting a disease. But I started looking for whatever I needed to promote a healthy situaiton. That also was a difficult job to do, I didn't get it for free, but my attention was shifted to the goal I had set for myself.

What is generally known as beneficial for your health, is the significance of:
1) healthy food and drinking enough water
2) appropriate exercises
3) stress management
4) quality of sleep
5) changing bad habits in order to promote optimum health
6) implementing spritual aspects like, gratitude, compassion, relationships with others
All of these aspects will be working on the cellulair level of the body. Each of these can be subject of an individual blog post, but what I would like to write about in this blog is the importance and significance of creating moments of rest.

The moment after all, when I asked through my spiritual channels what my body needed most, the answer most of the time was: Rest and Purification (I will share more about this later).

Rest is very important for the physical body to recover, to reduce stress, for overall health and for the brain. There are many signs that in moments of rest and relaxation the physical body has an opportunity to heal. Rest also is important for the immune system.

This means, real rest. What does that mean? It certainly doesn't mean laying down while you continue to be in a stress modus or fight modus. It also doesn't refer to a situation where you first exhaust yourself completely and exploit your own body, only to crash on the couch for many hours to get some rest in order to recover.
It also doesn't mean that you physically rest, but your mind keeps overactive by worrying or thinking too much or by watching movies filled with negative messages.
Focussing your attention on the outside world, by being distracted by your smartphone or by being frustrated with someone or something also doesn't bring you the necessary rest.

It took me a while before I understood what the message meant, that I had to rest.
With rest, the souls who were talking to me, meant that I had to take time for myself, to go deep within and to listen to what my own soul has to say. I also had to listen to what the light beings around me wanted to tell me, through soul communication. I had to really examine what needed to be healed within myself, in order to bring alignment in my soul, heart, mind and body and restore the yin-yang balance.
To rest didn't mean to do nothing, but I actually had to be active in different ways.
I had to take a journey within myself. With full attention, honesty and an open look at myself and I needed to acknowledge all the pain which was inside of me.
I was asked to really work with all that which I discovered and with all the answers from within,

And that, I have to admit, is quite a busy job. I had to actively work on my ego (I want...); let go of attachments; old pain and negative emotions had to be transformed to acceptance, compassion, light, love, self-esteem, forgiveness and more; I had to open my heart further for myself and others; to give my body an opportunity to be aligned with what my soul actually wanted to do in this lifetime and not with what society expected of me; I had to process traumatic experiences.
I also was asked to open my spiritual channels further, because at the same time I was taking the necessary rest, the light beings around me were working on me.

To rest also means that you no longer seek distraction. It means to "just be". We are 'human beings', we are not 'human doings'. By simply being in the moment, we actually can do a lot. There is a reason why powerful Tao Masters went to live in the mountains, where they can totally devote their lives to aligning with the Tao, without the temptations and distractions of this hectic society.

When you look on the internet, there are many beautiful quotes about Rest, to be found:

• I once read a text from a martial arts teacher who said: "Be patient in times of inactivity". The grander gift is to notice that "inactivity" can be filled with unseen activity. A creator knows that energy has its own activity. Energy has its own dynamic. Allow all of the dynamics in creation to take place in the best possible way.

• Rumi wrote: The only real rest comes when you're alone with God.

• Lao Tzu wrote: "if you can master the art of non-doing, you would be able to accomplish anything you want." Do nothing and get everything undone’, says he. Follow Nature's Way. The key thing is that you act on what is required by nature, NOT your desire. You allow nature to takes its course, rather than imposing on nature your desires.

• Dr. and Master Sha wrote in his beautiful small book: Living Divine Relationships on pag. 149:  Allow your heart to rest in this place of no place. Rest with ever so subtle awareness that has no thought and no "I". Rest as quietly as you can as if suspended between breaths. When the power, the energy, the visions, the teachings suddenly open to you, still continue to rest and suspend yourself as long as possible.

• “Take rest; a field that has rested gives a bountiful crop.”  -Ovid

Finally I understood on a deeper level what it meant: to rest.  To connect with the Tao, the Source, and your higher self and in this deep state of rest, you are able to recieve wisdom, so your soul can be nourished and grow. In this way, through the power of the soul, transformation on other levels can take place. Your soul has great power to transform blockages on the mind, in the energy and in the matter. In general, we only use less than 5% of the power of our soul! When you learn how to tap into the power of your soul, you will start to see opportunities instead of blockages and limitations.

Tao is the Source, the essence of all life, the purest Light. It is the invisible presence within us and

around us that nourishes all life. If you connect with this Source, you will receive whatever your soul needs and that will help you to connect deeper with your true self and receive deeper insights and clarity about yourself.

Every deep session with myself in those moments of rest, gave me more insights on where I had lost connection with my true self. ME literally gave me Me-time. Time to be with myself... and that clearly was very necessary.

The true purpose of your life is within you. The power to heal yourself is also within you. You can learn how to connect with that power within. You can learn how to connect with the powerful souls around you who are willing to assist you. You can learn to listen to the messages, you can learn to receive the insights or the images who will come to you in those moments of rest.

For me it is a daily practice, to connect deeper with myself and to let go of everything which doesn't serve me any longer. A practice to connect with my true self and to nourish my soul, so there is more power coming from within to align my soul, heart, mind and body and to truly heal every aspect of me. It also is a way to open my spiritual channels further. It is like the peeling of an union. You work your way through many layers in order to get closer to the core, and the more layers are being removed, the more my physical body is gaining it's strength back.

By being in those moments, fully present and open, you create a space where not only you, but also others, can be who they truly are. You don't need to be or do anything, there is only space for what is.
By learning to live this way,  to follow nature's way, I was able to change the situation I was in. Fighting for recognition from others, was transformed into finding the strength within myself.
For many years I considered ME/CFS to be a punishment, always the need to rest, not being able to do what I wanted to do, but it was exactly what my soul needed in order to realize that I needed to change my life and start to live from my heart and soul. Life doesn't mean you necessarily play an active role in this hectic society. You also can be present.
I was allowed to learn that it was totally okay to be myself, to stand up for who I really am, to open my spiritual channels further and to use them for service.

Modern medicine can do a lot of good things for which I have the deepest respect. But when there is a condition for which modern medicine doesn't have the answers or a treatment yet, there is no reason for despair. Your body also can do a lot. And your soul can do even more! Use that power of your soul! Ask other people with more experience for help, so they can help you on this journey.
I have decided to focus on that. I changed myself, because waiting for a change and a treatment in modern medicine took too much time for me and it made me too desperate. As far as I know there still is no regular treatment for ME, but my life has pretty much changed in many ways now.

When you use that power within you to transform yourself, the world around you also transforms with you. Along with inner transformation comes outer transformation. So within, so without....

As above, so below, as within, so without, as the universe, so the soul…

~ Hermes Trismegistus ~

The world has been waiting for our transformation because it, too, wants transformation. When we are transformed, the world is transformed, because we and the world are one. 

~ Deepak Chopra ~

The diffulty was, that there are only a few people who teach you how to truly connect with yourself, or who truly believe how much potential we carry inside of us. You "only" have to learn how to open that infinite potential inside of you, how to purify yourself, how to ease the mind, how to bring harmony and flexibility within your body and how to open your heart and soul to truly connect with your true self. How to return to your purest form. It isn't simpel, but it definitely is worth it! 

Soulfulness, as taught by Master Sha, has brought me many simple techniques over the past few years, which helped me in my process to go deep within. It also helped me to get closer to my goal, to live with just as much compassion and openness as the one woman I wrote about above. It taught me powerful affirmations and practices, soul guided meditations, the five power techniques, how to open my spiritual channels, how to receive the messages from my soul and from the souls around me more clearly, and much more.
This inner pathway is what you will have to go and what requires practice and persistance. It will not happen overnight. It is just like starting a new sport, you will have to practice and show dedication before you will start to see good results.
However, to truly start making a connection with your true self, in my opinion is a gift to yourself and every challenge you will face along the way is worth it to be overcome. 

You are worth it! You can learn it! You also can learn to live in alignment and in the light and to empower yourself. You can read more on this blog or on my website. You are free to contact me if you have any questions.
I wish everyone beautiful insights in those moments of rest.

What The Great Learning teaches, is to illustrate illustrious virtue; to renovate the people; and to rest in the highest excellence.

The point where to rest being known, the object of pursuit is then determined; and, that being determined, a calm unperturbedness may be attained to. To that calmness there will succeed a tranquil repose. In that repose there may be careful deliberation, and that deliberation will be followed by the attainment of the desired end.

~Confucius ~

With love and light, Barbara 

  

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Certified Soul Healer and Teacher, Certified Soul Communicator (Readings Akashic Records) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.com/ 

Waar besteed jij je tijd en aandacht aan? / What do you devote your time and attention to?

~ for the text in English, please scroll down ~

Een tijdje geleden werd mijn aandacht getrokken door een artikel wat ik in mijn inbox ontving. Meestal wis ik de marketing emails, maar deze keer had ik het idee dat het belangrijk was om het te lezen.

De email ging over succes hebben in je werk, over hoe je een miljonair kunt worden. Niet iets waar ik mee bezig ben, maar de vraagstelling in het artikel was interessant.

Het ging niet om de gebruikelijke tips; het ging niet om geld. De vraag die aan deze miljonair gesteld werd was: 

Waar besteed jij je tijd en aandacht aan?

Het antwoord was nog interessanter. Deze persoon antwoordde:

Stap 1: Ik maak eerst een lijst met 25 doelstellingen die belangrijk zijn, zowel grote als kleine.

Stap 2: Dan zet ik de vijf belangrijkste doelen op de A-Lijst. De andere twintig op de B-Lijst.

Stap 3: Vervolgens besteed ik alleen tijd en aandacht aan de prioriteiten op de A-Lijst en pas als die volledig gerealiseerd zijn ga ik over op de B-lijst.

Dit triggerde mij om zelf een lijst te maken met waar ik allemaal mijn tijd aan besteed en wat mijn eigenlijke prioriteiten zouden moeten zijn om succesvol te zijn in mijn leven.
In plaats van de top 5 met mijn mind te bepalen, was ik voornamelijk geïnteresseerd in de antwoorden van mijn ziel en mijn spirituele gidsen. Dus ik vroeg hen die top 5 voor mij te bepalen.
De antwoorden die ik via mijn spirituele kanalen ontving over wat er op die A-lijst moest staan, voelde zo logisch en goed aan, al was het anders dan ik had verwacht!
Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer ik tot de conclusie kwam dat mijn tijd voornamelijk besteed werd aan andere dingen. Zeer belangrijker dingen, maar niet de meest belangrijke dingen! Dingen waarvan mijn mind zei dat het belangrijk was, of waarvan anderen vonden dat het belangrijk was, of omdat het nu eenmaal een gewoonte was om daar tijd en aandacht aan te besteden, of omdat ik het idee had, dat het nog niet het juiste moment was, of dat ik eerst dit of dat gedaan moest hebben voordat ik aandacht kon besteden aan... (maar dan was de dag meestal al voorbij) met als gevolg dat de daadwerkelijke prioriteiten op de A-lijst simpelweg te weinig tijd en aandacht kregen.
Kortom, dit was een interessant inzicht waar ik iets mee moest doen.

Hoe meer ik er op ging letten, hoe meer signalen ik kreeg wanneer ik iets deed van de B-lijst. Ik werd chagrijnig, mijn energie ging omlaag, alle rode lichten en alarmbellen gingen aan, er was zo’n stemmetje in mijn hoofd wat telkens riep “tweede keus…!” En niet alleen over het heden, maar ook terugkijkend in het verleden kreeg ik steeds meer inzicht hoeveel tweede keuzes ik had gemaakt om allerlei verschillende redenen, waardoor ik datgene wat het meest belangrijk was voor mij onvoldoende aandacht kon geven… Best confronterend!

Ik werd aangemoedigd om andere keuzes te maken. En het ene leidde tot het andere. Hoe meer ik bezig was met de eerste keuzes en de dingen geschreven op de A-Lijst, hoe blijer ik me voelde, hoe minder zin ik had in die tweede keuzes en dat werkte natuurlijk door op anderen, want ik zei vaker NEE….

De weerstand werd groter en groter. Groter in mij om me bezig te houden met dingen die voor mij geen prioriteit (meer) hadden, en groter om mij heen, want ik deed dat toch altijd, ik had in het verleden toch JA gezegd, het moest toch gebeuren, wie moest het anders doen… Het was en is een uitdaging om bij jezelf te blijven wanneer andere mensen andere belangen hebben J

Maar wat mijn gidsen aangaven was heel duidelijk. Als ik die Top 5 geen aandacht zou geven, maar alleen bezig was met andere dingen, zou ik niet komen waar ik zijn moest. Het is van het grootste belang om mijn aandacht te richten op die A-lijst. En dat is dus wat ik sindsdien doe en wat is er veel veranderd…. J

“Creëer een innerlijke harmonie waarin je liefhebbende ziel je fysieke gedrag leidt in plaats van je ziel altijd op de tweede plaats te laten komen.” ~ Wayne Dyer

We komen allemaal met een bepaald doel hier op Aarde. Onze ziel weet die opdracht voor dit leven en het contract wat we hebben getekend. De vraag is alleen of wij onze ziel de ruimte geven om ons te leiden die taak uit te voeren, en of we bereid zijn om te handelen naar de signalen van onze ziel en van onze gidsen (want iedereen heeft een prachtig team wat hem of haar begeleidt), of dat onze mind de boventoon voert of dat we ons door anderen laten leiden.

Wat zou er op jouw A-Lijst staan en waar besteed jij daadwerkelijk je tijd aan?
En nog belangrijker, wat is de reden daarvoor en hoe kun je het, indien nodig, verbeteren?
Ik nodig je graag uit om wat tijd te maken en zelf een A-Lijst en B-Lijst te creëren en eens te zien wat dit jou te zeggen heeft. Mijn leven is er enorm door beïnvloed en ik ben blij dat ik dit artikel en de spirituele leiding ontving, vandaar dat ik deze informatie graag met je deel in dit blog.

Leef jij conform de wensen van jouw ziel?
Vele mensen leven op basis van Mind over Matter, maar de beste manier is leven op basis van Soul over Mind over Matter. Jouw ziel draagt de ware kennis in zich en kan je hart, je geest en je lichaam aansturen om dat leven te leven waar het voor gekomen is.
Kun jij eerlijk tegen jezelf zeggen “I lived my life (did it) my soul's way?”

In liefde en licht,
Barbara

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/

Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

What do you devote your time and attention to? 

A little while ago my attention was caught by an article which I received in my inbox. Most of the time I delete those marketing emails,  but this time it felt important to read this one. The email was about how to be successful in work, and how to become a millionaire. Not something  I am focused on, but the question asked in the article was very interesting.

It wasn’t about useful tips or about earning money. The question asked to this millionaire was:

What do you devote your time and attention to?

The answer was even more interesting. This person said:

Step 1: I write down 25 goals which are important to me, big and small.

Step 2: I put the top 5 items in “List A” and the other 20 items go in “List B”.

Step 3: I only pay attention to and spend time on the priorities on List A. Until all priorities on List A are completed,  I do not spend time on List B.

This triggered me to make a list for myself and write down all the things I devote my time to and what actually should be my top priorities to be successful in my life. Instead of prioritizing the top 5 with my mind, I was curious about the answers of my soul and my spiritual guides, so I asked them to determine what should be put on List A.
The answers I received through my spiritual channels felt so natural and good, however it was different than what I had expected!

The more I thought about it, the more I came to the conclusion that I spent most of my time on other things. Still very important things, but not the MOST important things. Things of which my MIND told me that it was important, or things other people said it was important, or things I did out of a habit, because I was so used to spend time and energy on it, or even because I told myself that it was not the right time yet, or that I needed to do this or that first, before I could do the other things I wanted to do…. (but then most of the time the day was already over), resulting in a situation in which the main priorities on List A didn’t get the attention, time and energy they needed.

This was a very interesting insight. And I had to act upon it.

The more I paid attention to this, the more signals I received, when I was doing something, written on List B, I got cranky, my energy levels went down, there were all kind of red lights and alarm bells ringing, there was this voice in my head constantly repeating “second choice...”  En not only about the things in the present, but I also received lots of insights about the past, when I actually was making second choices as well, because of all kind of different reasons, preventing me to truly pay attention to what was so important for me in life. That was truly confronting.

I was encouraged to make different choices. And one decision lead to the next. The more I focused on my first choices, and those things written on list A, the happier I felt. But it also caused a decrease in interest in doing things from List B and that made me say “NO” to others more often.
The resistance became bigger and bigger. More resistance inside of me, to do things which (no longer) had priority for me. And more resistance around me, because I said NO, while I had said YES before; because it should be done and if I was no longer going to do it, who else would be able to do it….  It was and is a challenge to stay true to yourself when other people have other interests J

But my spiritual guides were very clear. If I wouldn’t pay attention to the top 5 priorities on List A, but mostly would focus on other things, I wouldn’t get where I was supposed to be. It was truly important to focus mostly on the things on List A. So that is what I have been doing since then, and so many things in my life have changed… J

"Create an inner harmony where your loving soul guides your physical behavior, rather than having your soul always come in second place” ~ Wayne Dyer

We all come here with a specific purpose in life. Our soul knows about this purpose and knows the contract we signed for this life. The question is if we are willing to give space to our soul to guide us to fulfill this task and whether we are willing to act upon the signs our soul  and our guides (because everyone has  a beautiful team guiding him/her) are giving or that we are listening to our MIND or other people’s opinions.

What would be written on your List A and what are you actually devoting your time to?
And even more important, what is the reason for doing this and how can you change this situation for the better, if needed?

I would like to invite you to make some time and create a list A and list B and to see what this has to say to you.

My life truly changed and I am very grateful for the email and the spiritual guidance I received. Therefore I like to share it with you in this blog.

Are you living according your soul’s wishes?
Many people are living their lives based on Mind over Matter. But a better way to live your life would be based on Soul over Mind over Matter. Your soul carries all the wisdom and knowledge and knows how to direct your heart, your mind, your body and therefore guide your life and live it the way it came here for.
Can you truly be honest with yourself and say “I lived my life/did it my soul’s way?

With love and light, Barbara

  

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Certified Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akashic Records) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/
Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

LEVEN MET ME-CVS / A LIFE WITH ME-CFS

~ for English, please scroll down ~

SOUL HEALING en ME/CVS - deel 2:

LEVEN MET ME / CVS

Ik geloof dat ik dit het moeilijkste blog vind om te schrijven ooit, maar hoe kan ik je nu duidelijk maken wat soul healing voor mij heeft gedaan, zonder eerst te beschrijven hoe het was...in wat voor zwart gat ik zat voor ik eindelijk een uitweg vond. Heel lang heb ik hierover gezwegen, zelden details verteld, niemand toegelaten, want iedere keer als iemand ook maar iets hoorde kreeg ik al die kritiek en negativiteit, onwetendheid, goed bedoelde maar zo pijnlijke opmerkingen, pijn van de ander erbij of van die gezichten die boekdelen spraken: die griet spoort niet.... maar ze moesten eens weten dat ik wel degelijk alles op een rijtje had, maar gevangen zat in een lichaam dat me steeds verder in de steek liet. Dus leerde ik te zwijgen, leerde ik te doen of het wel meeviel, leerde ik te verbergen (voor zover dat ging) maar hier thuis, waar de maskers af konden, daar vond het werkelijke gevecht met al de ondraaglijke pijn en het onmenselijke lijden, drama, onmacht, woede en zo veel meer plaats. Ik zal je een glimp geven van hoe het was in die tijd, zodat je wellicht zult begrijpen dat ME/CVS niet zomaar moe zijn is... niet zomaar je aanstellen is.... niet zomaar profiteren van een uitkering is. Nee het is veel meer dan dat, hoewel er uiteenlopende gradaties zijn. Hieronder zal ik je een glimp geven van hoe het voor mij was. Ik wens niemand een leven met ME toe... 

Hoe het begon:

Het begon in 1993 met opgezette lymfeklieren, alsof er met spelden onder mijn oren werd geprikt. Hoofdpijn, iedere dag weer die hoofdpijn en van pijnstillers werd het alleen maar erger. Misselijkheid, onophoudelijke misselijkheid, hoeveel liter kruidenthee ik ook dronk en zó moe... Ik had nergens meer zin in, alsof alle levenslust uit me weggesijpeld was. Toen werd in mijn bloedonderzoek het EB-Virus gevonden en had ik officieel de ziekte van Pfeiffer, wat vanzelf over moest gaan.
Nou nee dus. Ik zat maanden als een zoutzak op die bank en werd gillend gek van het niets doen, maar mijn klachten veranderden niet van al die rust. Ik werd er alleen maar down en verdrietig van, want ik was altijd zo actief. Sportte 3x per week, speelde wedstrijden, was graag buiten maar was ook erg creatief en las vele boeken. Was één van de besten van mijn klas en miste het lezen en studeren zo...
Dus ben ik van pure ellende maar weer wat gaan doen want na maanden thuis zitten was er fysiek nog niets verbeterd maar ik ging er psychisch aan onderdoor als ik op die bank bleef hangen.

Tussenfase:

Jarenlang heb ik met hangen en wurgen een zo normaal mogelijk leven proberen te leiden. Ik studeerde maar volgde niet alle vakken van het trimester en had dus meer tijd nodig om af te studeren. Ik woonde op kamers en had dus een eigen huishouden te runnen. Ging af en toe uit om de sociale contacten te behouden, maar het was altijd alsof een deel van mij er niet echt bij was. Alsof een deel van mij niet meer leefde. Ik negeerde de hoofdpijn, dronk liters kruidenthee per dag maar die misselijkheid nam niet af. Probeerde te leven zoals mijn arts me had aangeraden, maar toch..... de klachten namen toe in plaats van af.

Toen ik was afgestudeerd en als jurist op de rechtbank ging werken hoopte ik dat het beter zou gaan, maar helaas... ik was goed in mijn werk, deed de moeilijkste zaken, maar ik was me er erg van bewust dat ik niet zo kon genieten van het werk als mijn collega's deden. Mijn collega's leek het geen moeite te kosten, terwijl ik na afloop van een dag werken kapot op de bank belandde en soms niet eens meer de energie had om eten te koken.
Hoezo... dit gaat vanzelf over als je maar een normaal leven gaat leven?
Dus zocht ik hulp bij een orthomoleculair diëtiste en slikte velen pillen per dag. Hielp het? nou niet echt, het hield me op de been, maar verbetering? Ho maar... Gedurende de jaren erna bezocht ik een acupuncturist en een homeopaat, ik probeerde bio-resonantie en bio-fotonen, oosterse geneeskunde en massages en noem het maar op... niets bracht verbetering van blijvende aard. Langzaam maar zeker ging ik achteruit tot ik in de volgende fase terecht kwam.
Ik kreeg er nog meer klachten bij. Mijn spieren werden stijf. Ik kreeg steeds meer pijn in mijn rug, mijn heup, mijn knieën. En ik nam dus vaker de lift in plaats van de trap om zodoende energie te sparen.
Mijn bloedsuiker ging fluctueren. Ik had om de zoveel tijd eten nodig want anders ging ik trillen en werd ik duizelig.
Mijn geheugen liet me in de steek. Waar ik gewend was om uren per dag te lezen en een bijna fotografisch geheugen te hebben, werd het steeds moeilijker om me te concentreren en om de informatie op het papier op te nemen. Dat is erg lastig als je op de rechtbank werkt en dossiers van 20 ordners te verwerken hebt in korte tijd.
Maar ik had één groot voordeel wat me werkelijk hielp, mijn spirituele kanalen. Ik kreeg precies door wat belangrijk was om te lezen en wat minder belangrijk was omdat ik dat wel op de zitting zou horen. Zo heb ik mijn werk nog lange tijd vol kunnen houden. Met pijn, met fysieke en mentale uitdagingen, met vele emoties van verdriet en schaamte dat ik niet net zo als een ander was, maar het ging nog....Ik leefde op wilskracht, het kostte moeite, maar ik leefde een enigszins sociaal geaccepteerd leven en kon het nog opbrengen om een masker op te zetten dat het allemaal nog wel ging.

Breekpunt:

Tot het moment in december 2003 dat het kerstvakantie was. Ik had zo een ongelooflijke hoeveelheid werk op mijn bureau liggen want de werkdruk nam toe op de rechtbank. Met steeds minder mensen moesten we meer zaken afhandelen en mijn lichaam zat op het randje van wat het aankon. In de kerstvakantie, toen ik eindelijk rust nam, stortte ik in en lag ik in bed te klappertanden.
Na een week werken in het nieuwe jaar, lag ik het weekend weer ziek op bed, maar toch dacht ik op 13 januari weer een nieuwe werkweek te beginnen. Toen de wekker echter ging kon ik bijna niet uit bed. Ik was volkomen verkrampt en stijf, van top tot teen. Wat was dit nu weer? Dit had ik nog niet eerder gehad. Ik sleepte me naar de douche in de hoop dat een hete douche me zou helpen, maar toen ik eenmaal aangekleed was besefte ik dat het gekkenwerk was om zo naar het werk te rijden. Ik was een gevaar op de weg.... Ik had zo een druk in mijn hoofd en mijn lichaam was zo traag dat ik echt niet kon autorijden zo.
Dus besloot ik me ziek te melden, in de hoop dat als ik nog een weekje rust zou nemen ik wel weer in orde zou zijn. Helaas.... het was de eerste dag van jaren in bed en op de bank.

Gevangen in mijn lichaam:

Nu denk je wellicht dat het fijn was om even uit te rusten. Ja, in eerste instantie was dat ook zo. Deuren dicht, gordijnen dicht en even helemaal niets meer moeten. Geen maskers, niet mezelf groot houden, niet doen zoals een ander doet, niet verbergen hoe ik me van binnen echt voelde, niet doen of het wel meevalt, maar gewoon even toegeven dat het niet meer vol te houden was zo.
Maar na een week begon ik me te vervelen en me ook zorgen te maken want er zat geen verbetering in. Mijn lichaam deed zo zeer en de druk in mijn hoofd was zo groot.
Doktersbezoeken draaiden op niets uit. Bloedonderzoeken waren oké volgens de berichten van mijn huisarts. Dus dan maar verder zoeken. Het hele scala aan therapeuten heb ik gehad.
Ik moest van de bedrijfsarts naar de psycholoog, maar dat maakte me alleen maar woedend. Dit zat niet tussen mijn oren, er was iets grondig mis en het ondermijnde mijn lichaam. Dit was niet iets wat ik mezelf aanpraatte. Ik voelde me zo boos, verdrietig, machteloos, down van deze benadering. Dit was echt geen psychosomatische aandoening, iets wat ik mezelf aandeed...Wie doet zichzelf nu zo iets aan? Ik droomde juist van reizen, buiten zijn, kinderen...niet van hele dagen in bed liggen.
Uiteindelijk werd ik doorgestuurd naar de psychiater en die man keek me aan en zei, je bent woest..... maar daar heb je alle reden toe. Ik heb echter geen enkele aanwijzing dat jij een psychiatrische aandoening hebt, dus ik stuur het dossier zo terug. Jij hebt andere hulp nodig.
Tja.... maar welke hulp dan?

Foto genomen door een lotgenootje in NL
die anoniem wenst te blijven. 

Ik heb vele mensen bezocht, onderzoeken gehad, vele pillen voorgeschreven gekregen en er op sommige dagen 48 geslikt. Het heeft me een vermogen gekost en als het nou zou helpen dan zou ik al die pillen met plezier hebben geslikt, maar ik voelde me er eigenlijk alleen maar slechter door. Ik klampte me aan strohalmen vast, maar zonder succes.

De klachten namen nog verder toe...Immense zenuwpijnen, ik kon me bijna niet meer bewegen. Van de bank tot aan het toilet waren letterlijk 7 stappen. Die 7 stappen voelden als een marathon en daar deed ik lang over..... vaak te lang en dan haalde ik het toilet te laat....
Als ik dan op het toilet zat was ik zooooo uitgeput en alles deed zoveel pijn dat ik er vaak 2 uur zat om kracht te winnen voor ik weer op kon staan en die 7 stappen terug kon. Kruipen was geen optie dat deed veel te veel pijn in mijn benen....
En ik kan je zeggen 2 uur op een toiletbril zitten is geen comfortabele positie...
En dan als ik eindelijk weer op de bank lag, moest ik uren liggen.. totaal uitgeput. Dus geen drinken, want dan moest ik weer naar die wc... geen eten want daar was ik te uitgeput voor. En vaak ook nog geen slaap, omdat mijn lichaam niet in staat was om te ontspannen.
Naar de keuken lopen was 16 stappen.... je snapt wel dat dat een nog grotere opgave was. Er waren dagen dat ik het moest doen met wat er binnen handbereik van de bank stond en anders had ik honger... En als ik kon eten dan werd het vaak nog niet opgenomen ook, want mijn lever, mijn milt, mijn spijsverteringssysteem deden chronisch pijn en het meeste voedsel kwam er via diarree weer uit. Ook ontwikkelde ik voedsel intolerantie. Gevolg was ondervoeding en ik woog uiteindelijk nog maar 48 kilo, met een lengte van 1.70 meter. Ik was mager....
En de dokter maar volhouden dat hij het niet wist....

Het was een drama om zo te leven en ik sliep dan ook het grootste deel van de tijd, soms wel 16 uur per dag, want die druk in mijn hoofd was niet mee te leven.
Alle informatie kwam verkeerd binnen. Geluid en beweging rondom waren een groot probleem voor mij. Het triggerde mijn zenuwstelsel nog meer.
Toen die druk in mijn hoofd het ergst was, was ik volledig in de war. Waar ik zo gewend was aan een fotografisch geheugen kon ik nu bijna niets meer opnemen want alles kwam verkeerd binnen. Het leek wel of mijn hersenen niet meer met elkaar communiceerden en de neurotransmitters niet meer naar behoren werkten.
Lezen werd onmogelijk. De letters dansten op papier. Een woord van 6 letters zag ik bijvoorbeeld in drie delen, de eerste twee letters, de middelste twee letters en de laatste twee letters, maar een woord met betekenis kreeg ik er niet uit. Op beeldscherm was het iets beter om te lezen maar toch, het kostte zo veel energie.
En dan was er nog zo iets als geluid. Ieder geluid om me heen was teveel dus leefde ik 24/7 met oordoppen. Toch hielp dat maar deels. De TV van de buren kwam er de hele avond dwars doorheen en als zij de voordeur of de balkondeur dicht knalden wist ik niet waar het geluid vandaan kwam: was het bij hun of bij mij? Kwam er soms iemand binnen? Een verbouwing in de flat hield mij urenlang in dezelfde positie op de bank want bewegen was niet te doen.
Al die triggers op mijn zenuwstelsel maakten dat de druk steeds groter werd in mijn hoofd.
Soms was het zo erg dat ik met mijn rechterhand mijn linkerarm kon aanraken en niet wist wat ik deed. Ik voelde dat iets mijn linkerarm raakte. Ik voelde dat ik iets met mijn rechterhand beet had, maar de combinatie werd niet meer gemaakt.
Op dagen zoals deze, was eten heel lastig. Ik kon dan bijvoorbeeld een kwartier naar een aardbei staren. Was het een aardbei? was hij goed of was hij geschimmeld. kon ik dit eten? het drong niet tot me door. En als ik het dan eindelijk als veilig had herkend, en er kwam een onverwacht geluid, dan werd alles weer gewist en kon ik opnieuw beginnen, want ik wist niet meer wat ik vast had.
Op de ergste dagen ging het zelfs nog een stap verder. Ik herkende bijna niets meer. De bank waarop ik lag, de meubels, waar ik ook was.. continue die vraag, wat is het, waar ben ik...Soms herkende ik het aan de kleur, soms aan de vorm, soms aan het aantal stappen dat ik had gezet (wat ik dus altijd telde om een houvast te hebben), soms aan helemaal niets, dan kwam niets door zoals het zou moeten en dus zette ik dingen weg op vaste plekken op momenten dat ik helder was, zodat ik wist waar ik iets kon vinden als die druk weer te heftig was. Ik kon alleen iets onthouden in heldere momenten.
En zo leefde ik dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit. En de artsen maar zeggen: Meisje we kunnen niets vinden....
Douchen, het huis schoonmaken, naar buiten toe... Je snapt dat dat echt een brug te ver was.
Terwijl iedereen fijn beneden op het strand onder mijn raam van de zomer genoot, lag ik klappertandend op de bank onder een deken. Dromend over wat ik zou willen gaan doen als alles makkelijker zou worden en ik ooit ook weer buiten kon leven, de seizoenen kon beleven en de warmte van de zon op mijn huid kon voelen.

Emotioneel had deze ziekte dus ook grote effecten. Je organen zijn verbonden met verschillende emoties, dus als die organen niet meer goed functioneren, heeft dat ook emotionele gevolgen. En andersom....
Ik merkte dat mijn lichaam niet meer ontgiftte zoals het moest, mijn urine was kleurloos als water, zelfs na uren niet drinken was het kleurloos. Geen goed teken...... Mijn lever deed ook ontzettend veel pijn en al die gifstoffen hoopten zich op, vandaar dus het neurologisch effect en het effect op mijn hersenen en mijn huid. En ook op mijn emoties, ik was woedend, machteloos, bang.

De zenuwpijnen in mijn centrale zenuwstelsel (mijn hersenen, mijn ruggenmerg), waren soms niet vol te houden, met spasmes tot gevolg, maar geen pijnstiller hielp me. Medicatie maakte het alleen maar erger. Het enige wat toen nog hielp was de druk verlichten door huilen... alleen die tranen brachten verlichting. Maar huilen kon ik niet zomaar. Er is een aanleiding nodig.
Jaren heb ik amper kunnen huilen, want emoties voelen, emoties laten gaan, betekende energieverlies. En dan kon ik zeker niet meer lopen, niet meer eten, niet meer drinken. Dus mijn lichaam hield zichzelf op alle manieren in stand. Alle energie ging naar de vitale functies van ademen, hartslag, eten en drinken en het voelde of de rest werd geblokkeerd. 

Ik zat gevangen in een lijf waarin iets mij van binnenuit verteerde. En tussen die vier muren zat ik in een diep donker gat.

Deze ziekte beïnvloedde me echter niet alleen fysiek, mentaal en emotioneel, maar ook spiritueel.
Ik had namelijk ook nog mijn spirituele kanalen open. Toentertijd wist ik dat echter niet. Ik was zo opgegroeid en dacht dat iedereen dat had en de informatie doorkreeg en de beelden zag. Nee dus.... Pas een paar jaar geleden leerde ik dat niet iedereen dit heeft. Nu weet ik dat het helderwetendheid wordt genoemd en een geopend derde oog, maar dat wist ik toen nog niet.
Maar het was niet bepaald bevorderlijk voor mijn situatie, want ik wist hoe mijn lichaam stap voor stap achteruit ging en dat als er niets zou gebeuren dat ik dood zou gaan.
Ik zag hoe donker het was en wist waar de problemen in mijn lichaam zaten. Ik zag ook wat er om me heen gebeurde.

Iedere nacht zag ik hoe minder fijne zielen me lastig vielen, me wakker hielden, ik hoorde de stemmen.
Vele mensen spreken over engelen en lichtwezens, maar ik kan je zeggen dat er ook wezens zijn met minder licht, die tamelijk donker zijn op zijn zachtst gezegd...
Op een nacht lag ik in bed en ik zag hoe ik omringd was door die donkere wezens. Ik was doodsbang... Ik kroop weg onder de deken, maar ja, dat helpt niet zo bij een geopend derde oog, want ik bleef het zien en die deken beschermde me echt niet. Tot mijn grote verbazing zag ik ook een hand op mijn schouder die gouden licht uitstraalde. En door die hand op mijn schouder ontstond er een cirkel waarin ik veilig was. Die donkere wezens konden me niet bereiken. En ik voelde me zo veilig.

Ik snapte er niet zo veel van, kon niet zien van wie die hand was, maar wat was ik die gouden hand dankbaar. Iedere keer als ik me weer zo bang voelde, moest ik daaraan terug denken en dat hielp me om te ontspannen.Gelukkig werd mijn verzoek om dat niet meer te hoeven zien gehonoreerd. Maar die donkerte niet meer zien, betekende niet dat ik het ook niet meer voelde. Ik voelde de donkerte als het weer aanwezig was, iedere nacht...
Jarenlang heb ik zo geleefd. Starend naar het plafond. Boeken lezen ging niet meer, de radio was geen optie, de televisie werd ook steeds lastiger want een conversatie volgen ging niet meer, dat drong niet meer tot me door. De ondertiteling was vaak te snel weer verdwenen voor ik het had kunnen lezen, dus ging ik over op tekenfilmpjes als de broodnodige afleiding. Biker Mice, Road Runner, De Fabeltjeskrant... ik heb het honderden keren gekeken.
Telefoneren werd ook een probleem. Die bel van de telefoon was te veel, gesprekken voeren steeds moeilijker. Ik vroeg wel tientallen keren hetzelfde... want het antwoord drong niet altijd door. En je snapt wel dat bezoek in zo'n situatie me echt niet aantrok, want ik had niet meer de kracht om me beter voor te doen dan ik was, en na afloop van het bezoek had ik dagen nodig om weer enigszins te herstellen.

De reis begint.

Er is meer, maar ik zal niet verder in details treden. Ik denk dat je zo genoeg gelezen hebt om te beseffen dat het niet makkelijk was om zo meer dan 7 jaar door te brengen (tot ik eind 2010 Dr. en Master Zhi Gang Sha leerde kennen). Ik ben me er ook van bewust dat je ondanks dat je nu enige informatie hebt, je niet werkelijk zult weten hoe het voelt, maar ik hoop dat je zult begrijpen dat ME/CVS meer is dan "chronisch moe zijn...". Die moeheid is slechts een deel, maar niets meer kunnen, volledig afhankelijk zijn... en zonder enig vooruitzicht op verbetering weer wakker worden, dat was wat me het meeste pijn deed.
En ik wist dat ik iets moest doen, want als ik niets deed, zou ik het niet overleven.
Het was donker in mij, het was donker om me heen, pikzwart is misschien wel beter verwoord. Ik had licht nodig....!
Gevolg was dat ik dag en nacht het licht aanliet. Het was uiteraard niet het licht wat ik nodig had, maar het was iets.... een houvast als ik midden in de nacht weer al die donkerte om me heen voelde en soms zag, dan had ik een lamp om me op te richten. Nog steeds laat ik 's nachts een lamp aan, zodat het niet helemaal donker is als ik naar het toilet moet in de nacht.
Mensen spreken wel eens van Hemel op Aarde... nou ik leefde meer in Hel op Aarde.
En ik moest een uitweg vinden, want een leven met ME op deze wijze voor de komende decennia dat hield ik niet vol. En zo begon mijn zoektocht naar het licht. Licht aan het einde van deze donkere tunnel. Een zoektocht die resulteerde in een ongelooflijke wending in mijn leven en wat ben ik dankbaar... zo intens dankbaar. En nu ik weer even terug ga in de tijd en dit allemaal opschrijf en me nog meer bewust wordt van het verschil tussen toen en nu, hoe dankbaarder ik ben. Ik wil nooit meer terug naar die tijd, die dagen, weken, maanden en jaren.... nooit meer. 

In de komende delen zal ik je meer vertellen over die wending maar eerst zal ik je in deel 3 meer inzicht schenken in het gevolg van deze ziekte: Isolement.


In liefde en licht, Barbara

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Gecertificeerd Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akasha Kronieken) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/

Telephone: 0031 (0) 6400 35 367

Soul Healing and ME/CFS - part 2:

A LIFE WITH ME

I believe this has been the blog that was most difficult for me to write so far, but how can I make you understand what soul healing has given me, without giving you a description of the situation I was in… the black hole I was in before I found a way out. I have been silent for a long time, hardly shared details with anyone, let nobody in, because every time somebody heard a part of it, I was facing so much criticism, so much negativity, so much unawareness and I received so many benign but for me painful advices and I took over so much pain from the other person. Their faces often were telling me: This girl has lost her mind, she doesn’t mesh completely….

If only they had known that I hadn’t lost my mind, but was trapped in a body which was failing on me more and more. I learned the hard way to keep my mouth shut, to act like everything was fine, to hide (to the extent that this was possible). However, I could let go of the masks whenever I was alone at home and that was the place where the real battle was taking place. All the incredible pain, inhuman suffering, the drama,  the inability to get to grips with the real issues, the anger, the powerlessness and so much more was kept hidden for most of the people. But I will give you a glimpse now on how it was during these years, so maybe you will understand that ME/CFS is not just being tired… not just affectation… not just enjoying social benefits. No, it is much more than that, however there are varying degrees. Below I will give you a glimpse of how it has been for me. I would not wish anyone to experience a life with ME….

How it all started:

It started in 1993 with swollen lymph nodes and the feeling of needle pricks under my ears. Headache, incredible headache each and every day and pain medication only made it worse.  Nausea, constant nausea, no matter how many liters of herbal tea I drank, and sooo tired… I didn’t feel like doing anything, it felt as if all the life force seeped away. Then in the blood test the Epstein-Barr Virus was found, so I officially was diagnosed with mononucleosis and was told it had to heal by itself. 

Well… NO it didn’t heal by itself. I was transforming into a couch potato, and over time felt  more depressed because I was not capable of doing the things I loved to do.  My illness however didn’t heal at all, no matter how much rest I took. It only made me feel down and sad, because I used to be so active. I used to play sports 3 times a week, was part of a team playing matches, loved to be in nature, but was also very creative and was reading lots of books. I used to be one of the best students of my class and I missed studying so much….
Out of sheer misery I picked up some activities, because being at home for months doing nothing had not bring any physical improvement at all. But I was mentally and emotionally broken by doing nothing. So I needed to turn this situation around.

Intermediate:

I succeeded by the skin of one’s teeth to live a life as normal as possible. I went to university but didn’t attend all courses in each Trimester, so I needed more time to to graduate from Law school.  I lived in lodgings, so also needed to take care of housekeeping. Occasionally I went a night out, to keep in touch with friends and to have some fun, but it always felt like a part of me was missing, as if a part of me was no longer living. I ignored the headache, drank lots of herbal tea but it didn’t take the nausea away. I tried to live, like my doctor had told me to do, but…. the number of disease symptoms only increased instead of decreased, like I was hoping for.

When I graduated and started my job at the courthouse, I was hoping that it would get better, but unfortunately….
I was good at my job, was taking care of very difficult cases, but I was also very aware of the fact that I couldn’t enjoy my work in the way my co-workers did. It took my co-workers no effort at all, while I was completely exhausted at the end of the day and sometimes there was no energy left to cook diner.
My doctor had told me this disease would disappear by itself, as long as I would live and have fun. Really??
I thought it was time to seek for professional help. I visited someone trained in orthomolecular medicine and took many supplements during the day. Did it help me? Not really…. It kept me going, but I didn’t experience any improvement. So over the years I visited an acupuncturist, a homeopath. I tried bioresonance therapy, biophotonen therapy, Traditional Chinese Medicine, massage therapy, and so much more…. Not one of the treatments brought me permanent relief. Slowly I was going down until I entered the next stage.

The number of symptoms were increasing. My muscles got very stiff. I got more and more backpain, pain in my hips, my knees. I started to take the elevator instead of the stairs so I could save my energy.
I started to experience fluctuating blood sugar levels and needed to eat every few hours to prevent trembling and dizziness.
My memory let me down more and more. I was used to have an almost photographic memory and I could read many hours a day, but it was getting more difficult to concentrate en to absorb all the information from paperwork. I can tell you that it is not really convenient when you are working at the courthouse and need to process cases of 20 files each in short periods of time.
But I had a huge benefit which was really helpful, my spiritual channels. I received the information what was really important for me to read and what was less important because I would hear about that in court. In this way I was able to continue my work for some time. I was able to manage, even though I was in pain, had physical and mental challenges, many emotions of sadness and shame that I was not just like my co-workers, but I managed…. I was living on willpower. It took me a lot of effort, but I was living a kind of socially accepted life and was able to put on a mask and pretend that all was fine.

Breakpoint: 

Until the moment in December 2003, the holiday season started. I had so much work waiting for me on my desk, because the workload was increasing. With fewer people we had to deal with more court cases and my body was on the brink of what it could handle.  During the Christmas holidays, when I finally took the necessary rest, my body collapsed and  I was in bed shivering with fever.

After another week at work the same thing happened in the weekend. When I woke up on January 13 to go to work again I could hardly get out of bed. I was quite cramped and stiff all over my body.
What was going on now? I never experienced that before. I dragged myself out of bed and into the bathroom, hoping a hot shower would help. But when I was finally dressed I realized it was totally crazy to drive to work in that condition. I was a danger on the road…. There was so much pressure in my head en my body reacted so slowly that I really couldn’t drive my car safely.

So I decided to call in sick, hoping that if I would rest for a week or so I would be fine again. To my great sorrow however, it was the first day of many years in bed and on the couch.

Trapped in my body:

Maybe you think right now that it was a pleasure to take some rest. In the beginning I indeed enjoyed it. I closed the doors, closed the curtains, and didn’t have to do anything. No more masks, no more putting a good face on it, no more copying behaviors of others, no more hiding of what I was feeling inside, no more pretending, but just giving in to the fact that this situation was no longer sustainable.
One week later however I started to feel bored and worried, because there was no improvement at all. My body was hurting so much, head to toe, and the pressure in my head was almost unbearable.

Nothing came out of the visits to my doctor. There was no indication of any abnormality in the blood tests my doctor did. And whoever I visited, no one seemed to be able to help me.
Then I had to visit the company doctor. She sent me to a psychologist. I was furious. This sickness wasn’t in my head, there was something really wrong with my body. I didn’t talk myself into this sickness. I was angry, sad, powerless, and so down because of this approach. This truly wasn’t a  psychosomatic disorder…. Who would talk herself into this kind of suffering? I was dreaming of traveling, being outside in nature, having children… not of lying down in bed all day.
Eventually they sent me to a psychiatrist and that man looked at me and said, you are furious and you have the right to be angry, but there is no indication that you are suffering of a mental illness, so I am sending you back to the company doctor. You need another kind of help.
Yes… he was so right, I really needed help, but where could I find the help I needed?

Photo taken by another ME patient in the Netherlands,
who likes to remain anonymous

I visited many people, had many doctor examinations, and received many descriptions of many, many pills. There have been days that I took 48 pills… It costed me a fortune, and if it would only help me, I would have taken all these pills happily, but reality was that I even felt worse….  I eagerly grasped at straws, without any relief.

My symptoms were increasing even further. Nerve pain, incredible nerve pain. I could hardly move. It only took me 7 steps to walk from the couch to the washroom, but those 7 steps felt like running a marathon and it took me a long time to get there, often too much time to get to the toilet in time….
And if I finally was sitting on the toilet I was so exhausted and in so much pain, that I often had to sit there for 2 hours in order to get some strength to walk those 7 steps back. To crawl on the floor was not an option, that was too painful for my legs…
I can tell you, it is not comfortable at all to sit on the toilet for 2 hours….that is not a choice…
And when I was finally back at the couch again, I had to lay down for hours, every part of my body was crashing. So no water, because then I had to use the washroom again. No food, because I was too exhausted to eat and digest food. And most of the time even no sleep, because my body was not able to relax.
Going to the kitchen was even more challenging, that took me 16 steps…. You may understand by now that it was even a bigger effort. There have been many days that I had to eat what was within my grasp, and close to the couch and otherwise I was hungry for the rest of the time. And if I was able to have something to eat, my body most of the time could not digest and absorb it, because my liver, my spleen, my digestive system hurt all the time and most of the food came out as diarrhea. I also developed food intolerance. The result of all of this was of course malnutrition and weight loss. I weighed only 48 kilo, while I am 1.70 meter tall… so you can say I was skinny.

And the doctor still insisted that he had no idea what was wrong with me.

It truly was very dramatic and traumatizing to live a life like this and because of that I slept most of the time, sometimes even 16 hours a day, because the pressure in my head was intolerable. Information was processed incorrectly. Sound and movement around me were very hard to cope with. It all triggered my nervous system even more.
When the pressure in my head was reaching its peak, I was completely disorientated. While I once was used to have that photographic memory, I could now hardly absorb any information. All information came in in a wrong way. It felt like my brain didn’t communicate in a proper way anymore and like the neurotransmitters didn’t function like they used to do.  

Reading became impossible. It was like the letters were moving on the paper. A word of 6 letters was difficult to read. I saw the first two letters, the central two letters and the last two letters, but couldn’t see them together forming a word with any meaning. It was easier to read for me on a computer screen, but still it took lots of energy.
And then there were the issues with sound. Every sound around me was too much, so I used ear plugs 24/7. But it only helped partially. The sound of the television of my neighbors came through every evening and when they banged their front door or the door at the balcony, I had no idea where that sound came from. Was it their door or mine? Did someone enter my house? An alteration in the apartment building where I live, kept me in the same position for hours on the couch, because it wasn’t easy to move.
All those triggers of my nervous system increased the pressure in my head. Sometimes it was so bad, that I could touch my left arm with my right hand not knowing what I was doing. I could feel something was touching my left arm. I could feel I was touching something with my right hand, but the combination that it was my own right hand, holding my left arm, was not perceived in my brain.
On days like that it was also very difficult to eat something. I could watch a strawberry for example for 15 minutes, wondering if it was truly a strawberry, could I eat it or was it moldy. Was it safe to eat it? I didn’t register the correct information. And when I finally received the information, and there was an unexpected sound, my memory was erased again and I could start all over again.
On the worst days it even went one step further. I hardly recognized anything around me. Not the couch I was laying on, not the furniture, not where I was… I was continuously wondering what I was looking at, where I was… Sometimes I only recognized something by its color, or by its shape, sometimes only because of the number of steps I had taken (which I was always counting just to know where in the house I was), sometimes I didn’t register any of the information coming in. So in those moments my brain was functioning a little bit better, I put things away at certain places, just in case the pressure would increase again and I couldn’t recognize things anymore. Then at least I knew where it was.
And that is how my life was, day after day, week after week, year after year. And the doctors would only say to me: Girl we can’t find anything wrong….
Taking a shower, cleaning the house, going outside… I guess you can imagine it simply was a bridge too far.

While everybody was enjoying a day at the beach underneath my window, I was under a blanket on the couch, shivering from the cold, dreaming of what I would do if there would ever come a time when everything would be easier and I could go outside again, experience the seasons and feel the warmth of the sun on my skin.

Emotionally this condition had huge impact too. Your organs are connected to different emotions, so if your organs do not function well, it also has emotional consequences. And vice versa….
I noticed that my body didn’t purify well, my urine looked colorless like water, even after many hours without drinking, my urine was colorless. That is not a good sign… My liver hurt terribly and all the toxins were accumulating in my body, which had a huge impact on my nervous system, my brain and my skin. And of course also on my emotions, I was angry, powerless and afraid.

I sometimes could hardly bare the pain in my central nervous system (including my brain and spinal cord). The pain led to spasms. Painkillers however didn’t bring any relief. They actually only made the situation worse. The only thing that helped me at that time to reduce the pressure was crying…. Only tears brought some relief. But I couldn’t just cry. I needed an occasion.
For years I hardly was able to cry, because to feel emotions, to release emotions, resulted in a loss of energy. And when the energy was depleted it was certain that I wasn’t able to walk, to eat, to drink. So my body protected itself in various ways. The little energy that was left was saved for the vital organs, to breath, to have a heartbeat, to eat and to drink. It felt like all other things were blocked.
I was trapped in a body, with something causing havoc from the inside out. And the four walls of my apartment have been my prison for a long time.

This illness not only affected my physical, mental and emotional body. It also affected me spiritually.
I had my open spiritual channels. But at that time I wasn’t aware at all that I had spiritual channels and that they were open. I grew up with them and I thought everybody had them. I thought everybody received the same information and saw the images that I saw. Well, that was a misconception.
Only a few years ago I learned that not everybody lived with open channels. I now know it is called a “direct knowing channel and an open third eye” but back then I had no idea.
Having open spiritual channels in a situation like that was not really pleasant all the time, because I knew my health was deteriorating and the disease was progressing and also that if nothing would change, I was going to die.
I saw the darkness around me and knew where the problems were inside my body. I also saw what was going on around me.

Every night I saw unpleasant souls bothering me, keeping me awake, I heard the voices.
Many people speak about angels and light beings, but I can tell you that there also are beings with very little light, looking quite dark actually….
One night I was lying down in bed and I saw I was surrounded by those dark beings. I was terrified. I crawled under the blanket, hiding, but of course that was not helpful with an open third eye, because I kept seeing them and the blanket didn’t protect me. To my surprise I also saw a hand on my shoulder, radiating golden light. And because of that hand on my shoulder a circle of light was created. A circle in which I was safe. Those dark beings couldn’t reach me. And I felt so safe.

I didn’t completely understand it, for I couldn’t see who’s hand was on my shoulder, but I was so grateful for that hand. Every time I was scared again, I remembered this moment and it helped me to relax. Fortunately my request for not having to see this again was being fulfilled. I didn’t see them quite often anymore, but I could still feel their presence, every night….

I have lived like this for years, staring at the ceiling. I couldn’t read books. To listen to the radio was no option either. To watch television was also getting more difficult each month because it was very hard to follow conversations. I was missing most of the meaning of the sentences. Subtitling was gone before I was able to read the whole line. So the only thing I could watch in the end were cartoons. Biker Mice, Road Runner, De Fabeltjeskrant… I have watched it hundreds of times, just to have some distraction.
Also the telephone became an issue. The ringing of the phone was too much to bear, listening to conversations was too difficult. I asked the same question over and over again, because I could not remember the answer. To have visitors was even less attractive to me. I didn’t had the strength anymore to appear better than I was. And after the visitor had left, it took me days to recover.  

The journey starts

There is more, but I won’t go deeper into horrible details now. I think you have read enough to realize that it hasn’t been easy to spent 7 years of my life in this way (until the end of 2010 when I met Dr. and Master Zhi Gang Sha). I realize very well, that just because you have some information about what I felt, you will not really understand how it felt, but I hope you came to the point of understanding that ME/CFS is more than just being chronically fatigued…  The fatigue is just a part of it, but not being able to do anything, being completely dependent… and waking up each day without any perspective on improvement was what hurt me the most.
I knew I had to do something, because I would not survive without any interference. It was dark inside me, it was dark all around me, pitch-black maybe even is a better description. I needed light….!

This resulted in keeping the lights on day and night. It of course wasn’t the kind of light I really needed, but it was something to hold on to in the middle of the night when I could feel the darkness and sometimes still saw the darkness, then at least I had a lightbulb to focus on. I still keep a little light on during the night, so it won’t be completely dark when I need to go to the washroom in the middle of the night.

People speak about Heaven on Mother Earth.. well, I lived more in a place like Hell on Mother Earth.
I needed to find a way out, because living with ME in the way I just described for the next decade was not possible for me. And so I started my journey to the light. To find light at the end of the darkness. A journey that led me to an incredible turn in my life and I am still so unbelievably grateful for that, so immensely grateful.
Going back now to those times and writing all of this down makes me even more aware of the difference between then and now and makes me even more grateful. I never want to go back to that time again, those days, those weeks, those months, those years…. never again....

In the next episodes I will share more of this turn in my life, but first I will give you in part 3 more insights of the consequences of this illness: isolation.

With love and light, Barbara

  

~ True beauty is revealed only if there is light from within ~

Certified Soul Healer, Soul Teacher, Soul Communicator (Readings Akashic Records) en Guan Yin Lineageholder

Website: www.puur-licht.nl

Blog: http://myshmjourneytothepurestlight.blogspot.nl/
Telephone: 0031 (0) 6400 35 367